ลำนำหมูป่า

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

   * ยิ้มแย้มด้วยหัวใจ

สุขอันใดไหนเทียมเท่า

ลูกหลานพรากนานเนา

กลับสู่เหย้าเฝ้าเนิ่นนาน

   * เพียงรู้ว่าเจอแล้ว

ไม่คลาดแคล้วคืนถิ่นฐาน

น้ำตาที่ชื่นบาน

อาบแก้มผ่านเจ้าพ้นภัย

   * อกเอ๋ย...ใครดูแล

เท่าอกแม่อุ่นอาศัย

ทุกข์เอย...แทบขาดใจ

เจ้าหลงไกลไม่กลับเรือน

   * น้ำตาแม่รินไหล

ปานหัวใจถูกเชือดเฉือน

เสียงเจ้าเฝ้าย้ำเตือน

ยากลืมเลือนแม้นาที

   * ไม่เคยคิดมาก่อน

ถ้ำสิงขรกลับวิถี

กักตัวไร้ปรานี

หนทางมีคือทางตัน

   * ลำธารขวางทางกลับ

เหมือนไปลับยากกลับหัน

นั่งรอลืมคืนวัน 

ใจประหวั่นสั่นสะท้าน

   * แม่จ๋า...จะรู้ไหม

ว่าหัวใจลูกเรียกขาน

อยากย้อนคืนวันวาน

คืนสู่บ้านที่จากมา

   * มีเพียงน้ำใสใส

ที่รินไหลยามหิวหา   

มีเพียงแค่น้ำตา

ไหลอาบหน้ายามเฝ้ารอ

  * ความมืดเข้ามาเยือน 

คอยย้ำเตือนยากร้องขอ

สุดกลั้นน้ำตาคลอ

โอ้...แม่พ่อ-ยามจากกัน

  * ณ บัดนั้น...

เมื่อความฝัน เป็นจริง ไม่ทิ้งฝัน 

เมื่อหมูป่า นั่งสงบ อยู่ครบครัน

ณ บัดนั้น ล้านหัวใจ หลอมใจเดียว 

   * น้ำที่ขุ่น เปลี่ยนไป เป็นใสสด 

ถ้ำดำคด กลับแปลกตา เป็นป่าเขียว

ใจเงียบเหงา กลับกลาย ไม่ดายเดียว 

ทางสายเปลี่ยว มีล้านใจ  ยิ้มให้กัน