ทัศนะจาก "พระครูนิรมิตวิทยากร" กรณี 13 ชีวิตติดถ้ำหลวง

ชวนอ่านทัศนะจาก พระครูนิรมิตวิทยากร วัดป่าดอยแสงธรรมญานสันปันโน กรณี 13 ชีวิตติดถ้ำหลวง

พระวิทยา กิจฺจวิชฺโช หรือ พระครูนิรมิตวิทยากร วัดป่าดอยแสงธรรมญานสันปันโน ตำบลแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ เเสดงความคิดเห็นกรณี ทีมหมูป่าอะคาเดมีแม่สาย 13 ชีวิตที่ติดอยู่ในวนอุทยานถ้ำหลวง – ขุนน้ำนางนอน ต.โป่งผา อ.แม่สาย จ.เชียงราย ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 23 มิ.ย. เนื้อหาระบุว่า

ถ้าจะวิเคราะห์ตามรูปการณ์ เวลาที่พวกเด็ก ๆ เข้าไปในถ้ำมันก็ ๕ โมงเย็นแล้ว เวลามีไม่มากพอที่จะถือโอกาสเข้าไปเที่ยวในถ้ำลึก ๆ ได้ และไม่ได้มีอุปกรณ์เดินถ้ำพกติดตัวไปด้วย มีเพียงของขบเคี้ยวที่ซื้อไปกินเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ

คงอาจคิดว่า เข้าไปเที่ยวดูอะไรเท่าที่พอจะมองเห็นได้แล้วก็จะกลับออกมา อาจจะมีบางคนในกลุ่มยังไม่เคยเข้าไป เลยอยากไปดู ประกอบกับอาศัยว่าเป็นคนในพื้นที่เคยเข้าไปสำรวจกันมาแล้ว จึงไม่สนใจป้ายห้ามเข้าที่ทางอุทยานติดไว้อยู่หน้าถ้ำ คิดว่าคงติดป้ายไว้อย่างนั้น ไม่ได้ห้ามโดยกวดขัน

ที่จริงปัญหามันเกิดขึ้นเพราะเด็ก ๆ ฝ่าฝืนข้อห้ามของอุทยานที่ต้องให้เจ้าหน้าที่อุทยานพาเข้าไป และต้องไปในเวลา แต่พูดในเวลานี้มันก็ไม่เกิดประโยชน์ เพราะเหตุการณ์มันผ่านไปแล้ว สังคมจึงมองข้ามจุดนี้ไป แต่ไปโฟกัสที่การช่วยชีวิตของเด็ก ๆ ซึ่งสำคัญมากกว่าการจะมาตำหนิโทษ ขอให้ช่วยชีวิตเด็ก ๆ ออกมาให้ได้ก่อน ส่วนการตำหนิโทษนั้น ก็ค่อยมาว่ากล่าวกันทีหลัง

เพราะจำเป็นต้องชี้ให้เห็นโทษของการฝ่าฝืนข้อห้ามซึ่งอาจเป็นเหตุสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นได้อย่างมากมาย ใคร ๆ ก็จงอย่าได้ถือเอาเป็นเยี่ยงอย่าง นี่! ไม่ใช่ตัวอย่างที่ดี ซึ่งเป็นประเด็นหนึ่งที่จะต้องทำความเข้าใจกับคนในสังคม มิใช่จะไปยกย่องให้คนกระทำผิดข้อห้าม กลายเป็นฮีโร่ของประเทศอย่างที่ยกยอกันจนเกินกว่าเหตุ

ส่วนเมื่อเด็ก ๆ เข้าไปในถ้ำแล้วกลับออกมาไม่ได้ จึงจำเป็นต้องระดมสรรพกำลังเท่าที่มีเพื่อช่วยชีวิตเด็ก ๆ อย่างเร่งด่วน เพราะมีเวลาจำกัด เนื่องเพราะเด็ก ๆ อาจขาดอาหารและน้ำ ก็เลยเกิดเป็นมหกรรมกู้ภัยอันยิ่งใหญ่ ที่ท้าทายนักกู้ภัยระดับโลกต่างพากันมาเพื่อร่วมมือกันยื้อแย่งชีวิตของพวกเด็ก ๆ ให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของพระยามัจจุราชให้จงได้

การสูญหายของพวกเด็ก ๆ ๑๓ คน จึงเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ประเทศไทย ถ้ำหลวง ขุนน้ำนางนอน เชียงราย กลายเป็นแหล่งผจญภัยระดับโลก อันนี้ก็เป็นเหมือนการเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาส ทำให้ ถ้ำหลวง เชียงราย ดังไปทั่วโลก ซึ่งเป็นผลพวงจากการที่เด็ก ๆ ละเมิดข้อห้ามของอุทยาน ต้องพูดความจริงกันอย่างนี้

