ฝัน 9 ข้อ

28 มกราคม 2554

...สมโพธิ ศรีภูมิ

เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์กันพอสมควรครับ เมื่อนายกรัฐมนตรีได้ออกมาประกาศของขวัญ 9 รายการ ที่รัฐบาลตั้งใจมอบให้กับเราๆ ท่านๆ ในปี 2554 ปกติแล้วคนจำนวนไม่น้อยถือเอาวันปีใหม่เป็นวันที่จะเริ่มทำโน่นทำนี่ ร้อยแปดพันประการ ทำได้บ้าง ทำไม่ได้บ้าง แต่เมื่อถึงปีใหม่ทีไร เราก็มักจะตั้งโน่นหวังนี่ไว้ท้าทายชีวิตให้มีรสชาติไปอีกปีหนึ่ง พอนายกฯ ท่านออกมาประกาศของขวัญ 9 รายการ ผมก็เลยมีฝัน 9 ข้อ สำหรับคนเดินดินกินข้าวแกงในปีนี้เช่นกัน บางข้อเป็นเรื่องพื้นๆ ในชีวิตประจำวันที่เราๆ ท่านๆ สามารถทำได้ทันที บางข้อต้องอาศัยหน่วยงานของรัฐ หรือผู้เกี่ยวข้องจัดการให้ความฝันนี้เป็นจริงขึ้นมาได้ ถูกใจไม่ถูกใจอย่างไรเชิญลองอ่านดูได้ครับ

ฝันข้อที่ 1 ผมต้องเดินไปส่งลูกเข้าโรงเรียนทุกเช้า มือหนึ่งจูงลูก อีกมือหนึ่งหิ้วกระเป๋าหนังสือ หลายครั้งที่รถยนต์ไม่ยอมหยุดให้ข้ามถนน แม้ว่าผมและลูกจะข้ามในทางข้าม และไปได้ครึ่งทางเก้ๆ กังๆ อยู่กลางถนนแล้วก็ตาม ท่านผู้อ่านคงเคยได้ยินมาบ้างแล้วว่า ในต่างประเทศนั้นแค่เราไปยืนข้างทางม้าลายเพื่อจะข้ามถนน เขาก็หยุดรถให้แล้ว แต่ที่บ้านเราขนาดจูงเด็กตัวเล็กๆ (เป็นตัวประกัน) พี่แกยังไม่ยอมหยุดให้เลย เลยอยากที่จะเห็นผู้ใช้รถใช้ถนนปฏิบัติให้ถูกต้องตามกฎจราจรให้มากขึ้น โดยเฉพาะการข้ามถนนในทางข้าม และหยุดรถให้คนข้ามถนนในทางข้าม

ฝันข้อที่ 2 บ่อยครั้งที่ผมไปดูคอนเสิร์ตโดยศิลปินไทยแล้วเกิดความรำคาญใจตั้งแต่คอนเสิร์ตยังไม่เริ่มแสดง ผมอาจจะโชคไม่ดีหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ เพราะไม่มีครั้งใดเลยที่คอนเสิร์ต (ไทย) เริ่มการแสดงได้ตรงตามเวลาที่ระบุไว้ในบัตรเข้าชม ความล่าช้าเกิดขึ้นอย่างน้อย 45 นาที ถึง 1 ชั่วโมง เป็นประจำ

ที่ผมแปลกใจอย่างมากๆ ก็คือ พอเป็นคอนเสิร์ตหรือการแสดงของฝรั่ง สถานที่แสดงเดียวกัน คนดูคอนเสิร์ตข้างๆ ผมก็พี่ไทยด้วยกันทั้งนั้น แต่กลับเริ่มแสดงตรงตามเวลาได้ ก็เลยอยากจะเห็นเราลดการอ้างฝนตกกับรถติดให้น้อยลง พร้อมกับรู้จักเวลาและตรงต่อเวลาในทุกๆ เรื่อง (ไม่ใช่เฉพาะไปดูคอนเสิร์ตนะครับ) กันให้มากขึ้น

ฝันข้อที่ 3 “มะรุมมะตุ้ม” น่าจะเป็นคำที่ให้ความรู้สึกที่ดีที่สุดสำหรับวัฒนธรรมการเข้าคิว หรือวัฒนธรรมการรอแบบไทยๆ แม้ในระยะหลังนี้เราจะรู้จักการเข้าคิวกันมากขึ้น แต่การลัดคิวก็ยังคงมีให้เห็นอยู่เป็นประจำ

