เก็บภาษีต้องเป็นธรรม

ร่ำๆ มาหลายคราแล้วสำหรับการเรียกเก็บภาษีจากส่วนต่างของราคาการซื้อขายรถยนต์มือสอง ซึ่งครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่จะมีการเตรียมเสนอที่ประชุมคณะรัฐมนตรี (ครม.) เพื่อหาทางปิดช่องโหว่และหารายได้เข้ารัฐ แต่การจัดเก็บดังกล่าวเปรียบได้เสมือนดาบสองคมกับลูกโซ่ตรวนใหญ่

คมแรกรัฐจะมีรายได้เพิ่มขึ้นจริง แต่ถามถึงวิธีการจัดเก็บล่ะ ...ที่จะเก็บจากใคร แล้วอัตราจะเป็นเท่าไร คำตอบที่ได้คืออยู่ระหว่างการศึกษารูปแบบและวิธีการอยู่

ดังนั้น ฝากให้พิจารณาอย่างรอบคอบถึงผลกระทบทางธุรกิจของผู้ประกอบการขายรถมือสอง และผู้บริโภคที่ต้องเป็นผู้รับภาระที่เพิ่มขึ้นซึ่งไม่ใครก็ใครล่ะที่จะต้องยอมเสียส่วนต่างดังกล่าวนี้

คมสองคือเมื่อส่วนต่างที่ “ตอนขาย” รถมือสองต้องเสียภาษีจำพวกนี้เพิ่มขึ้นมา แต่ “ตอนซื้อ” ไม่ยักกะสามารถนำไปลดหย่อนภาษีอะไรได้ หรือการสนับสนุนในอุตสาหกรรมยานยนต์วันนี้มีมากพอแล้วหรือยัง หรือภาษีที่เก็บไปจะนำไปพัฒนาถนนหนทางการคมนาคมให้ดีขึ้นได้หรือไม่ ลองหาวิธีการถ่วงดุล สร้างความเป็นธรรม หรือวิธีการจัดการให้ดีสอดคล้องกัน

อย่างหนึ่งคือเมื่อภาษีค่าใช้จ่ายเพิ่ม ผู้ประกอบการรายเล็กรายย่อยคงได้รับผลกระทบด้านผลประกอบการที่เพิ่มขึ้นมาเป็นแน่แท้ และเมื่อทุกอย่างเพิ่มขึ้น (ตอนนี้คงพุ่งเป้า) ไปยังผู้ประกอบการ สิ่งที่เกิดขึ้นก็ไปสะท้อนในราคารถยนต์มือสองที่เพิ่มขึ้นตาม

เมื่อสะท้อนไปในราคาก็ไปกระทบต่อกำลังซื้อผู้บริโภค ซึ่งในกลุ่มที่เลือกซื้อรถมือสองนี้ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเหตุผลทางด้านราคาที่ไม่อาจเอื้อมถึงรถยนต์ใหม่ นั้นก็อาจทำให้ตลาดหดหายไปอีก

นั่นจึงเป็นลูกโซ่ (ตรวนใหญ่) ซึ่งในมุมที่ดีก็มีเพราะจะได้จัดสรรให้ธุรกิจที่ถูกมองว่าเป็นสีเทาๆ นี้เข้าสู่ระบบอยู่ในกฎระเบียบ แต่ทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบ ถ้าหากมีการคิดอย่างรอบด้านรองรับ เมื่อเกิดปัญหามีการจัดการตามขั้นตอนมีทางออกในกระบวนการนี้

และต้องเน้นย้ำตัวโตๆ ว่าต้อง “เป็นธรรม” กับทุกฝ่าย