เกาไม่ถูกที่คัน

คิดได้ไงกับไอเดียทำดัชนีข้าวแกง ผลงานชิ้นโบแดงที่ท่านรัฐมนตรีบุญทรงแห่งกระทรวงพาณิชย์น่าจะตบรางวัลใหญ่ให้กับคนทำเรื่องนี้ซักป้าบ!

โดย..สุรชัย กำพลานนท์วัฒน์

อาเจ็กอาซิ่มอากิ๋มอากู๋แถวเยาวราชต่างซู้ดปากพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า...เจี๊ยะป้าบ่อสื่อ...แปลเป็นไทยว่า...กินอิ่มไม่มีอะไรทำ!

บัดนี้...ข้าวราดแกงเอย ข้าวไข่เจียวเอย ข้าวไข่พะโล้เอย ข้าวขาหมูเอย ข้าวกะเพราไก่เอย ก๋วยเตี๋ยวราดหน้าเอย ขนมจีนน้ำยาเอย มันได้กลายเป็นปัญหาระดับชาติที่กระทรวงพาณิชย์ต้องหยิบขึ้นมาดูแลเร่งด่วนเป็นกรณีพิเศษ เข้าใจว่าแรกๆ คงกะจะเอาขึ้นชั้นกำหนดเป็นสินค้าควบคุมราคา แต่ไปๆ มาๆ แค่ประกาศเป็นสินค้าราคาแนะนำ

แต่เพื่อให้ดูขึงขังจริงจังไม่ได้ทำแบบเล่นๆ งานนี้อธิบดีกรมการค้าภายในลงทุนแถลงเอง ใครไม่ร่วมมือขายในราคาที่ประกาศจะให้กรมสรรพากรลงไปตรวจสอบรายได้ของร้านว่าชำระภาษีสอดคล้องรายได้หรือไม่ รวมถึงจะดำเนินการตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยราคาสินค้าและบริการ พ.ศ. 2542 มีโทษจำคุก 7 ปี ปรับ 1.4 แสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ!!

โอ้โหงานนี้มีหวังพ่อค้าขายข้าวแกงแอนด์แม่ค้าขายข้าวไข่เจียวมีเสียวถูกสรรพากรตามเล่นงาน ดีไม่ดีอาจพานติดคุกติดตะรางไม่รู้ตัว

อะไรมันจะขนาดนั้น...พ่อค้าแม่ขายคนหาเช้ากินค่ำทำมาหากินสุจริตยังมีสิทธิติดคุกด้วยหรือนี่...แล้วชีวิตนี้จะไปทำอะไรรับประทานดีละขอรับท่านรัฐมนตรี

อาหารจานด่วนที่มันแพง ทำมั้ยทำไมไปโทษแต่ผู้ประกอบการตัวจ้อยคนขายด่านสุดท้าย พ่อค้าแม่ขายไม่ได้ปลูกข้าวปลูกผักเลี้ยงหมูเลี้ยงไก่ได้เอง วัตถุดิบทั้งหลายก็ต้องไปจับจ่ายซื้อมาอีกทอดหนึ่ง ซื้อมาแพงก็ต้องขายแพง ทุกวันนี้มีกำไรเหลือพอกินพอใช้ในครอบครัวก็บุญแล้ว คนขายข้าวแกงไม่ว่าจะเป็นตึกแถว ร้านค้า รถเข็น หรือเพิงหมาแหงน ไม่มีใครหวังขายแพงๆ จะได้รวยมากๆ ขายแพงก็ไม่มีคนกิน ขายแพงก็อยู่ไม่ได้ ไม่มีใครอยากทุบหม้อข้าวตัวเองหรอกครับ

มันจึงเป็นเรื่องที่ขำไม่ออกจริงๆ ที่กระทรวงพาณิชย์แตกตื่นเล่นเรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่โตโชว์ผลงานสะท้านทรวง สื่อทุกแขนงก็เอาด้วยจับเรื่องนี้มาขยายผลจนเห็นพ่อค้าแม่ขายกลายเป็นตัวร้ายในสังคม

อาหารตามสั่งเมนูสิ้นคิดทั้งหลายที่เราชอบกินกันนั้น มันก็แค่สินค้าแสนจะธรรมดามีมานานเป็นร้อยปี แถมมีร้านค้ามากมายทุกตึกทุกซอกทุกซอยเปิดขายให้เลือกซื้อจนล้นตลาด ร้านไหนฝีมือไม่ดีอาหารไม่อร่อย ร้านไหนขายแพงไป ลูกค้าก็จะไม่ซื้อเอง ที่เจ๊งไปก็เยอะ ที่ขายจนติดก็แยะ สินค้าผูกขาดก็ไม่ใช่ สินค้าขาดตลาดต้องแย่งกันซื้อกินก็ไม่ใช่ มันจึงเป็นอะไรที่งวยงงเอามากๆ สำหรับผู้ประกอบการตัวเล็กๆ ในสังคมประเทศนี้

เสียงสะท้อนจากคนหาเช้ากินค่ำ เขาน้อยใจที่เอาแต่มาเล่นงานคนขายปลายทางอยู่เป็นประจำ วันดีคืนดีไม่มีอะไรทำก็วิ่งเข้าตลาดสดไปตรวจไปจับจนกลายเป็นงานหลักของกระทรวง ตอนนี้มามุขใหม่ลามไปเล่นงานกับอาหารตามสั่งอีก ทำไมถึงจ้องแต่จะเล่นงานพ่อค้าแม่ขายรายย่อยอยู่ร่ำไป ไม่เห็นไปควบคุมดูแลเล่นงาน...พ่อค้าคนกลาง...ที่เป็นปัจจัยสำคัญอันมีผลตรงๆ ต่อราคาขายปลายทางแทบทุกรายการในตลาดสด

พืชผักผลไม้ ไปดูราคาที่ตลาดไทแล้วลองเทียบกับราคาหน้าสวน เนื้อหมูเนื้อไก่ราคาขายหน้าฟาร์มยังขาดทุน ปศุสัตว์พืชไร่ทั้งหลายกว่าจะเดินทางจากแหล่งปลูกไปถึงตลาดสดต้องผ่านพ่อค้าคนกลางกี่ชั้นกี่ทอด ถ้าจะถอดราคาหาต้นทุนเพื่อถ่วงดุลทำให้ราคาสินค้าสำเร็จรูปปลายทางราคาไม่แพง ต้องแจกแจงและจัดการตลอดกระบวนการมันถึงจะเป็นธรรมกับทุกฝ่าย

หากกระทรวงพาณิชย์จะเดินหน้าแก้ปัญหาลดค่าครองชีพให้กับประชาชน ต้องชัดเจนให้ความเป็นธรรมทุกขั้นทุกตอน ไม่ควรพุ่งเป้าเอาแต่ลุยกับรากหญ้าพ่อค้าแม่ขายที่อยู่ปลายทางเท่านั้น ควรมีแนวทางหรือมาตรการในการจัดการกับพ่อค้าคนกลางอย่างชัดเจนด้วย

เตือนด้วยความหวังดี เกาให้ถูกที่คัน กระทรวงพาณิชย์ควรคิดเป็นมิตรกับผู้ประกอบการมากกว่าจะขู่เอาสรรพากรและคุกตะรางมาเล่นงานในลักษณะนี้...พี่ป้าน้าอาแม่ค้าทั้งหลายเขาไม่ปลื้มใจนะจะบอกให้