ผมจ่ายกับข้าวในซูเปอร์มาร์เก็ตทุกสัปดาห์ หลังจากเลือกซื้อผักผลไม้ 10 กว่ารายการจนครบแล้ว ก็จะนำไปชั่งน้ำหนักกับเจ้าหน้าที่ของร้าน บ่อยครั้งที่คนมีของ 1 หรือ 2 รายการมาแทรกชั่งน้ำหนัก (แบบหน้าตาเฉย) ขณะที่เจ้าหน้าที่ของร้านก็รับชั่งให้ด้วยความยินดี หนักเข้าไปอีกที่บางครั้งเจ้าหน้าที่เห็นคนที่ต่อแถวข้างหลังเรามีของชั่งน้อย เลยปรารถนาดีคว้าเอามาชั่งให้เสียเลย โดยความเป็นจริงแล้วการเข้าคิวเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานอย่างหนึ่ง การเคารพในสิทธิขั้นพื้นฐานของผู้อื่นเป็นหลักสำคัญอย่างหนึ่งของประชาธิปไตย จึงอยากจะเห็นเราทุกคนตระหนักให้มากขึ้น

ฝันข้อที่ 4 ครั้งหนึ่งวลีที่ว่า “ตาวิเศษเห็นนะ” เป็นที่คุ้นเคยของคนค่อนเมือง แต่ปัจจุบันผมรู้สึกว่าการรณรงค์ให้ทิ้งขยะเป็นที่เป็นทางได้ลดน้อยถอยลงไปเป็นอย่างมาก เราสามารถพบเห็นขยะได้ทุกแห่ง ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่ส่งผลให้สภาพแวดล้อมแย่ลงทั้งสิ้น นักท่องเที่ยวเขาจะพอใจหรือไม่พอใจแล้วมาเที่ยวบ้านเราน้อยลงด้วยเหตุนี้หรือไม่ก็ตาม แต่ที่แน่ๆ ตัวเราเองได้รับผลกระทบจากสภาพแวดล้อมที่แย่ลงอย่างแน่นอน คงต้องช่วยกันคนละไม้ละมือทิ้งขยะให้เป็นที่มากขึ้นครับ

ฝันข้อที่ 5 ในฐานะที่ทำมาหากินอยู่ในแวดวงน้ำ ก็อยากจะขอเรียนให้ทราบว่า น้ำวันนี้มีค่ามากกว่าเมื่อวาน และนับวันจะมีค่ามากขึ้นเรื่อยๆ ครับ ที่ผมพูดเช่นนี้ก็เพราะว่า ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว น้ำฝนที่ตกลงมาในประเทศไทยโดยรวมๆ แล้วมีปริมาณไม่แตกต่างกันเท่าไหร่ แต่ประชากรของเราเพิ่มขึ้นทุกปี หลายท่านอาจยังติดปากว่าเรามีประชากร 60 ล้านคน ทั้งที่เราผ่านหลัก 65 ล้านคนไปแล้ว และยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เท่ากับว่าคนไทยแต่ละคนโดยเฉลี่ยแล้วมีน้ำใช้ในปริมาณที่ลดลงเรื่อยๆ เช่นกัน จึงต้องตระหนักถึงคุณค่าของน้ำและประหยัดน้ำกันให้มากขึ้นแล้วละครับ

ฝันข้อที่ 6 ไม่ว่าจะรับฟังการรายงานข่าวกีฬาจากโทรทัศน์ วิทยุ หรือหนังสือพิมพ์ก็ตาม มักจะหนีไม่พ้นความเคลื่อนไหวในพรีเมียร์ลีก กัลโซเซเรีย อา บุนเดสลีกา และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมายเกี่ยวกับกีฬาของต่างประเทศ แต่กับกีฬาในประเทศ โดยเฉพาะมวยไทยซึ่งถือเป็น “ศิลปะประจำชาติ” ที่ชกกันทุกวันไม่ที่เวทีลุมพินีก็ราชดำเนิน กลับแทบไม่ได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนเลย เข้าตำราใกล้เกลือกินด่างไม่มีผิด ฝรั่งบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาฝึกมวยไทยถึงบ้านเรา หรือหนึ่งในโปรแกรมของนักท่องเที่ยวต่างชาติ คือ การเข้าชมมวยไทย ในขณะที่เด็กรุ่นใหม่ของเรารู้จักนักร้องเกาหลียกประเทศ และรู้จักนักฟุตบอลในลีกของยุโรปทั้งลีกก็ว่าได้ จึงอยากจะขอวิงวอนพี่ๆ สื่อมวลชนทั้งหลายให้ความสำคัญกับกีฬาในประเทศ โดยเฉพาะกีฬาที่ได้ชื่อว่าเป็นศิลปะประจำชาติให้มากขึ้นครับ