แต่ความเมตตาสงสารอยากให้เด็กอยู่รอดปลอดภัยของคนไทยทั้งชาติ มันมีกำลังมากมายจนเกินกว่าจะไปคิดเล็กคิดน้อยตำหนิโทษพวกเด็ก ๆ ได้ แม้คนระดับรอง ผบ.ตร.เอาเรื่องกฎหมายมาพูดในเวลาคับขัน ก็ยังถูกถล่มจนเละตุ้มเป๊ะ ต้องได้ออกมาขอโทษชาวโซเชียล ซึ่งชี้ให้เห็นว่า กฏระเบียบอาจใช้ได้ในภาวะปกติ แต่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน จะมัวมายึดถือกฏระเบียบอยู่ไม่ได้ ยังไงเสียการช่วยชีวิตคนไว้ก่อน ต้องถือเป็นส่ิงสำคัญกว่า เรื่องกฏระเบียบก็ค่อยไปว่ากันทีหลัง

แต่สังคมก็ไม่ควรลืมความสำคัญของกฏระเบียบ จนถึงกับปล่อยปละละเลย เพราะมันเป็นเหตุที่จะป้องกันภัยพิบัติทั้งปวง มิฉะนั้น ก็อาจจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ซ้ำสอง ซ้ำสาม ซ้ำสี่ ไปเรื่อย ๆ ไม่มีที่สิ้นสุด และกฏระเบียบก็จะหาคนปฏิบัติตามไม่ได้ จะอ้างเอาภาวะฉุกเฉินมาทำลายกฏระเบียบไปเสียทุกสิ่งทุกอย่าง หาสมควรไม่

รอง ผบ.ตร.ท่านนั้น ก็พูดถูกของท่าน ไม่ใช่ไม่ถูก เพราะระเบียบต่าง ๆ มีไว้ให้ทุกคนปฏิบัติตาม สิ่งไหนพอทำตามระเบียบได้ก็ต้องทำ ไม่ใช่พอเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้แล้ว ก็จะละทิ้งกฏระเบียบไปเสียทั้งหมด บางอย่างมันอาจไม่ใช่เรื่องจำเป็นเร่งด่วนที่จะทำตามกฏระเบียบไม่ได้ ถ้าทำผิดกฏระเบียบโดยไม่มีเหตุอันควร แล้วมาถูกดำเนินคดีทีหลัง ใครจะรับผิดชอบ ท่านก็อาจจะพูดในมุมมองของผู้บังคับบัญชาที่ต้องปกป้องผู้ใต้บังคับบัญชาไม่ให้ทำผิดกฏระเบียบเสียเอง

กฏหมายไม่ได้มีข้อยกเว้นไปเสียทุกเรื่อง ดังนั้น สังคมก็ควรเห็นใจซึ่งกันและกัน เพราะต่างก็ยืนอยู่คนละจุด คนละมุมมอง ก็อาจมองเห็นต่างกันบ้าง ทุกคนต่างก็หวังดี ต่างมุ่งไปที่นั่นก็หวังให้งานช่วยชีวิตเด็ก ๆ ให้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เราเชื่อว่า ทุกคนต่างก็หวังดี ไม่มีใครจะไปกลั่นแกล้งให้งานช่วยชีวิตคน ต้องล่าช้าออกไปโดยใช่เหตุ กระแสโซเชียลนั้นเชี่ยวกราก บางทีพวกฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ชอบจับไปกระเดียด มันก็มีอยู่ไม่ใช่น้อย ก็จงอย่าไปประณามท่านจนเสียผู้เสียคน

ภาพ เอเอฟพี

ปัญหาที่ทุกคนคาใจก็คือ เกิดเหตุอะไรขึ้น ทำไมเด็ก ๆ จึงกลับออกมานอกถ้ำมิได้ ทั้ง ๆ ที่ ไม่ได้คิดที่จะเข้าไปไกล เพราะมันใกล้จะมืดค่ำแล้ว อุปกรณ์เดินถ้ำก็ไม่ได้พกติดตัวไป อย่างมากก็มีแค่ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ เด็ก ๆ คงไม่คิดที่จะเข้าไปสำรวจถ้ำจนถึงพัทยาบีชที่อยู่ลึกเข้าไปเกิน ๔ กิโล

ที่สันนิษฐานกันคือ พอเด็ก ๆ เข้าไปในถ้ำแล้วก็มีน้ำป่าไหลมาท่วมทางเข้าถ้ำ จนเด็ก ๆ ไม่สามารถออกมานอกถ้ำได้ จำต้องดั้นด้นหนีน้ำขึ้นสู่ที่สูงไปโดยลำดับ เพื่อเอาตัวรอดจากน้ำท่วม แต่นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำคัญที่จะต้องไปขบคิดหาคำตอบให้ได้ในเวลานี้ เพราะรู้ไปก็ไม่ทำให้ช่วยชีวิตเด็ก ๆ ออกมาได้ จำต้องมุ่งหน้าขุดค้นหาตัวเด็ก ๆ ให้ได้เสียก่อน แล้วค่อยฟังจากปากของเด็กเอง

