อยู่เมืองไทยสบาย

กว่า 10 ปีที่ต้องจากประเทศอินโดนีเซียมาอยู่ในเมืองไทย อาจารย์ชาวอิเหนาคนนี้ได้ศึกษาความเป็นไทยและภาษาไทย จนสามารถพูดและเขียนภาษาไทยได้คล่องแคล่ว

ฮามัม สุปรียาดี อาจารย์พิเศษชาวอินโดนีเซีย โครงการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้เล่าเรื่องราวและชีวิตความเป็นอยู่ในเมืองไทยให้ฟังอย่างสนุกสนานว่า รู้จักเมืองไทยมาตั้งแต่ปี 2540 สมัยที่เข้ามาสอนภาษามลายูที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง 2 ปี หลังจากนั้นได้กลับไปเป็นอาจารย์อยู่ที่อินโดนีเซีย แต่ด้วยความชื่นชอบเมืองไทยมาก อยากรู้จักเมืองไทย ความเป็นไทยให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น จึงตัดสินใจกลับมาเรียนปริญญาโทภาษาไทยที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

การเรียนปริญญาโทภาษาไทยเรียกได้ว่าเป็นงานหินเอามากๆ สำหรับชาวต่างชาติ โดยเฉพาะการเขียนวิทยานิพนธ์ กว่าจะเขียนได้แต่ละหน้าต้องใช้เวลานานมาก แถมยังต้องพกพจนานุกรมติดมืออยู่ตลอดเวลา

หลังเรียนจบปริญญาโท ก็วิ่งตามความฝันอีกเรื่อง ฮามัมสนใจเรื่องอาเซียน จึงขอทุนเรียนปริญญาเอกที่สถาบันภาษาและวัฒนธรรมอาเซียน มหาวิทยาลัยมหิดล จนสุดท้ายได้มาเป็นอาจารย์สอนภาษาบาฮาซา ที่ธรรมศาสตร์

ฮามัม บอกว่า อยู่เมืองไทยสบาย แต่ก็มีบางเรื่องที่ต่างจากอยู่ในอินโดนีเซียอยู่บ้าง เช่น การกินน้ำแข็ง คนไทยชอบกินน้ำแข็งมาก กินตั้งแต่เช้าถึงเย็น ต่างจากชาวอินโดนีเซียที่มองว่ากินน้ำแข็งไม่ดีต่อสุขภาพ จึงชอบดื่มน้ำอุ่นตอนเย็นมากกว่า ทำให้ตอนแรกๆ ที่มาอยู่เมืองไทย ฮามัมตกใจว่าทำไมคนไทยกินน้ำแข็งตอนเย็น

ส่วนเรื่องอาหารการกินนั้น อาจารย์ฮามัม บอกว่า กินอาหารไทยได้สบายๆ ไม่มีปัญหา เพียงแต่ต้องเลือกร้านอาหารอย่างระมัดระวังเพราะเป็นมุสลิม รสชาติอาหารไทยถูกปากเพราะคล้ายกับอาหารอินโดนีเซียที่มีรสชาติหลากหลาย คนที่ชอบกินเปรี้ยว กินเผ็ด มาอยู่เมืองไทยจะมีความสุขมาก

พอถามเรื่องดินฟ้าอากาศ ฮามัม ตอบว่า อากาศเมืองไทยกับอินโดนีเซียร้อนพอๆ กันแต่เดือน เม.ย. อากาศเมืองไทยชนะขาดลอย เพราะร้อนมากๆ อาจารย์เล่าว่า สมัยอยู่หอพักไม่มีแอร์ ต้องนอนตากพัดลม ที่ยิ่งเปิดทิ้งไว้ก็ยิ่งร้อน สุดท้ายอดรนทนไม่ไหว ต้องย้ายหอพักไปหาห้องแอร์แทนเพราะร้อนจนนอนไม่หลับ

สมัยเป็นนักศึกษา หนุ่มอินโดนีเซียคนนี้ชอบไปออกภาคสนามเก็บข้อมูลทำวิจัยร่วมกับอาจารย์ที่ปรึกษา ทำให้มีโอกาสเดินทางไปต่างจังหวัดบ่อยมาก เพราะคิดว่าหากจะรู้จักประเทศไทยก็ต้องรู้จักให้ครบ จึงชอบเดินทางท่องเที่ยวไปในจังหวัดต่างๆ และที่ชอบเป็นพิเศษ คือ เชียงใหม่ เพราะเป็นเมืองที่มีความสวยงาม อีกทั้งยังชอบเกาะช้าง เกาะเสม็ด รวมถึงสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติอื่นๆ ด้วย

นอกจากเที่ยวต่างจังหวัดแล้ว กิจกรรมสุดโปรดอีกอย่างคือ เดินเล่นดูของขายริมทางเท้า เพราะมองว่าการขายของริมทางทำให้คนมีโอกาสประกอบอาชีพ พ่อค้าแม่ค้าเข็นรถมาตั้งขายตอนเช้า ตอนเย็นก็เก็บกวาดแล้วเข็นรถกลับ เป็นการรับผิดชอบดูแลสถานที่ ไม่ได้ตั้งของทิ้งไว้ถาวร รวมทั้งยังเป็นประโยชน์ต่อคนผ่านไปผ่านมาที่หาซื้อสินค้าได้อย่างง่ายดาย ซึ่งถือเป็นเสน่ห์ของเมืองไทยไม่เหมือนที่อื่นๆ

ตอนท้าย อาจารย์ฮามัม บอกว่า ชอบคนไทยที่มีมารยาทในการพูดคุย พูดด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ ให้เกียรติกัน ซึ่งเห็นได้แม้แต่ในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯ ต่างจากเมืองหลวงประเทศอื่นที่คนพูดจากันไม่ดี