ตั้งหลักสูตร"รร.ชายแดน"สอนถาษาประเทศเพื่อนบ้าน

โดย...ปรียนิจ กุลตั้งเจริญ

จ.สระแก้ว เป็นหนึ่งในพื้นที่เป้าหมายของ คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ที่ต้องการให้เป็นพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษ เนื่องจากเป็นพื้นที่อยู่ติดชายแดนไทยกัมพูชา นอกจากการสร้างความสัมพันธ์ทางด้านเศรษฐกิจระหว่างกันแล้ว การสร้างพื้นฐานความสัมพันธ์ในระดับประชาชนก็เป็นเรื่องที่มีความสำคัญอย่างมาก

สถาบันการศึกษาจึงจัดว่าเป็นหนึ่งช่องทางที่จะสร้างเยาวชนให้มีความรู้ในเรื่องการอยู่ร่วมกันกับเพื่อนบ้านด้วยความเข้าใจกัน ซึ่งประเทศไทยได้มีนโยบายด้านการศึกษาที่ต้องการให้โรงเรียนที่มีพื้นที่ติดชายแดนมีการเรียนการสอนภาษาประเทศเพื่อนบ้าน เพื่อให้ นักเรียนมีความรู้และสื่อสารกับคนในประเทศเพื่อนบ้านได้ อีกทั้งยังเป็นโอกาสในการทำงานในอนาคตให้กับนักเรียนที่เรียนจบและพร้อมจะเข้าสู่ตลาดแรงงาน

จำเนียร พวงแก้ว ผู้อำนวยการโรงเรียนซับม่วงวิทยา โรงเรียนระดับมัธยมศึกษา ใน อ.ตาพระยา จ.สระแก้ว กล่าวว่า จ.สระแก้ว เป็นจังหวัดที่มีพื้นที่หลายอำเภอติดกับชายแดนกัมพูชา แต่โรงเรียนในพื้นที่แถบนี้บางโรงเรียนกลับยังไม่มีความตื่นตัวในเรื่องการสอนภาษาเขมร ทั้งๆ ที่เป็นพื้นที่ในนโยบายด้านการศึกษาที่ต้องการให้โรงเรียนชายแดนมีการสอนภาษาประเทศเพื่อนบ้านให้กับนักเรียน ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นผลจากโรงเรียนยังไม่มีความพร้อม และบางโรงเรียนขาดแคลนบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถ

โรงเรียนที่มีความพร้อมมากจะสามารถจ้างครูชาวกัมพูชามาสอนภาษาให้กับนักเรียนได้ และสามารถบรรจุวิชาภาษาเขมรลงในหลักสูตรการเรียนการสอนได้ แต่บางโรงเรียนไม่สามารถจ้างครูมาสอนได้ ก็ปรับโดยการให้ครูที่พอจะสื่อสารภาษาเขมรได้มาสอนเพิ่มเติมให้เด็กนักเรียน คนส่วนใหญ่ในพื้นที่จะสามารถสื่อสารภาษาเขมรกันได้อยู่แล้ว แต่ไม่รู้การอ่าน การเขียน จึงทำให้ไม่สามารถบรรจุภาษาเขมรเป็นวิชาเรียนได้ แต่ได้ปรับเป็นวิชาในกลุ่มความสนใจ หรือชุมนุมให้นักเรียนที่สนใจมาเข้าทำกิจกรรมเท่านั้น

ปัจจุบันโรงเรียนในอำเภอที่ติดกับชายแดนเกือบทุกโรงเรียนมีการสอนภาษาเขมร และบางโรงเรียนมีการสอนภาษาจีนเพิ่มเติม ซึ่งภาษาเขมรในแต่ละโรงเรียนก็มีหลักสูตรที่แตกต่างกันไป บางโรงเรียนที่สามารถจ้างครูชาวกัมพูชามาสอนได้ก็จะจ้างมาสอนทั้งภาษาเขมรและภาษาอังกฤษ แต่บางโรงเรียนแค่การจัดหาครูมาสอนในวิชาหลักให้ครบยังมีไม่เพียงพอ จึงมีความแตกต่างกันอยู่ในพื้นที่ชายแดน

