ที่ตั้งของปากีสถาน

ประเทศในกลุ่ม N11 มีทั้งส่วนหนึ่งเป็นประเทศกำลังพัฒนามีทรัพยากรส่งออกเป็นวัตถุดิบ และส่วนหนึ่งเป็นประเทศอุตสาหกรรมใหม่ ซึ่งกำลังมีศักยภาพสามารถผลิตและส่งออกพวกเครื่องจักรหรือเครื่องยนต์

ประเทศ N11 รวมถึง BRIC ยังต้องมีปัจจัยสำคัญอยู่อีก 2 อย่างนี้อยู่ด้วยคือ

1.มีประชากรจำนวนมาก และเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะประเทศปากีสถานขณะนี้มีฐานประชากรมากถึง 187 ล้านคน ซึ่งในทางการตลาดนั้นถือเป็นตลาดและพื้นที่เศรษฐกิจขนาดใหญ่ เพราะจะเกิด Demand ขึ้นมหาศาล และยังเป็นแหล่งทรัพยากรแรงงานในการผลิตขนาดใหญ่ขณะเดียวกัน

2.การเติบโตของเศรษฐกิจ ของประเทศ N11 เช่น ปากีสถาน มีอัตราการเติบโตที่ค่อนข้างสูง ซึ่งผลักดันให้ช่วยขยายภาคการผลิต

อย่างไรก็ตาม จะเห็นว่าบางประเทศในกลุ่ม N11 อย่างปากีสถาน ค่อนข้างจะมีความแตกต่างทางความเชื่อและวัฒนธรรมภายในประเทศอยู่มาก ส่งผลไปถึงความไม่มั่นคงทางการเมือง ทำให้นักธุรกิจได้มองข้ามปากีสถานไปเสียดื้อๆ

แต่ทำไมเราไม่หาวิธีการศึกษาและหาช่องทางในประเทศนั้นๆ ที่เหมาะสม

เราน่าจะดูตัวอย่างของเกาหลีใต้ที่เข้าหยิบชิ้นปลามันในปากีสถานกินอย่างเช่นทุกวันนี้ ขณะที่หลายคนไม่มอง

พื้นที่ตรงนี้จะมีโอกาสเติบโตอีกมากในหลายๆ ด้าน

เหตุผลหนึ่งที่ส่งผลให้พื้นที่ตรงนี้จะมีโอกาสเติบโตเป็นเพราะที่ตั้งหรือภูมิศาสตร์เศรษฐกิจการเมืองที่ทำให้ปากีสถานจะยืนหยัดอย่างสำคัญอยู่ในภูมิภาคนี้

ภูมิศาสตร์เศรษฐกิจการเมืองของปากีสถาน เป็นสิ่งที่พระอัลเลาะห์ประทานมาให้เป็นคุณกับปากีสถานอย่างแท้จริง ซึ่งก็เทียบเคียงได้กับพื้นที่ภูมิศาสตร์การเมืองและเศรษฐกิจบนขวานทองของประเทศไทยเราในปัจจุบัน

ภูมิประเทศปากีสถานเป็นเทือกเขาสูงด้านตะวันออกที่ติดกับประเทศจีนและอินเดีย แล้วค่อยๆ ลาดต่ำออกไปทางตะวันตกทางประเทศอัฟกานิสถานและอิหร่าน

ปากีสถานเป็นพื้นที่ที่ฝนตกน้อย แต่ก็มีน้ำให้พื้นที่ปากีสถานส่วนหนึ่งใช้สร้างผลผลิตการเกษตรได้ดี เพราะเนื่องมาจากมวลน้ำที่ไหลจากกลาเซียร์กลุ่มเทือกเขาสูงของโลกคือ คาราโครัม ฮินดูกูช หิมาลัย... ส่วนหนึ่งได้ไหลไปรวมเป็นแม่น้ำสินธุ แจกจ่ายความชุ่มฉ่ำให้กับพื้นที่เกษตรกรรมแล้วไหลไปออกที่ทะเลอาหรับ

น้ำคือปัจจัยสำคัญทางเศรษฐกิจที่แท้จริง

มวลน้ำที่ละลายมาก่อนจะมาเป็นแม่น้ำสินธุนั้น ไม่ได้เพิ่งมาช่วยสร้างผลผลิตทำให้ปากีสถานมีความสำคัญขึ้นในตอนนี้หรอกค่ะ แต่มวลน้ำที่ว่านี้ได้ไหลเป็นปัญจมหานทีทำให้เกิดแอ่งเกษตรกรรม ทำให้เกิดอู่ข้าวอู่น้ำมานานแล้ว โดยเฉพาะได้ทำให้เกิดเมือง โมเฮนโจ ดาโร และ ฮารัปปา เมื่อ 4,000 ปีก่อน ที่เรียกกันว่าเกิดเป็นอารยธรรมฮารัปปัน ซึ่งเป็นอารยธรรมสมัยแรกๆ ของโลกในสมัยใกล้เคียงกับอารยธรรมไอยคุปต์หรืออียิปต์ทีเดียว

สมัยนั้นยังเป็นอารยธรรมบรอนซ์ เพราะคนยังหลอมได้แต่ทองแดงผสมดีบุกที่เรียกว่าบรอนซ์มาใช้ทำเครื่องมือเกษตรและอาวุธไว้รบกันอยู่ ยังหาวิธีหลอมเหล็กกันไม่ได้

แต่จู่ๆ อารยธรรมที่ลุ่มแม่น้ำสินธุ ซึ่งเรียกกันว่าอารยธรรมฮารัปปันได้สูญหายไปอย่างน่าสงสัย นักโบราณคดียังมึนตึ้บกันอยู่ในทุกวันนี้ว่า อารยธรรมฮารัปปันหายไปได้อย่างไร

อาจเป็นไปได้ว่าพื้นที่ลุ่มน้ำสินธุมีความอุดมสมบูรณ์มาก แต่วันหนึ่งเกิดโรคระบาดทำนองอีโบลาเข้าทำลายล้าง หรือมีความเจริญรุ่งเรืองมากจนเย้ายวนให้กลุ่มอำนาจอื่นเข้ามาปล้นและฆ่าล้างเผ่าพันธุ์จนหมด เพราะได้พบโครงกระดูกเก่าที่ชี้ได้ว่าเป็นการสังหารหมู่กันในบริเวณนั้นอยู่ด้วย

ท่านผู้อ่านคะ... การสังหารกันในพื้นที่ปากีสถานทั้งผู้นำและประชาชนไม่ได้เพิ่งมาจัดหนักในวันสองวันนี้หรอกค่ะ แต่ได้จัดหนักมานานตั้ง 4,000 ปีแล้ว

ดังนั้น คนที่ไปปากีสถานอย่าตกอกตกใจกับเรื่องการฆ่าแกงกันมากนัก... ไปสนใจหาร้านอาหารที่มีนานกินอร่อยจะสบายใจกว่าคร่าาาา...

(อ่านต่อวันอังคารหน้า)