มีหลายคนพยายามไปเชื่อมโยงกับสิ่งลี้ลับ ทำนองว่า มีพวกผีในถ้ำทำให้คนที่เข้าไปในถ้ำสามารถมองเห็นในที่มืดได้ จึงเดินไปได้โดยไม่ต้องส่องไฟ ไม่ได้ไปไกล แต่ถูกพวกบังบดกักตัวเอาไว้ เลยออกมาไม่ได้ จำต้องรอให้พ้นวันพระใหญ่ไปเสียก่อน เขาถึงจะปล่อยตัวออกมา ซึ่งจะครบ ๗ วันพอดี นี่! ก็ผ่านไปแล้วเด็ก ๆ ก็ยังไม่ออกมา คนพูดก็เลยเสียรังวัดไปพอสมควร

บางคนก็เอาไปเชื่อมโยงกับตำนานของเจ้าหญิงในอดีตที่มาฆ่าตัวตายด้วยปิ่นปักผมแทงเข้าที่ขมับ เจ้านางรอคอยใครมาโปรดตั้ง ๓๐๐ ปี รอพระครูบามาโปรด และเด็ก ๆ พวกนี้เคยเป็นทหารที่ฆ่าสามีของเธอ และทำให้เธอต้องฆ่าตัวตาย

ตอนนี้ก็มีพระครูบามาโปรดแล้ว ต้องรอให้ครบ ๙ วันเสียก่อน เจ้านางก็จะปล่อยตัวเด็ก ๆ ออกมา และรับรองว่าเด็ก ๆ ทุกคนยังคงปลอดภัยดี นี่เป็นเรื่องย่อ ๆ ที่เห็นแชร์กันแบบสนั่นหวั่นไหว ก็เช่นเดิมนั่นแหละ สังคมอยากเห็นเด็ก ๆ มีชีวิตเล็ดรอดออกมาอย่างแรงกล้า ไม่คำนึงถึงเหตุผลผิดถูกดีชั่วอะไรหรอก สิ่งใดที่พอจะเป็นความหวัง ก็แห่กันเข้าไปยึดถือไขว่คว้าเอาไว้เสียก่อน ต่างก็หวังให้เป็นเหมือนเช่นครูบาบอก พอได้ปลอบประโลมใจ ส่วนจะเป็นเช่นนั้นหรือไม่? ก็ต้องรอเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ เวลาเท่านั้นที่จะเปิดเผยความจริงให้เห็นเอง

ก็ถือว่าเป็นสีสันของงาน อย่าไปคิดมาก ก็ไม่เสียหายอะไร พูดเพื่อให้คนสบายใจ อยากพูดก็พูดไป แต่ถ้ามันไม่เป็นเช่นนั้น ก็แค่เสียรังวัดไปอีกเล็กน้อย ส่วนทีมงานก็คงต้องตั้งหน้าตั้งตาลุยค้นหาต่อไปเรื่อย ๆ คงไม่ได้บ้าจี้มานั่งรอให้เจ้านางปล่อยตัวเด็ก ๆ ออกมาเองหรอก ยังคงบุกตะลุยสำรวจขุดค้นที่จะเข้าไปให้ถึงจุดที่คาดว่า จะพบตัวเด็กให้ได้

มันก็ยากที่จะคาดเดา บรรดาท่านผู้รู้จริงทั้งหลาย ท่านรู้แล้วท่านก็เก็บเงียบอยู่ในใจของท่าน รู้แล้วก็เหมือนไม่รู้นั่นแหละ ถ้ารู้จริงก็ต้องหยั่งรู้ไปถึงกรรมที่เป็นเหตุให้เป็นเช่นนั้นด้วย ถ้าตัวท่านไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกรรมของคนเหล่านั้น ท่านก็ปล่อยวางให้เป็นไปตามเรื่องของกรรมของพวกเขา หาใช่ว่า เมื่อรู้แล้วจะไปช่วยเปลี่ยนแปลงกรรมของพวกเด็ก ๆ ให้เป็นอย่างอื่นได้ ไม่มีทางเป็นอย่างนั้น

เราก็วิเคราะห์จากเหตุการณ์ปัจจุบัน ก็รู้แค่ว่า เด็ก ๆ อดอาหารและน้ำมา ๘ วันแล้ว ไม่มีแรงที่จะเดินออกมาเองอย่างแน่นอน ส่วนการที่เด็กจะไปทางไหน จากตรงสามแยก ก็ต้องลองไปหาดูทั้งสองทาง แยกย้ายกันไป จะไปทางซ้ายไปพัทยาบีช หรือ จะไปทางขวา ทางถ้ำผาหมีก็ไปลองค้นกันดู เวลาเหลือไม่มากแล้ว ทำอย่างไรได้ก็ต้องรีบทำ

ภาพจากเฟซบุ๊ก พระวิทยา กิจฺจวิชฺโช , Thai NavySEAL