ดังนั้น หากต้องการให้โรงเรียนมีการสอนภาษาประเทศเพื่อนบ้านอย่างจริงจัง จำเป็นต้องมีนโยบายหลักจากส่วนกลางลงมาทั้งหลักสูตร เพื่อที่โรงเรียนจะได้ปรับหลักสูตรปรับอัตราการจ้างครูให้เพียงพอ ไม่ใช่แค่บอกว่าเป็นนโยบายแต่ไม่ได้มีการปฏิบัติอย่างจริงจัง ปล่อยให้แต่ละโรงเรียนดำเนินการกันเอง

สำหรับโรงเรียนซับม่วงวิทยาเอง แต่เดิมเคยบรรจุวิชาภาษาเขมรเป็น วิชาหลักที่นำมาคิดเป็นผลการเรียน แต่กลับพบปัญหาเนื่องจากมีนักเรียน ส่วนหนึ่งไม่จบการศึกษาเนื่องจากสอบ ไม่ผ่านวิชาภาษาเขมร เพราะที่บ้านใช้ภาษาลาวเป็นหลักจึงไม่มีพื้นฐานภาษาเขมร อีกทั้งยังมีปัญหาเรื่องครูผู้สอนไม่เพียงพอ จึงได้ปรับมาเป็นวิชาในกลุ่มความสนใจแทน ซึ่งปัจจุบันมีนักเรียนที่สนใจเข้าร่วมอยู่ 20 คน เรียนสัปดาห์ละ 1 ครั้ง

“กิจกรรมของโรงเรียนที่สอนเรื่องอาเซียนหรือประเทศเพื่อนบ้าน ส่วนใหญ่ก็เป็นการจัดงานนิทรรศการ จัดบอร์ด ให้นักเรียนแต่งตัวมาทำการแสดง ซึ่งกิจกรรมเหล่านี้ไม่ได้สร้างการเรียนรู้เท่าที่ควร แต่การเรียนการสอนภาษาเป็นเรื่องสำคัญเพื่อใช้ในการสื่อสารในชีวิตประจำวัน ให้เข้าใจคนในประเทศเพื่อนบ้านมากขึ้น และจะเป็นการสร้างโอกาสที่ดีให้กับนักเรียนเมื่อต้องเข้าสู่การทำงาน” จำเนียร กล่าว

ขณะเดียวกัน โรงเรียนไทยบริเวณชายแดนก็จะมีนักเรียนเขมรเข้ามาเรียนเช่นเดียวกัน ซึ่งจะมี 2 ลักษณะ คือ กลุ่มเด็กที่ไปกลับ กลุ่มนี้ผู้ปกครองจะ มีฐานะ และกลุ่มที่ผู้ปกครองทำงานอยู่ในเมืองไทย จึงพาเด็กมาเข้าเรียน เด็กเหล่านี้จะมีความรู้ในการใช้ภาษาไทยอย่างดีและเข้ากับเพื่อนนักเรียนไทยได้ไม่ยาก จึงเป็นการสร้างความสัมพันธ์กันตั้งแต่เด็ก อีกทั้งในระดับประถมศึกษาจะมีการจับคู่เป็นโรงเรียนคู่ขนานกับทางกัมพูชา เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกัน มีการแลกเปลี่ยนครู ผู้สอนซึ่งเป็นประโยชน์อย่างมาก

สุดท้ายในเมื่อ จ.สระแก้ว จะเป็นจังหวัดเป้าหมายที่ถูกพัฒนาด้านเศรษฐกิจ การศึกษาของเยาวชนในพื้นที่ก็จำเป็นต้องสอดคล้องกับการพัฒนาเพื่อเชื่อมโยง กับประเทศเพื่อนบ้านเช่นเดียวกัน