คำถามที่คนขอสินเชื่ออยากรู้...เมื่อถูกปฏิเสธ

จากบทความที่ผ่านมาล้วนเป็นการตอบคำถามในใจของใครหลายๆ คนว่า เครดิตบูโรคืออะไร เครดิตบูโรเก็บข้อมูลอะไร ทำไมต้องเก็บ เครดิตบูโรมีประโยชน์อย่างไร หรือที่ต้องตอบคำถามมากที่สุดคือ จริงหรือว่ามีเครดิตบูโรแล้วทำให้คนกู้ไม่ได้ “ท้ายที่สุดคืออยากรู้เหตุผลที่ชัดเจนเมื่อถูกปฏิเสธสินเชื่อหรือแจ้งไม่อนุมัติการให้กู้” เพราะการกล่าวอ้างว่า ติดเครดิตบูโร ติดบัญชีดำ ติดแบล็กลิสต์ บางรายเอาตัวรอดแบบดื้อๆ ว่าไม่รู้เหตุผล ให้ไปถามเครดิตบูโรเอาเอง เป็นต้น ผมขอเสนอรายละเอียดดังนี้ครับ

คำถาม : สถาบันการเงินผู้พิจารณาสินเชื่อมีสิทธิที่จะไม่ให้กู้ได้หรือไม่

คำตอบ : ได้ครับ สถาบันการเงินผู้พิจารณาสินเชื่อมีสิทธิที่จะไม่ให้กู้ หากผู้มายื่นคำขอนั้นมีคุณสมบัติไม่ตรงกับเกณฑ์การพิจารณา เช่น มีรายได้ไม่เพียงพอ หรือพิจารณาจากข้อมูลใบสมัครและเอกสารประกอบแล้วเชื่อว่ามีความสามารถไม่เพียงพอที่จะชำระหนี้ที่กำลังขอกู้นี้ได้ จุดนี้จะเป็นประเด็นสำคัญที่สุด เพราะสถาบันการเงินที่พิจารณาต้องรับผิดชอบกับเงินฝากที่มีผู้ฝาก หากนำเงินฝากไปปล่อยกู้อย่างหละหลวมแล้วจ่ายคืนเงินฝากไม่ได้เมื่อเวลาที่คนมาถอนเงิน...ลองคิดดูว่าจะวิบัติกับระบบการเงินขนาดไหน

คำถาม : คนที่ไปขอกู้มีสิทธิที่จะได้ทราบเหตุผลที่แท้จริงหรือไม่ว่า “เพราะอะไรจึงไม่อนุมัติเงินกู้ที่ยื่นขอ”

คำตอบ : มีสิทธิครับ และหากเป็นกรณีที่เกี่ยวข้องกับการเข้ามาดูข้อมูลเครดิตหรือข้อมูลเครดิตบูโรของคนที่มาสมัครสินเชื่อแล้ว สถาบันการเงินที่ปฏิเสธนั้น ต้องออกเป็นหนังสือที่ระบุเหตุผลอย่างชัดเจน จะให้เจ้าหน้าที่บอกโดยวาจาไม่ได้ จะแจ้งเป็น SMS ไม่ได้ (ส่วนใหญ่ SMS จะบอกว่าขอบคุณที่สมัครสินเชื่อ แต่บริษัท/ธนาคารไม่สามารถอนุมัติเงินกู้/สินเชื่อแก่ท่านได้ เนื่องจากไม่เป็นไปตามเกณฑ์/ไม่เป็นไปตามคุณสมบัติ และเมื่อคนที่ขอกู้ไปติดต่อกับเจ้าหน้าที่ก็ได้รับคำตอบว่า น่าจะ/อาจจะมีประวัติติดเครดิตบูโร) เพราะกฎหมายของเครดิตบูโรกำหนดว่า สถาบันการเงินนั้นต้องออกเป็นหนังสือ บอกเหตุผลให้ชัดเจน ชัดเจนแบบที่คนอ่านอ่านแล้วเข้าใจแทบไม่ต้องถามต่อ หากสถาบันไหนไม่ทำตามนี้มีโทษปรับ 3 แสนบาท และปรับอีก 1 หมื่นบาท/วัน จนกว่าจะออกหนังสือ

คำถาม : ทำไมต้องให้ออกเป็นหนังสือ หากปฏิเสธสินเชื่อแล้วเอาเครดิตบูโรมาอ้าง เพราะโทษค่อนข้างแรง

คำตอบ : เพราะเมื่อมีใคร/สถาบันการเงินที่เราไปขอสินเชื่อเขาเข้ามาดูข้อมูลอันเป็นความลับของเรา (ขนาดคู่สมรสยังไม่มีสิทธิเข้ามาดู) แล้วสถาบันการเงินนั้นๆ ควรต้องมีความรับผิดชอบต่อคนขอกู้ในการบอกเหตุผลอย่างตรงไปตรงมา เพื่อให้คนที่มาขอกู้และถูกปฏิเสธนั้นได้นำไปพิจารณา ตรวจสอบว่ามันเป็นเช่นนั้นหรือไม่ ขณะเดียวกันคนที่มาขอกู้จะได้มีโอกาสแก้ไขปรับปรุงในประเด็นนั้นๆ เช่น หากบอกว่ารายได้ไม่เพียงพอก็อาจใช้วิธีการเพิ่มผู้กู้ร่วมได้หรือไม่ หรือหากมีข้อมูลไม่ถูกต้องก็จะได้แก้ไขให้ถูกต้อง เป็นต้น

วัฒนธรรมที่สถาบันที่ให้กู้พร่ำสอนกันมาว่าเวลาไม่ให้สินเชื่อใครนั้น ต้องบอกเขาโดยไม่ให้เขาเกิดความรู้สึก “เสียใจหรือเสียหน้า” เพราะ “คนบ้านเรา หน้าตาเป็นเรื่องใหญ่” ขณะที่คนขอกู้ก็ต้องมีเหตุผลในการรับฟัง ไม่ใช่เอะอะก็บอกว่า “เป็นการดูถูก ดูแคลน โกรธเคืองเมื่อเขาไม่ให้” ยิ่งมีความคิดว่า ต้องให้กู้ง่ายๆ สิ เศรษฐกิจจะได้เติบโต หรือคนอย่างผม/อย่างฉันกู้แล้วต้องได้ เราต้องไม่ลืมความเจ็บปวดจากปี 2540

ผมขอเล่ามาเท่านี้ก่อนนะครับ...แต่เรื่องนี้ยังไม่จบ เอาไว้โอกาสต่อไปจะมีรายละเอียดมาเพิ่มครับ