เกษตรอินทรีย์

กลับมาเที่ยวเคนยากันต่อดีกว่าครับ หลังจากไปลองเชิงแม่ค้าในตลาดผักกันแล้ว คราวนี้เราไปเที่ยวฟาร์มผักกันบ้าง ขณะนี้กระแสของเกษตรอินทรีย์ (Organics) มาแรงเหลือเกิน ซึ่งผมจะไม่ขอพูดในรายละเอียดนะครับว่ามีข้อกำหนดกฎเกณฑ์อะไรบ้าง จึงจะเรียกได้เต็มปากว่าเป็นเกษตรอินทรีย์

คณะเราออกเดินทางแต่เช้าตรู่จากไนโรบีเพื่อไปลิมูรูทางตะวันตกเฉียงเหนือ สาเหตุที่ออกเช้าก็ไม่ได้กลัวรถติดอะไรหรอกครับ เผื่อเวลาหลงทางไว้นิดนึง ซึ่งก็หลงตามคาดครับ และแล้วก็มาถึงฟาร์มที่มีป้ายติดหราอยู่หน้ารั้วว่า Mlango ซึ่งแปลว่าประตูครับ! ข้ามทวีปกันมาตั้งไกลหลายพันไมล์ ไม่คิดเลยจะมาเจอคนประเภทเดียวกันอีกแล้ว!

เจ้าของฟาร์มคู่สามีภรรยานี้เป็นชาวเคนยาและเนเธอร์แลนด์ สามีชื่อคามันเต ถ้าอยากเห็นหน้าก็ลองเสิร์ช Bob Marley ดูเลยครับ ยังกะพี่น้องกันเลย ส่วนภรรยานั้นชื่อเอล์ฟ ดูมั่นใจและตั้งใจกับการทำฟาร์มมาก ในเคนยานั้นมีที่ดินรกร้างว่างเปล่าอยู่มาก แถมยังมีแร่ธาตุในดินอุดมสมบูรณ์มากมาย ทั้งสองเลยปลูกผักกันเสียยกใหญ่

ที่นี่แดดดี อากาศดี ผักเลยโตวันโตคืน แข็งแรงน่ากินมากๆ มีทั้งเฟนเนล ลีค หัวไช้เท้า บรอกโคลี หัวผักกาด ร็อกเกต ยังมีป่ากล้วยอีกเป็นไร่ๆ ที่กำลังออกปลี

ยังไม่หมดนะครับที่พื้นยังมีพรมใบบัวบกอีกผืนใหญ่รอให้เก็บกิน ผมเลยโม้ไปเสียยกใหญ่ถึงสรรพคุณแก้ช้ำใน หันไปมาเจอตะไคร้กอใหญ่อยู่ข้างบ้าน เลยตัดเอามาต้มน้ำตะไคร้ให้เอล์ฟดู จะได้เอาไว้เพิ่มในเมนูเครื่องดื่มประจำฟาร์มไงครับ

ถ้าจะไม่พูดถึงผักประจำชาติเคนยาก็คงไม่ได้จริงๆ นะครับว่าผักประจำชาติ Sukuma Wiki หรือ สุกูม่า วิกี้ แปลว่าผัก 1 สัปดาห์ หมายความว่า กินแล้วให้พลังไปได้ตลอดสัปดาห์ เจ้าสุกูม่า วิกี้ นี้หน้าตารสชาติเหมือนคะน้าแหละครับ แต่ใบเหนียวกว่า รสชาติเข้มข้นกว่า ราคาถูกปลูกง่าย กินอาหารเคนยาจะเจอสุกูม่าเกือบทุกจานครับ

พวกเราเดินชมฟาร์มพลาง แลกเปลี่ยนความรู้เรื่องพืชผักกันไปเรื่อยๆ จนได้เวลาของว่าง เอล์ฟนำขนมกับกาแฟมาให้ชิม ผมไปติดใจแยมที่ทำจาก Banana Passionfruit หอมหวานอร่อยเลยครับ เพราะแพชชั่นพันธุ์นี้ผลทรงยาวคล้ายกล้วย แถมกลิ่นรสยังคล้ายกล้วยสุกอีก ถ้ามีโอกาสคงต้องหาพันธุ์มาปลูกบ้างล่ะครับ

ไปเที่ยว Mlango ฟาร์มครั้งนี้เหมือนได้เปิดประตูให้สมองตัวเองเพิ่มเติม ที่จริงแล้วการปลูกพืชผักแบบเกษตรอินทรีย์ไม่ใช่เรื่องใหม่เลย เราทำกันมานานแล้ว แต่วัฒนธรรมการกินอาหารเปลี่ยนไป รั้วบ้านชะอม กระถินริมรั้ว ถั่วพูบนค้างเลยไม่มีใครในเมืองคิดถึงกัน เพราะเรานึกไม่ออกว่าทำอะไรกินได้บ้าง อย่าต้องให้ฝรั่งมาสอนคนไทยทำอาหารไทยและกินอาหารไทยเหมือนทุกวันนี้เลยครับ มันไม่ใช่เรื่องน่านิยมหรอกนะครับ

พฤหัสฯ หน้าไปตามล่าปลากะพงยักษ์และเยือนบ้านเกิดของปลานิลกันครับ