ข้อคิดจากมวยข้างถนน

โดย...อินทรชัย พาณิชกุล

เกิดเป็นผู้ชาย เชื่อว่าส่วนใหญ่ต้องเคยมีเรื่องชกต่อยสักครั้งในชีวิต (ไม่ไปต่อยเขา ก็โดนเขาต่อยนั่นแหละ)

เริ่มจากสมัยเด็กๆ ถูกเพื่อนแกล้ง หรือเล่นกันแรงๆ จนโกรธ ทนไม่ไหวลุกขึ้นต่อยกันตาเขียว โตขึ้นอาจเขม่นแย่งสาว เถียงกันไม่รู้เรื่อง สุดท้ายใช้กำลังตัดสินแบบคนอารมณ์ร้อน ไม่ว่าจะสาเหตุใด การเจ็บตัวก็ไม่ใช่เรื่องน่าสนุกทั้งนั้น

จำได้ว่า สมัย ป.3 ผมย้ายบ้านใหม่ เห็นเด็กวัยเดียวกันก็อยากจะไปเล่นกับเขา ไปๆ มาๆ เจอเจ้าถิ่นรังแก จึงป้องกันตัวด้วยการชกสวนไปทีนึง สุดท้ายถูกรุมสกรัมคนละตุ้บละตั้บ ร้องไห้วิ่งแจ้นกลับบ้าน แต่ท้ายที่สุดมาเล่นกันใหม่ตามประสาเด็กที่โกรธง่าย ลืมง่าย

พอขึ้นชั้นมัธยม การชกต่อยเปลี่ยนเป็นนัดแนะตัวต่อตัวหลังเลิกเรียน ท่ามกลางเสียงเชียร์กระหึ่ม ก่อนจบลงด้วยบรรยากาศวงแตกกระเจิดกระเจิงคนละทิศ เพราะครูฝ่ายปกครองมาไล่ ใครได้ขึ้นสังเวียน ถ้าชนะเป็นฮีโร่ไปหลายวัน ส่วนผู้แพ้เดินตัวลีบ หลบหน้าไม่กล้าไปกินข้าวกลางวันที่โรงอาหาร

มุมมองต่อการชกต่อยเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงในช่วงเข้ามหาวิทยาลัย อาจจะด้วยวุฒิภาวะเพิ่มขึ้น ประกอบกับความรุนแรงของการทะเลาะวิวาทบาดถลุงชักจะน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่แค่การซัดกันด้วยหมัดลุ่นๆ อีกต่อไปแล้ว เมื่อเรี่ยวแรงมาก พรรคพวกเยอะ บวกอีโก้อันอลังการ ความเมามายขาดสติ การต่อสู้อาจจบลงที่คุก โรงพยาบาล ไม่ก็เมรุเผาศพ

ผมเคยเห็นคนถูกคู่อรินับสิบรุมตื้บจนหน้าแหลกเละ เรียกว่าสลบคาเท้าแล้วยังไม่หยุด คนถูกขวดปากฉลามแทงเลือดอาบเพราะร้องเพลงไม่เพราะ คนถูกไล่ยิงหัวซุกหัวซุนเพียงเพราะขับรถเฉี่ยวกัน พูดตรงๆ ว่ากลัวครับ กลัวตายด้วยสาเหตุโง่ๆ ที่ไม่สมควรตาย

ยิ่งเดี๋ยวนี้สังคมอยู่ยาก คนใจร้อนขึ้น ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร จะนักเลงขาใหญ่ หรือเสธ.จากกรมไหนก็ไม่ทราบ ยิ่งต้องระวังเนื้อระวังตัว เพราะชีวิตมีค่าเกินกว่าจะพาตัวเองไปเจ็บตัวโดยไม่มีเหตุผล

วันก่อน เห็นคลิปวิดีโอกลุ่ม Fight Club Thailand แล้วรู้สึกเลือดสูบฉีด อารมณ์พลุ่งพล่าน เปล่า ไม่ได้อยากลงสนามไปประลองฝีมือกับเขาหรอกครับ เพียงแต่เห็นการต่อสู้แบบดิบๆ เถื่อนๆ ไม่มีเฮดการ์ด ไม่มีเวทีผืนผ้าใบเชือกกั้น ไม่มีระฆังหมดยก มีแต่กำปั้นเปล่าๆ ห่อหุ้มด้วยนวมบางๆ สวมฟันยาง แล้วซัดกันเต็มเหนี่ยวบนพื้นซีเมนต์ของสนามกีฬาใต้ทางด่วน มีกรรมการยืนคุมเชิง ท่ามกลางไทยมุงรายล้อม

