ความท้าทายปิโตรเคมี (ตอนจบ)

อย่างไรก็ตาม จากการคาดการณ์ของบริษัท ฟอร์โมซาของไต้หวัน คาดว่าสัดส่วนของตะวันออกกลางน่าจะเพิ่มขึ้นเป็นไม่เกิน 20% ในอนาคต เนื่องจากประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ต้องการใช้ก๊าซธรรมชาติจำนวนมาก ประกอบกับมีแนวโน้มจะปรับเพิ่มราคาก๊าซธรรมชาติ เนื่องจากค่าเสียโอกาสเพิ่มสูงขึ้น

สำหรับประเทศที่กำลังมาแรงเกี่ยวกับความได้เปรียบด้านวัตถุดิบ คือ สหรัฐ เนื่องจากใช้เทคโนโลยีใหม่ในการขุดเจาะก๊าซธรรมชาติจากชั้นหินดินดาน ทำให้สหรัฐสามารถผลิตก๊าซธรรมชาติราคาถูกจำนวนมาก ส่งผลทำให้วัตถุดิบในการผลิตปิโตรเคมี คือ ก๊าซอีเทน มีราคาต่ำ ทำให้ความสามารถในการแข่งขันของสหรัฐในอุตสาหกรรมปิโตรเคมีซึ่งเดิมลดลง แต่ในอนาคตมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้น ดังนั้นเกิดความสนใจลงทุนปิโตรเคมีในสหรัฐจำนวนมาก

สำหรับแนวโน้มปิโตรเคมีในปี 2557 โดยภาพรวมยังมีแนวโน้มเป็นวัฏจักรด้านบวกต่อเนื่องจากปี 2556 เนื่องจากเศรษฐกิจโลกฟื้นตัวขึ้น ประกอบกับการขยายกำลังผลิตในภูมิภาคน้อยกว่าอุปสงค์ แม้ว่าเม็ดพลาสติกบางตัวจะมี Margin ลดลง เช่น PVC

อย่างไรก็ตาม ยังมีความท้าทายสำคัญในอีก 34 ปีข้างหน้า เนื่องจากโรงงานปิโตรเคมีในสหรัฐที่ใช้วัตถุดิบจากก๊าซธรรมชาติจากชั้นหินดินดานที่มีราคาถูก คาดว่าจะเริ่มทยอยก่อสร้างแล้วเสร็จ ทำให้สหรัฐผลิตเพียงพอกับความต้องการภายในประเทศ ทำให้ผู้ผลิตตะวันออกกลางซึ่งเดิมส่งออกไปยังสหรัฐ อาจจะหันมาส่งออกตลาดเอเชียมากขึ้น

ขณะเดียวกัน จีนซึ่งเดิมเป็นตลาดส่งออกสำคัญ เศรษฐกิจมีแนวโน้มเติบโตในอัตราต่ำลง ขณะเดียวกันได้ลงทุนขยายกำลังผลิตเพิ่มขึ้นมาก คาดว่ากำลังผลิตจะเพียงพอกับความต้องการภายในประเทศมากขึ้นและจะส่งออกผลิตภัณฑ์ที่เกินความต้องการไปยังต่างประเทศ ทำให้การแข่งขันในภูมิภาคเอเชียมีแนวโน้มสูงขึ้น

สำหรับกรณีของไทย ปิโตรเคมีนับเป็นอุตสาหกรรมหนึ่งที่ไทยโดดเด่นมาก เนื่องจากความได้เปรียบจากก๊าซธรรมชาติในอ่าวไทยทำให้ต้นทุนวัตถุดิบถูก ประกอบกับมีฐานผลิตสำคัญแถบมาบตาพุดที่กระจุกตัวเป็นคลัสเตอร์และมีโครงสร้างพื้นฐานดีเยี่ยม แต่ต้องเผชิญกับความท้าทายในอนาคตเช่นเดียวกัน โดยมีข้อจำกัดในการหาพื้นที่ลงทุนเพิ่ม

เนื่องจากพื้นที่แถบมาบตาพุดยากที่จะขยายพื้นที่อุตสาหกรรมเพิ่มเติม ประกอบกับก๊าซธรรมชาติในอ่าวไทยมีแนวโน้มจะเริ่มค่อยๆ ลดน้อยลง ก่อให้เกิดข้อจำกัดในด้านวัตถุดิบ ซึ่งปัจจุบันผู้ประกอบการได้พยายามปรับตัว โดยหันไปลงทุนในต่างประเทศ โดยเฉพาะเวียดนามและอินโดนีเซีย นอกจากเพื่อไปลงทุนใช้วัตถุดิบแล้ว ยังเป็นการเปิดตลาดในประเทศเพื่อนบ้านอีกด้วย