เที่ยวไป...เรียนรู้ไป

ผมมีโอกาสได้มาพักผ่อนที่ญี่ปุ่นอีกครั้ง มีหลายอย่างที่เราน่าจะเรียนรู้จากคนญี่ปุ่น เพราะชีวิตความเป็นอยู่และวัฒนธรรมของคนญี่ปุ่นมีความใกล้เคียงกันในฐานะคนเอเชีย (แทนที่จะเรียนรู้จากวัฒนธรรมตะวันตกหรืออเมริกา เพราะวิถีชีวิตและวัฒนธรรมต่างจากเราค่อนข้างมาก)

เช่นเดียวกับการเรียนรู้จากความสำเร็จของผู้ประกอบการ SMEs ชาวญี่ปุ่นหรือจากชาวจีนทั้งจากแผ่นดินใหญ่และชาวจีนไต้หวันที่ก่อร่างสร้างตัวจากกิจการเล็กๆ จนกลายเป็นเศรษฐีระดับโลกรุ่นใหม่กันมากมาย อย่างเช่น Jack Ma เจ้าของกิจการ Alibaba ที่เป็น Search Engine ของจีนแผ่นดินใหญ่ที่โด่งดังไปทั่วโลก

ในขณะที่คนญี่ปุ่นและคนจีนก็พยายามศึกษาเรียนรู้จากวัฒนธรรมการให้บริการของคนไทยเช่นเดียวกัน ดังกรณีความสำเร็จของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของไทย เป็นต้น

วันนี้ วันที่คนไทยเดินทางไปท่องเที่ยวที่ญี่ปุ่นเป็นว่าเล่น ดูได้จากตั๋วเครื่องบินเต็มตลอด 2-3 เดือนที่ผ่านมา และยาวตลอดไปอีก 2-3 เดือนข้างหน้า โดยเฉพาะการรับลมหนาวเคล้าหิมะที่เกาะฮอกไกโด
ในวันนี้ จึงเจอแต่คนไทยและคนจีนเต็มไปหมด

หลายคนบอกว่าวันนี้เกาหลีชิดซ้ายไปเลย ที่เมืองโอตารุ ใกล้กับเมืองซัปโปโร มีคลองโอตารุที่ได้พัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว ซึ่งนักท่องเที่ยวจะต้องมาถ่ายรูปที่สองฝั่งสะพานข้ามคลองที่มีโกดังเก็บสินค้าเก่าเรียงรายเป็นแถวยาว และโกดังเก่าที่เป็นฉากหลังริมคลองโอตารุนี้เองได้ถูกดัดแปลงเป็นร้านอาหารปิ้งย่าง พอตกเที่ยงหรือเย็นก็จะมีนักท่องเที่ยวมากมายมาทานปิ้งย่างในโกดังเก่าเหล่านี้ ซึ่งมีนักท่องเที่ยวต่างประเทศมากมายกินเนื้อและปูปิ้งย่างแน่นขนัดร้านไปหมดเป็นร้อยคน

ที่เล่าให้ฟังนี้ก็เพราะเสียดายโอกาสแบบนี้ในบ้านเรา ไม่ว่าจะเป็นที่วัดพระแก้วหรือสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในกรุงเทพฯ ก็ไม่มีลักษณะเช่นนี้ ผมคิดถึงโกดังที่ข้างคลองบางกอกน้อยและโกดังข้าวโกดังสินค้ามากมายที่ราษฎร์บูรณะริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ผมคิดถึงกรุงเก่า เช่น อยุธยาและสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ อีกมากมายในบ้านเรา เพราะเราไม่มีร้านอาหารขนาดบรรจุได้เป็นร้อยคน ใกล้แหล่งท่องเที่ยวเพื่อรองรับรถทัวร์ครั้งละ 4-5 คัน อย่างที่ญี่ปุ่นหรือจีนมีแหล่งท่องเที่ยวริมทะเลสาบโทยะ ก็มีโรงแรมหลายแห่งที่มีคนพักเป็นร้อยที่ตั้งใจมาอาบแช่น้ำอุ่นออนเซ็นที่สามารถรองรับลูกค้าพร้อมกันครั้งละไม่ต่ำกว่า 200 คน ทั้งโรงอาหารและบ่อน้ำอุ่น ยิ่งร้านขายสินค้าประเภท OTOP ที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ในโรงแรมที่วางขายเฉพาะสินค้าพื้นเมือง ตั้งแต่ขนมนมเนย ของที่ระลึก และศิลปหัตถกรรมประจำท้องถิ่นของเมืองฮาโกะดาเตะด้วยแล้ว ยิ่งคิดถึงบ้านเรา เพราะผมไม่เคยเห็นร้านใหญ่ขนาดนี้ในโรงแรมไหนๆ ที่ขายเฉพาะสินค้า OTOP และที่น่าทึ่งที่สุดก็คือร้านขายของ OTOP ของหลายจังหวัดก็มีโอกาสมาอยู่รวมกันที่ใต้ถุนตึกใหญ่ ที่ถนนกินซ่า กลางกรุงโตเกียว และยังไปได้รอดเพราะมีผู้อุดหนุนอย่างสม่ำเสมอ ทั้งหมดทั้งปวงที่เล่ามานี้ เพียงรู้สึกเสียดายโอกาสต่างๆ ที่เราน่าจะสามารถสร้างงานสร้างรายได้จากการเรียนรู้จากสิ่งที่พบเห็นมา เรียกว่า เที่ยวไป เรียนรู้ไป ครับผม!