อร่อยเลิศ

สวัสดีครับท่านผู้อ่านที่เคารพ วันนี้ขับรถผ่านไปแถวสีลมช่วงเที่ยงๆ เห็นเพื่อนๆ ที่ทำงานออฟฟิศออกมานั่งกินข้าวกลางวันกันอย่างเอร็ดอร่อย...เห็นแล้วอิจฉาเลยครับ เสียอย่างเดียวต้องกินไปปาดเหงื่อกันไป เพราะแต่งตัวกันจัดเต็มเหมือนอยู่เมืองหนาว เมื่อไหร่เราจะแต่งตัวกันให้เข้ากับอากาศในประเทศเสียทีหนอ บ่นกันไปเป็นธรรมเนียมล่ะครับตามประสา

เคยได้ยินประโยคที่ว่า “เค้าว่าอร่อย” เวลาที่เราไปกินอาหารนอกบ้านไหมครับแล้วเราก็ตามไปกินตามที่เค้าว่า กินเสร็จแล้วหลายครั้งก็อร่อยมีความสุข หลายครั้งก็ถึงกับถามหาเลยว่า “เค้า” นี่เป็นใครถึงแนะนำร้านอาหารได้ยอดแย่มากๆ

ในปัจจุบันนี้สื่อจากทั้งโทรทัศน์และสังคมออนไลน์ต่างๆ มีผลมากในการเลือกไปกินอาหารนอกบ้าน บรรดาพิธีกรรายการอาหารต่างๆ ก็ต้องแสดงท่าทางอิ่มเอมในรสชาติอาหารที่ชิม บ้างก็ใช้พรรณนาโวหารจนเกินจริง จนผู้ชมซึบซับและจินตนาการไปว่าถ้าได้ไปกินแล้วคงขึ้นสวรรค์เป็นแน่แท้ แต่พอเวลาไปกินจริงก็มักผิดหวังว่าทำไมไม่เหมือนที่ดูในโทรทัศน์เลยสักนิด

ไม่ใช่ว่าอาหารเขาทำมารสชาติแย่นะครับ ผมเชื่อว่าต้องอร่อยตามปกติล่ะครับ แต่ในเมื่อลูกค้าทำตัวเป็นเทพมาจุติ มีชิวหาเทพเป็นสิ่งชี้เป็นชี้ตายให้กับร้านอาหารนั้นแล้ว กินอย่างไรก็ไม่มีทางอร่อยหรอกครับ

คนเรากินอาหารให้ครบเพื่อบำรุงร่างกายเป็นสิ่งแรก ต่อมาก็เกิดเป็นวัฒนธรรมอาหารที่สืบทอดกันมา เรื่องความสวยงามและความอร่อยก็เกิดตามมาให้เรามีความสุขความพึงพอใจขึ้น ก็น่าจะพอแล้วใช่ไหมครับ? กลับกลายเป็นว่าทุกครั้งที่เรากินอาหารไม่ว่าจะร้านระดับไหน ชาติอะไร เราก็จะตั้งมาตรฐานไว้เสียสูงลิบ สุดท้าย คนที่ไม่มีความสุขที่สุดนั่นก็คือเราเอง

ลองเปลี่ยนมุมมองเวลาไปกินอาหารนอกบ้านดูสิครับว่า เราได้อะไรที่ดีๆ มาในจานอาหารบ้าง พนักงานบริการที่ยิ้มแย้มมีกี่คน เครื่องดื่มอะไรที่เข้ากันกับอาหารที่สั่ง เหล่านี้ล้วนแต่จะทำให้เรามีความสุขกว่าใครๆ อิ่มแล้วก็ทิปตามอัตภาพ ฝากคำชมในรสชาติหรือบรรยากาศไปถึงคนทำงานเพื่อเป็นกำลังใจ ผมรับรองได้เลยว่าท่านผู้อ่านจะได้รับอะไรดีๆจากการกินข้าวนอกบ้านอย่างคาดไม่ถึงเลยครับ

สุดท้ายนี้ฝากถึงผู้ดำเนินรายการ รายการอาหาร และสื่อชวนชิมต่างๆ ว่าอย่าอร่อยจนมนุษย์โลกจับต้องไม่ได้เลยครับ เพราะอะไรที่อร่อยเลิศในสามโลกแล้ว คงต้องจุดธูปก่อนกินแล้วครับ ลำบากกันเปล่าๆ