สิ่งแปลกปลอม

จากฉบับที่แล้วค้างตรงที่เบคอนทำจากอะไร เจ้าน้องผู้ช่วยตัวดีก็ตอบว่า “ทำจากหมูครับ” เหมือนยิ่งเร่งวอลุมวิทยุอย่างแรง “คุณเป็นเชฟภาษาอะไร...ไม่รู้รึไงว่าผมไม่กินหมู!!” ผมก็ตอบว่า “ไม่ทราบจริงๆ ครับ” “แล้วทำไมไม่ถาม” ผมก็ตอบว่า “ก็สั่งข้าวผัดกุ้งปกติเหมือนโต๊ะอื่นผมก็ทำเหมือนเคยครับ” แล้วข้าวผัดกุ้งใส่เบคอนมาทำไม “ผมนึกในใจว่าเออ! จริงของพี่เขานะ...แต่ก็ตอบว่าเพิ่มความหอมครับ แล้วพี่ว่าอร่อยมั้ยครับ” คราวนี้หนักกว่าเดิมอีก “อร่อย! แต่เข้าใจมั้ยว่าผมไม่กินหมู ครอบครัวผมก็ไม่กินหมู คุณทำแบบนี้ได้ยังไง” เป็นเชฟได้ยังไง>>%}{$€ฅ€>>

ผมขอโทษแล้วก็ไม่หายก็เลยใช้ไม้สุดท้ายคือยกมือขอโทษท่วมหัว แล้วบอกว่า “ผมกราบขอโทษจริงๆ เลยนะครับ ที่ผิดที่สุดตั้งแต่ทำงานอาชีพนี้มา ผมคงเลิกทำ (ข้าวผัดกุ้ง) อาหารแล้วล่ะครับ”

คุณพ่อก็เสียงอ่อนลง “อย่าให้เกิดแบบนี้ขึ้นอีกนะ!...ผมไปกินข้างนอกดีกว่า” กว่าจะจบ ฟังเหมือนตลกนะครับแต่ไม่ตลกเลยตอนเกิดเหตุ

DESSERT : บราวนีส์แสนอร่อย

อันนี้ก็น้องที่รักทำขาย ขายดีมากๆ วันหนึ่งลูกค้าซื้อไปแล้วส่งไลน์กลับมา นึกว่าจะชมว่าอร่อย กลับส่งรูปพร้อมคำบรรยายมาว่าเจอลวดเย็บกระดาษอยู่ในขนม 2 ตัว คราวนี้ก็ต้องหาสาเหตุกันยกใหญ่ล่ะครับ ว่าพลาดตอนไหนแต่เชื่อมั้ยครับว่าขั้นตอนการทำหรือบรรจุไม่ได้ใช้ลวดเย็บเลย!!??

จากตัวอย่างที่กล่าวมาแต่ต้นจะเห็นได้ว่าการทำอาหารนั้นต้องมีความละเอียดรอบคอบและพิถีพิถันในทุกขั้นตอน ยิ่งอาหารที่ทำจำนวนมากและใช้บุคลากรเยอะก็ยิ่งมีจุดที่ต้องดูแลเยอะขึ้นตามลำดับ

หรือแม้กระทั่งการรับอาหารที่ลูกค้าสั่งก็ต้องสอบถามให้ชัดเจนว่าแพ้อาหารประเภทใด ไม่กินอะไรบ้าง ต้องดูแลให้ละเอียดเพราะรายละเอียดปลีกย่อยเหล่านี้จะเป็นอีกข้อหนึ่งที่ทำให้ร้านอาหารของท่านมีความพิเศษต่างกับร้านอาหารอื่นๆ ยิ่งถ้าได้พนักงานเสิร์ฟที่เอาใจใส่ลูกค้าและความจำดี จำรายละเอียดเล็กน้อยๆ ของลูกค้าได้เป็นพิเศษก็ยิ่งดีใหญ่

ปิดท้ายด้วยความทรงจำกับน้ำแกงแสนอร่อยเป็นเมนูสุดท้ายนะครับ หลายปีมาแล้วผมยังใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ในเมือง มื้อกลางวันก็ฝากท้องไว้กับร้านเจ้าอร่อยเจ้าดังตามแหล่งต่างๆ วันหนึ่งผ่านไปทองหล่อเห็นเป็ดย่างแขวนอยู่เต็มตู้ดูน่ากินมากๆ เลยเข้าไปนั่งทันที สั่งเป็ดย่างผสมหมูกรอบมาจานกลาง ข้าวถ้วยพุ้ยกินอย่างสบายอารมณ์ เริ่มฝืดคอก็เลยสั่งมะระตุ๋นซี่โครงหมูมาซดอีกโถ อร่อยสุดๆ ครับ กินข้าวกับเป็ดจนหมดก็ซดมะระต่อ

มาถึงคำสุดท้ายนี่ล่ะครับ กำลังจะเอาซี่โครงหมูเข้าปาก เห็นในช้อนมีกระดูกติดมาด้วย แต่ทำไมมันนิ่มๆ นะ เลยหยิบมาดูใกล้ๆ ก้นบุหรี่ไงครับเปื่อยจนกระดาษหายไปแล้ว ฉ่ำด้วยซุปเพราะตุ๋นนานหลายชั่วโมง ผมอิ่มในทันทีอยากเอาโถโยนใส่เฮียเจ้าของร้านมาก เรียกเฮียมาดูก็บอกฮ่อๆ มื้อนั้นผมกินมะระฟรีครับ อย่างอื่นจ่ายปกติ ท่านผู้อ่านว่าคุ้มไหมครับ จากนั้นมาผมไม่เคยไปกินร้านนี้อีกเลยครับ ทั้งๆ ที่มันก็อร่อยไม่เบา

คราวหน้าไปเที่ยวตลาดกันนะครับ ลองดูว่ามีของแถมอะไรบ้างรับรองเด็ดขาด สวัสดีครับ