ดูเหมือนไร้กติกา แต่มีกติกา ดูเหมือนป่าเถื่อนไร้ความปรานี ทว่ามีมารยาท มีความเป็นสุภาพบุรุษ กฎคือ ห้ามท้าทายยุแหย่ ห้ามจับคู่ชกกันเองโดยพลการ ห้ามสร้างศัตรู หรือท้าทายคู่อริต่างสถาบัน ห้ามคนที่เคยผ่านการแข่งขันระดับอาชีพลงต่อสู้ ยึดหลักสร้างมิตรภาพ ส่วนกติกาการต่อสู้ ห้ามโจมตีอวัยวะเพศ ลูกกระเดือก ท้ายทอย และแนวกระดูกสันหลัง ห้ามจับทุ่ม จับเหวี่ยง ห้ามซ้ำเวลาคู่ต่อสู้ล้ม หรือหันหลังยอมแพ้

ทว่าคำถามในใจเกิดขึ้นว่า อะไรทำให้ทางผู้จัดมั่นใจว่ามีมาตรการดูแลความปลอดภัยในการแข่งขันเพียงพอ

ไล่ตั้งแต่สถานที่ แน่นอนว่าว่าบรรยากาศของมวยข้างถนน อาจเป็นที่ไหนก็ได้ เช่น สนามหลังบ้าน ลานจอดรถ สวนสาธารณะ ดาดฟ้าตึก แต่พื้นซีเมนต์แข็งๆ ที่ไม่มีเบาะรอง หากเกิดถูกต่อยน็อกหัวฟาดพื้นคงดูไม่จืด

ส่วนการต่อสู้ในสนาม เกินกว่าครึ่งแทบไม่มีทักษะการต่อสู้ ไม่ว่าจะศาสตร์แขนงใดก็ตาม ออกลูกมวยวัด โผเข้าหากันตามสัญชาตญาณมากกว่า ประกอบกับอุปกรณ์ป้องกันไม่เพียงพอจึงเสี่ยงอันตราย หากเกิดผิดพลาด (ซึ่งมีโอกาสสูง) เช่น สมมติว่าประเคนหมัดเท้าเข่าศอกใส่หว่างขา ทัดดอกไม้ คอหอย กระดูกสันหลัง หรือจุดสำคัญๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ ผลคือ ไหล่หลุด คางแตก แข้งขาหัก ชักตาค้างดิ้่นกระแด่วๆ ถึงเวลานั้นทีมแพทย์ประจำสนามพร้อมแค่ไหนกับการปฐมพยาบาลช่วยชีวิต รวมทั้งเคลื่อนย้ายผู้ป่วยให้ถึงมือหมอทันท่วงที

ที่สำคัญกองเชียร์ที่นั่งๆ ยืนๆ ใกล้ชิดยิ่งกว่าที่นั่งริงไซด์ในสนามมวย หากมีพรรคพวกของนักสู้แห่มาให้กำลังใจแล้วเกิดโมโหที่เพื่อนแพ้ ไม่ยอมรับกติกา ก่อนยกพวกตะลุมบอน ผู้จัดแน่ใจได้ยังไงว่า จะสามารถควบคุมสถานการณ์ไว้ได้

ถามว่าชอบดูไหม คนต่อยกัน ใครบ้างไม่ชอบ ยิ่งดูยิ่งอะดรีนาลีนพุ่ง เกิดแรงกระตุ้นให้อยากออกกำลังกาย ฟิตหุ่น เล่นกีฬา ถึงขั้นไปสมัครเรียนศิลปะการป้องกันตัวอย่างจริงจังเสียอีก หากภาพที่เห็นเบื้องหน้าเป็นการต่อสู้ที่บริสุทธิ์ยุติธรรม เต็มไปด้วยชั้นเชิงศิลปะ และจบลงอย่างขาวสะอาด แม้เลือดสาดบ้าง ก็ยังพอรับไหว

แต่หากการต่อสู้นั้นเริ่มต้นด้วยความไม่พร้อม นักสู้ทั้งสองต่อยมั่ว มีแต่ใจอันฮึกเหิม ไม่สวมใส่เครื่องป้องกัน สุดท้ายจบลงด้วยเหตุไม่คาดฝัน เช่น ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไร้น้ำใจนักกีฬา ยกพวกทะเลาะวิวาท มีนักสู้บาดเจ็บรุนแรงน่าสยดสยอง หรือเสียชีวิต ทั้งที่สามารถป้องกันไม่ให้เกิดได้ แบบนี้ขอบายดีกว่า

ใช่ว่าโลกสวย แต่อยากดูคนชกกัน ไม่ได้อยากดูคนฆ่ากันครับ