เลือกตั้ง69: พรรคการเมืองเอาอย่างไร ศึกกระแสปะทะกระสุน

พรรคการเมืองเอาอย่างไร
“กระแส” ปะทะ “กระสุน” ศึกเลือกตั้ง 2569

การเลือกตั้งปี 2569 ไม่ได้เป็นเพียงการแข่งขันเพื่อชิงจำนวนที่นั่งในสภา หากแต่เป็นสนามทดสอบเชิงโครงสร้างว่า การเมืองไทยจะขับเคลื่อนด้วย “พลังความนิยม” หรือ “อำนาจเงิน” กันแน่ ในหลายเขตเลือกตั้ง ภาพการหาเสียงสะท้อนความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างพรรคที่เดิมพันด้วย “กระแส” กับพรรคที่ถูกตั้งคำถามว่าพึ่งพา “กระสุน” เป็นตัวเร่งชัยชนะ

“กระแส” กับ “กระสุน” : สมการการเมืองที่ไม่สมดุล

ในเชิงทฤษฎีการเมือง “กระแส” หมายถึงความนิยม นโยบาย ภาพลักษณ์ และความเชื่อมั่นของประชาชน ขณะที่ “กระสุน” คืออำนาจเงิน เครือข่ายอุปถัมภ์ และต้นทุนการเมืองที่ใช้เร่งผลลัพธ์ในช่วงโค้งสุดท้าย

ปัญหาคือ ในสนามจริง สองปัจจัยนี้ไม่ได้แข่งขันกันอย่างเท่าเทียม เขตที่การแข่งขันสูสี มักเปิดช่องให้อำนาจเงินเข้ามามีบทบาทมากขึ้น โดยเฉพาะในพื้นที่เมืองใหญ่และเขตบ้านใหญ่ที่มีเครือข่ายหัวคะแนนเข้มแข็ง

พรรคประชาธิปัตย์ : เดิมพัน “กระแส” และการเมืองสุจริต

ฝั่งที่ประกาศชัดว่าเลือกเดินบนเส้นทาง “กระแส” คือ พรรคประชาธิปัตย์ โดย อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ สะท้อนจุดยืนว่าการเมืองที่พึ่งพาเงินซื้อเสียง คือบ่อเกิดคอร์รัปชันเชิงระบบ

แนวทางของประชาธิปัตย์จึงมุ่ง

• ใช้ภาพลักษณ์ความสุจริต
• เปิดพื้นที่ให้คนรุ่นใหม่และผู้สมัครหน้าใหม่
• แข่งขันด้วยนโยบายและความน่าเชื่อถือระยะยาว

อย่างไรก็ตาม พรรคยอมรับตรงไปตรงมาว่า “กระแส” อาจสู้ “กระสุน” ได้ยาก หากกลไกกำกับดูแลไม่เข้มงวด โดยเฉพาะการควบคุมการนำโทรศัพท์เข้าคูหา และการทำงานเชิงรุกของหน่วยงานกำกับเลือกตั้ง

พรรคภูมิใจไทย : เชื่อใน “ความฉลาดของประชาชน”

อีกแนวคิดหนึ่งคือการลดทอนความสำคัญของอำนาจเงิน โดย อนุทิน ชาญวีรกูล ยืนยันว่าพรรคไม่พึ่งพาการซื้อเสียง และเชื่อว่า “ประชาชนรู้เท่าทันการเมืองแบบเก่า”

ภูมิใจไทยชูจุดแข็งด้าน

• วัฒนธรรมพรรค
• การทำงานเชิงพื้นที่อย่างต่อเนื่อง
• ความเป็น “ออแกนิก” ของฐานเสียง

ท่าทีนี้สะท้อนความเชื่อว่า หากประชาชนมีข้อมูลเพียงพอ อำนาจเงินจะกลายเป็นภาระมากกว่าความได้เปรียบ และพรรคที่ยังใช้กระสุนจะถูกจับตาอย่างเข้มข้น

พรรคกล้าธรรม : “ยุทธศาสตร์” มากกว่ากระแสหรือกระสุน

ในอีกฟากหนึ่ง พรรคกล้าธรรมเลือกวางตัวแตกต่าง โดย ธรรมนัส พรหมเผ่า ระบุว่าพรรคไม่ยึดติดกับสมการกระแส–กระสุน หากแต่มุ่ง “ยุทธศาสตร์” และ “ไม้เด็ด” ในช่วง 10 วันสุดท้ายก่อนเลือกตั้ง

แนวคิดนี้สะท้อนสไตล์การเมืองแบบนักเลือกตั้งอาชีพ ที่

• ลงพื้นที่เข้ม
• อ่านเกมคู่แข่งเป็นรายเขต
• ใช้จังหวะและการจัดวางกำลังเป็นตัวตัดสิน

ขณะเดียวกัน พรรคกล้าธรรมตั้งข้อสงสัยต่อกระแสข่าวการซื้อเสียงราคาสูงผิดปกติ โดยเตือนว่าหากเกิดขึ้นจริง จะเป็นผลร้ายต่อประเทศในระยะยาว

เมื่อกลยุทธ์ต่างกัน ผลลัพธ์ย่อมต่าง

การเลือกตั้ง 2569 จึงเป็นภาพสะท้อนว่า พรรคการเมืองไทยยังไม่มีสูตรเดียวที่ใช้ได้ทุกพื้นที่

เขตที่ประชาชนตื่นตัวสูง “กระแส” อาจนำ

เขตที่เครือข่ายอุปถัมภ์เข้มแข็ง “กระสุน” ยังได้เปรียบ

เขตแข่งขันสูสี “ยุทธศาสตร์เฉพาะพื้นที่” กลายเป็นตัวแปรชี้ขาด

ปัญหาเชิงโครงสร้างคือ หากกติกาไม่ทำให้การแข่งขันเป็นธรรม อำนาจเงินจะยังคงแทรกซึม และทำให้การเมืองสุจริตเสียเปรียบเชิงระบบ

บทบาท กกต. กับสมรภูมิจริง

ในบริบทนี้ บทบาทของคณะกรรมการการเลือกตั้งจึงไม่ใช่เพียงผู้จัดการเลือกตั้ง แต่คือ ผู้รักษาสมดุลระหว่างกระแสกับกระสุน การทำให้ “เงินไม่มีนัยสำคัญต่อผลการเลือกตั้ง” จึงเป็นเงื่อนไขสำคัญ หากปล่อยให้อำนาจเงินไหลเข้าอย่างเสรี ผลลัพธ์ย่อมบิดเบือนตั้งแต่ต้นทาง

คำถามปลายทางของศึก 2569

ศึกเลือกตั้งครั้งนี้จึงไม่ได้ตัดสินแค่ “ใครได้เป็นรัฐบาล” แต่ตัดสินว่า

• พรรคการเมืองจะยึดพลังประชาชน หรือยอมจำนนต่ออำนาจเงิน
• ระบบเลือกตั้งจะเอื้อการเมืองสุจริตได้จริงหรือไม่
• และประชาธิปไตยไทยจะเดินหน้าหรือถอยหลัง

คำตอบสุดท้ายอาจไม่ได้อยู่ที่กลยุทธ์ของพรรคเพียงฝ่ายเดียว หากแต่อยู่ที่ การตัดสินใจของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ว่าจะให้ “กระแส” หรือ “กระสุน” เป็นผู้กำหนดอนาคตประเทศ