จำไว้ว่าเป็นอย่างนี้

ที่ประชุมร่วมรัฐสภามีมติเห็นชอบให้แก้ไขรัฐธรรมนูญแล้วใน 2 มาตรา คือ มาตรา 93 ว่าด้วยที่มาของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (สส.) โดยแก้ไขจากให้มี สส.เขตจำนวน 400 คน จากระบบบัญชีรายชื่อ 80 คน เป็น สส.เขต 275 คน จากระบบบัญชีรายชื่อ 125 คน

สองแก้ไขมาตรา 190 เรื่องการลงนามในสนธิสัญญาที่ต้องผ่านความเห็นชอบจากรัฐสภา สาระสำคัญคือ ให้มีการออกกฎหมายลูกเพื่อกำหนดว่า หนังสือสัญญาประเภทใดที่ต้องผ่านความเห็นชอบจากรัฐสภาก่อน

ข้อเสนอในการแก้ไขรัฐธรรมนูญทั้งสองประเด็นเกิดจากการศึกษาของคณะกรรมาธิการสมานฉันท์ ซึ่งทางรัฐสภาได้ตั้งขึ้น แล้วรัฐบาลเสนอให้รัฐสภาพิจารณาแก้ไข แต่ถึงที่สุดแล้วการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งนี้ ไม่ได้แก้ไขปัญหาทางการเมืองซึ่งยังเป็นไฟสุมขอนแผดเผาสังคมไทยแต่อย่างใด

ประการแรกนั้น คณะทำงานได้เสนอให้แก้ไขเพราะเชื่อว่า หากมีการเพิ่มจำนวน สส.จากระบบบัญชีรายชื่อเพิ่มขึ้นจะทำให้คุณภาพของ สส.ในสภาดีขึ้น เพราะพรรคการเมืองต้องแข่งกันหาคนที่มีความรู้ความสามารถมาลงสมัครในระบบบัญชีเลือกตั้ง ถ้าพรรคการเมืองใดยังเอาลูกหลานวงศ์วานของนักการเมืองมาลงสมัครก็จะฟ้องเองว่า พรรคการเมืองนั้นไม่มีเจตนารมณ์ที่จะพัฒนาการเมือง

น่าเสียดายว่า ถึงที่สุดแล้วดูเหมือนว่าสมาชิกรัฐสภาส่วนใหญ่หรือพรรคการเมืองมิได้คำนึงถึงวัตถุประสงค์นี้นัก แต่ลงคะแนนให้แก้ไขโดยมุ่งประโยชน์แก่ตัวเองในการเลือกตั้งเท่านั้น

ส่วนการแก้ไขมาตรา 109 นั้น เป็นเพราะฝ่ายการเมืองอยากจะแก้ไขให้ฝ่ายบริหารได้ทำงานสะดวกขึ้นเท่านั้น

โดยสรุปแล้วอาจจะกล่าวได้ว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งนี้ อาจจะทำให้ได้ สส.ที่มีคุณภาพมากขึ้น แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับพรรคการเมืองว่าจะเป็นอิสระจากกลุ่มทุนการเมืองเพียงไร และจะทำพรรคให้เป็นของมวลชนมากกว่าเป็นพรรคของครอบครัวหรือกลุ่มผลประโยชน์หรือไม่

ไม่ว่าพรรคร่วมรัฐบาลและ สว.ที่ลงมติเห็นชอบให้แก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับนี้ด้วยเหตุผลใดก็ตาม สิ่งที่ต้องไม่ลืมคือ การแก้ไขรัฐธรรมนูญนี้คือ พันธสัญญาว่าจะปรับคุณภาพผู้สมัครให้ดีขึ้น ซึ่งถ้าพรรคใดไม่ทำตามนี้ก็อย่าไปเลือก

อีกด้านหนึ่งนั้นการที่พรรคเพื่อไทยได้กลับท่าทีจากการปฏิเสธที่จะร่วมสังฆกรรมกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญในวาระแรก โดยครั้งนั้นได้ให้เหตุผลว่า รัฐธรรมนูญนี้เกิดขึ้นโดยไม่ชอบธรรม ฯลฯ มาเป็นร่วมลงมติ รวมทั้งร่วมแปรญัตติในวาระสองนั้น แสดงว่าพรรคเพื่อไทยได้ยอมรับสถานะความชอบธรรมของรัฐธรรมนูญฉบับนี้แล้ว ฉะนั้นอย่าได้ตระบัดสัตย์หรือกลับท่าทีแล้วนำเรื่องนี้ไปเคลื่อนไหวนอกสภาอีก

หาไม่แล้วทั้งหมดนี้ก็เป็นเพียงแต่การแสดงจำอวดทางการเมืองโดยนักการเมือง เพื่อนักการเมืองเท่านั้น