ฝันข้อที่ 7 ในแต่ละปีอุบัติเหตุจากการขับขี่ยานพาหนะสร้างความเสียหายให้กับชีวิต ซึ่งยากที่จะตีออกมาเป็นมูลค่าและทรัพย์สินทั้งของส่วนบุคคลและของภาครัฐนับเป็นหมื่นๆ ล้านบาท การรณรงค์ลดอุบัติเหตุจากการขับขี่ยานพาหนะ โดยเฉพาะการเมาไม่ขับเป็นวาระสำคัญของรัฐบาลและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมาโดยต่อเนื่อง มีการถกเถียงกันพอสมควรว่าป้ายโฆษณาข้างทางมีผลต่อสมาธิของผู้ขับขี่ยานพาหนะมากน้อยเพียงใด สำหรับผมเองโดยส่วนตัวแล้วมีผลครับ เพราะอย่างน้อยก็ต้องละสายตาจากถนนเพื่อเหลือบมองป้ายโฆษณา และที่ผมอยากเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมากๆ ก็คือ ป้ายโฆษณาริมทางด่วนขั้นที่ 1 ตามแนวรางรถไฟระหว่างถนนสุขุมวิทกับถนนพระราม 4 หรือทางด่วนช่วงบ่อนไก่นั่นแหละครับ ป้ายโฆษณาบริเวณนั้นนอกจากจะถี่ยิบทุกระยะสัก 50 เมตรแล้ว บางครั้งยังโฆษณาเป็นซีรีส์ชนิดต้องอ่านป้ายต่อป้าย โดยเฉพาะในช่วงกลางคืนด้วยแล้ว ไฟที่ใช้ส่องโฆษณามีความสว่างมากเมื่อเทียบกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ หากที่ดินที่ใช้ติดตั้งโฆษณาดังกล่าวเป็นของเอกชน ก็อยากจะวิงวอนให้ช่วยลดความถี่ของป้ายลง และอย่าโฆษณาเป็นซีรีส์เลยครับ แต่หากเป็นที่ดินของหน่วยงานรัฐแล้ว ผมอยากจะเห็นการเลิกโฆษณาทั้งหมดเลยครับ มันได้ไม่คุ้มเสีย

ฝันข้อที่ 8 กรุงเทพฯ เมืองฟ้าอมร แต่ทุกครั้งที่เพียงแค่เงยหน้าขึ้นไปนิดเดียวก็เจอสายโทรศัพท์ สายไฟ และสารพัดสายจนดูรกรุงรังไปหมด ผมเชื่อว่าทัศนียภาพในกรุงเทพฯ จะดูดีขึ้นเยอะหากเราจัดการเอาสายเหล่านี้ลงไปไว้ใต้ดินเสียให้หมด อย่าบอกนะครับว่าทำไม่ได้ ขนาดรถไฟทั้งขบวนเรายังจับมุดลงวิ่งใต้ดินมาแล้ว ผมไม่อยากเห็น กทม. ออกมาบอกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องของการไฟฟ้านครหลวง เพราะมันเป็นหน้าเป็นตาโดยตรงของ กทม.เอง ยังไงคุณชายสุขุมพันธุ์ลองจับเข่าหรือแกะกระดุมเสื้อเปิดอกคุยกับการไฟฟ้านครหลวง จะร่วมมือหางบประมาณมาลงกันฝ่ายละครึ่งหรืออย่างไรก็ว่าไป หากต้องใช้งบประมาณสูงก็ทยอยไล่ทำเป็นพื้นที่ตามความสำคัญ แล้วสิ่งนี้อาจเป็นผลงานชิ้นโบแดงมากกว่ารถเมล์ BRT ที่โหมโฆษณากันอยู่ทุกวันนี้ก็ได้นะครับ

ฝันข้อสุดท้าย เป็นเรื่องใหญ่ที่ทุกคนมีส่วนเกี่ยวข้องไม่โดยตรงก็โดยอ้อม ไม่มากก็น้อย นั่นคือ ผมฝันอยากเห็นคนไทยเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันบนความเห็นที่แตกต่าง สหรัฐอเมริกามีพรรคการเมืองแบบสองขั้วมาเป็นเวลาช้านาน แต่สหรัฐอเมริกาก็ไม่แตกเป็น 2 เสี่ยง ทุกๆ 4 ปีที่มีการเลือกตั้งผู้นำของประเทศใหม่ ทั้งนี้เพราะคนของเขาเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันบนความเห็นที่แตกต่างกัน ส่วนเราผมเชื่อว่าทัศนคติแบบ “อะไรก็ได้สบายๆ คือไทยแท้” จะทำให้เราเรียนรู้และทำในสิ่งนี้ได้ดีกว่าอเมริกันชนเสียอีก ผมเชื่ออย่างนั้นจริงๆ