ฝันร้าย

ขณะที่กำลังเขียนต้นฉบับอยู่นี่ คาดว่าพายุไซโคลนมหาเสนกำลังจะพัดเข้าถล่มเมืองท่าจิตตะกอง ของบังกลาเทศอยู่ และก็คาดว่าจะส่งอิทธิพลสร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับพื้นที่ด้านตะวันตกของเมียนมาร์ด้วย

ก็ต้องขอเอาใจช่วยให้ประชาชนของทั้งสองประเทศปลอดภัยด้วยครับ

พูดถึงการเตรียมการรับมือพายุในครั้งนี้ ทั้งสองประเทศสั่งอพยพประชาชนออกจากพื้นที่เสี่ยงภัยกันจำนวนมาก

โดยเฉพาะเมียนมาร์นั้นได้สั่งอพยพชาวโรฮิงยาจำนวนนับแสนคนออกจากค่ายผู้ลี้ภัยกันแล้ว แม้ว่าจะมีการต่อต้านไม่อยากจะอพยพบ้างก็ตาม เพราะชาวโรฮิงยาส่วนหนึ่งยังหวาดเกรงกลัวจะถูกตำรวจจับ

การเตรียมการของเมียนมาร์ในครั้งนี้ถือว่าดีขึ้น มีการตื่นตัวรับมือภัยธรรมชาติที่ดีขึ้น มีการประกาศเตือนแจ้งให้ประชาชนทราบ

ผิดกับครั้งเมื่อปี 2008 ในขณะนั้นที่ทหารเมียนมาร์ยังคุมประเทศแบบเบ็ดเสร็จอยู่ พายุไซโคลนนาร์กีสพัดถล่มพื้นที่ปากแม่น้ำอิระวดี และถล่มกรุงย่างกุ้งแบบเหลือแต่ซาก มีผู้เสียชีวิตกว่าแสนคน

ยังจำได้ดีครับ เพราะเพียงวันเดียวก่อนหน้าที่พายุจะถล่มย่างกุ้ง ผู้เขียนเองอยู่ในย่างกุ้งเวลานั้น จำได้ดีเพราะไม่มีการประกาศเตือนว่าไซโคลนจะพัดเข้ามาถล่มแต่อย่างใด

ประชาชนยังใช้ชีวิตกันตามปกติสุข เพียงแต่หนึ่งวันก่อนหน้าเกิดฝนตกลมแรง ก่อนที่พายุจะพัดเข้าถล่ม

การจัดการทั้งก่อนและหลังไซโคลนนาร์กีสของรัฐบาลทหารเมียนมาร์นั้นแย่อย่างที่สุด เมียนมาร์ยังขัดขวางไม่ให้องค์กรระหว่างประเทศเข้าไปยุ่งเกี่ยวช่วยเหลือประชาชนในพื้นที่ประสบภัยแม้แต่น้อย

เป็นเพราะว่าในเวลานั้น เมียนมาร์กำลังจัดการลงประชามติรับรองรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ซึ่งมีการสร้างบรรยากาศแห่งความหวาดกลัวขึ้นในย่างกุ้งและทั่วประเทศ เพื่อให้ประชาชนยอมรับรัฐธรรมนูญฉบับนี้แบบห้ามปฏิเสธ

รัฐธรรมนูญฉบับนั้นก็คือ ฉบับที่ใช้กันในปัจจุบันนี้เอง ร่างขึ้นโดยรัฐสภาแห่งชาติก็จริง แต่ไม่มีฝ่ายที่คัดค้านเข้าร่วม เมียนมาร์เกณฑ์เอาแต่ฝ่ายเดียวกันมานั่งผงกหัวกัน ยอมรับกันเอง

นี่แหละครับคือเหตุผลว่าในปัจจุบันนี้เมียนมาร์อาจจะบอกว่าตัวเองเปลี่ยนแปลงทางการเมืองไปแล้ว แต่รัฐธรรมนูญฉบับนี้ก็ถือเป็นมรดกตกทอดจากกองทัพที่ยังให้สิทธิ ให้อำนาจกับกองทัพอยู่มาก ทหารยังสามารถนำคนเข้ามานั่งในสภาได้ โดยไม่ต้องผ่านการเลือกตั้งมากถึง 25% ของที่นั่งทั้งหมด แล้วจะเรียกว่าประชาธิปไตยได้อย่างไร

ว่าจะเขียนเรื่องพายุ แต่กลับจบด้วยรัฐธรรมนูญเสียอย่างนั้น