แนะอาเซียนปูอนาคต 10 ปี ปั่นเถ้าแก่ ล้านเหรียญ

โดย...ตะวัน หวังเจริญวงศ์

ใกล้ปลายปี 2558 เข้ามาทุกขณะ ภาครัฐที่ทำงานด้านอาเซียนของแต่ละประเทศเร่งวางวิสัยทัศน์ของประชาคมอาเซียนหลังปี 2558 (ASEAN Community Post2015 Vision) เนื่องในวันอาเซียน (8 ส.ค.)ถือเป็นอีกวาระให้เราย้อนคิดและมองทิศทางของภูมิภาคอีกครั้ง

สุทัศน์ เศรษฐ์บุญสร้าง อดีตรองเลขาธิการอาเซียน กล่าวในงานสัปดาห์อาเซียน จัดโดยศูนย์อาเซียนศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (มธ.) ว่า มี 4 ประเด็นที่จะเป็นตัวกำหนด “ชะตาอาเซียน” ได้แก่ 1.เอเชียจะเป็นทวีปที่มีเศรษฐกิจขนาดใหญ่ที่สุดของโลก อีก 15 ปีข้างหน้า จีน ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นคู่ค้าหลักของอาเซียนจะเติบโตเร็วมาก ความต้องการด้านต่างๆ สูงขึ้น

“การนำเข้าสิ่งต่างๆ ยังต้องวิ่งผ่านไปมาในอาเซียน ผู้นำอาเซียนจึงต้องมีวิสัยทัศน์ว่าอีก 10 ปีข้างหน้าเราจะอยู่ตรงไหน และทำอย่างไรเมื่อเขาต้องการใช้พื้นที่ของเราเป็นทางผ่าน”

2.การเปลี่ยนแปลงของตลาดสหรัฐ ผู้บริโภครายได้ปานกลาง 50% ของโลกจะพลิกมาอยู่ในเอเชีย คนรุ่นใหม่จะสนใจสุขภาพและสิ่งแวดล้อม หาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต เลือกมากขึ้น ฉลาดมากขึ้น

3.โครงสร้างอุตสาหกรรมใหม่ของโลก เศรษฐกิจของโลกจะโตหรือไม่ขึ้นอยู่กับอุตสาหกรรมขนาดกลาง และ 4.การเปลี่ยนแปลงการบริหารจัดการธุรกิจ แบบแผนการทำธุรกิจจะพลิกโฉมไปสู่รูปแบบใหม่

สุทัศน์ เสนอว่า อาเซียนควรร่วมกันจัดทำ“แผนยุทธศาสตร์ 10 ปี” ผลักดันประชาคมอาเซียนสู่ปี 2568 เริ่มจาก 1.ทบทวนและกำหนดเป้าหมายของอุตสาหกรรมต่างๆ ใหม่ ให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน โดยต้องทบทวนอุตสาหกรรมสำคัญ 12 อุตสาหกรรมใหม่อีกครั้ง พร้อมกำหนดยุทธศาสตร์

สำหรับอุตสาหกรรมที่น่าจะมีศักยภาพในอนาคต ได้แก่ การค้าขายปลีกและขายส่ง การเงินการธนาคาร การก่อสร้าง วัสดุก่อสร้าง และอสังหาริมทรัพย์ บริการโลจิสติกส์ต่างๆ อาหารและเกษตรแปรรูป พลังงาน อุตสาหกรรมที่เกี่ยวกับสันทนาการ เช่น ท่องเที่ยว กีฬา ดนตรี การแสดง และการจัดงานบันเทิงต่างๆ

2.เปลี่ยนแปลงทัศนคติระหว่างประชาชนในอาเซียน ต้องทำให้สัมผัสถึงความสำคัญของความร่วมมือ 3.มีระบบกรรมสิทธิ์ร่วม (Joint Ownership) และแบ่งผลประโยชน์โครงการข้ามพรมแดนหลายประเทศ โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับความเชื่อมโยง (Connectivity) ด้านต่างๆ

4.จัดตั้งหน่วยวิจัยของอาเซียนเพื่อศึกษา ทำความเข้าใจถึงผลประโยชน์รวมของอาเซียน และ 5.มีระบบการสนับสนุนกระบวนการของสำนักงานเลขาธิการอาเซียนและเอกชนที่ช่วยเหลือ เช่น จัดตั้งหน่วยงานเฉพาะทางเช่นเดียวกับที่องค์การสหประชาชาติ(ยูเอ็น) ตั้งองค์การอาหารและเกษตรแห่งองค์การสหประชาชาติ (เอฟเอโอ) จัดสรรงบประมาณให้เหมาะสม และให้เอกชนที่สนับสนุนอาเซียนนำค่าใช้จ่ายไปหักภาษีได้

“นอกจากนี้ อาเซียนควรให้ระบบมติเอกฉันท์ (Consensus) เป็นแบบเสียงข้างมากแทน เพื่อให้การขับเคลื่อนอาเซียนสะดวกขึ้นด้วย”

ที่สำคัญ ควรตั้งเป้าหมายผลักดันให้นักธุรกิจมีรายได้ไม่ต่ำกว่า 1 ล้านเหรียญสหรัฐ/ปี และหาแนวทางในการผลักดันไปให้ถึงเป้าหมายดังกล่าวให้ได้

“ต้องให้เขารู้สึกว่าเขาได้อะไรจากอาเซียน เพราะถ้าเขาไม่ชัด เขาก็จะรู้สึกว่ามีแต่อุปสรรค และอยู่คนละข้าง สุดท้ายอาเซียนก็จะไม่เดินหน้า ประชาชนไม่ได้ประโยชน์”

ปัจจุบันไทยเองมีนักธุรกิจที่มีรายได้เกิน 1 ล้านเหรียญสหรัฐ/ปีอยู่บ้างแล้ว ในปี 2568 ควรตั้งเป้าให้มีนักธุรกิจกลุ่มดังกล่าวไม่ต่ำกว่า 50% ของนักธุรกิจระดับกลาง