แก่แบบไหน เราเลือกได้
เราเคยนึกถึงภาพตัวเองตอนแก่ไหม? บางคนอาจจะเริ่มนึกถึงตอนที่เห็นผมหงอกของตัวเองครั้งแรก
โดย...ณพร นัยสันทัด เครือข่ายพุทธิกา http://www.budnet.org
เราเคยนึกถึงภาพตัวเองตอนแก่ไหม?
บางคนอาจจะเริ่มนึกถึงตอนที่เห็นผมหงอกของตัวเองครั้งแรก หรือจากคนแก่ที่เราเจออยู่ทุกวันตามสถานที่ต่างๆ เช่น จากการเดินทางในประจำวัน หรือตอนที่เดินซื้อของตามห้างสรรพสินค้า ฯลฯ
หลายคนพยายามชะลอไม่ให้ความแก่มาถึงตัวเรา โดยการใช้เครื่องสำอางยี่ห้อต่างๆ ที่โฆษณาสรรพคุณว่า สามารถชะลอริ้วรอยแห่งวัยได้ หรือเลือกที่จะทำศัลยกรรมเพื่อลดอายุ หรือเสริมความงามซึ่งมีตัวเลือกมากมาย
ที่ผ่านมาเราอาจจะคุ้นกับคำถามที่เคยมีคนถามเราว่า “โตขึ้นอยากเป็นอะไร” แต่ไม่เคยมีใครตั้งคำถามกับตัวเองว่า “แก่แล้วฉันจะเป็นอย่างไร” ซึ่งความแก่เป็นสิ่งต้องเกิดขึ้นกับทุกคนอย่างแน่นอน แต่เราเคยคิดไหมนะ ว่าเราจะแก่ไปเป็นคนแก่แบบไหนกัน
เชื่อว่าคำถามนี้หลายๆ คนอาจจะเคยถามตัวเอง แต่สำหรับผู้เขียนเองคำถามนี้ผุดขึ้นระหว่างที่ฟังรายการวิทยุสถานีหนึ่ง ที่พูดได้น่าสนใจและน่าคิดตาม
เมื่อเราโตขึ้นจนถึงวัยที่ต้องเริ่มวางแผนการดำเนินชีวิตตอนแก่ เราอาจจะคิดหรือวางแผนไปว่า เราจะดำรงชีวิตอยู่อย่างไร รายได้จะมาจากทางไหนนะ ซึ่งที่ผ่านมาเรามักจะเตรียมเกี่ยวกับการยังชีพมากกว่าด้านอื่นๆ
ยิ่งแนวโน้มสังคมตอนนี้เริ่มที่จะก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ เห็นได้จากโฆษณาต่างๆ ตามทีวี เช่น ประกันชีวิต หรือธนาคารต่างๆ เริ่มทยอยนำเสนอโปรโมชั่นการออมเงินต่างๆ ก่อนเข้าสู่วัยเกษียณ
สำหรับคนที่ไม่มีลูกอาจจะเป็นโจทย์ที่ต้องวางแผนหนักหน่อยว่าจะอยู่ยังไง แต่คนที่มีลูกก็อาจจะคิดถึงโจทย์นี้ด้วย (เผื่อกรณีลูกไม่เลี้ยง)
แต่ในความเป็นจริง เราอาจจะหลงลืมไปว่า นอกจากเรื่องการยังชีพแล้ว ยังมีการเตรียมตัวในเรื่องอื่นๆ ด้วย เพราะไม่ว่าเราจะแก่ไปเป็นคนแก่แบบใด ก็อาจจะไม่ได้สำคัญเท่ากับปัจจุบันเราดำเนินชีวิตแบบใด เพราะการดำเนินชีวิตปัจจุบันนี้แหละที่ทำให้เราจะเป็นอย่างไรในอนาคต
เราอาจจะเป็นคนแก่ที่มีเงินใช้ มีเพื่อน หรือลูกหลานคอยดูแล นั่นอาจจะเป็นผลมาจากการที่เราวางแผนการเงินดี รวมถึงดูแลความสัมพันธ์ที่ดีกับคนรอบข้างตั้งแต่ตอนนี้
หรือเราเป็นคนแก่ที่มีสุขภาพแข็งแรง ไม่ป่วยไม่ไข้ นั่นอาจจะเป็นเพราะเราดูแลสุขภาพดี ออกกำลังกายมาตั้งแต่ยังหนุ่มสาวหรือเป็นคนแก่ที่อารมณ์ดี ใครๆ ก็อยากอยู่ใกล้ นั่นแสดงว่าเราดูแลสุขภาพจิตดี ไม่เป็นคนที่ขี้หงุดหงิดหรือโมโหง่าย นั่นหมายความว่าเราฝึกการรู้เท่าทันอารมณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนนี้
เชื่อว่าที่ผ่านมาเราคงเคยเจอคนแก่ ที่ทำให้เรารู้สึกว่า ชอบจัง อยากอยู่ใกล้ หรือแอบคิดว่าถ้าแก่แล้วมีชีวิตที่มีความสุขอย่างนี้ก็คงจะดีนะ
หรือคนแก่บางคนที่เราเคยเจอแล้วรู้สึกว่า นานๆ เจอกันทีคงดีกว่า หรือรู้สึกว่า โอ้! ถ้าแก่แล้วลำบากอย่างนี้ ฉันไม่เอานะแต่ก็นั่นแหละเราจะเป็นอย่างไรในอนาคต ไม่สำคัญเท่ากับว่าปัจจุบันเราเป็นอย่างไร เพราะสิ่งที่จะบอกว่าเราจะเป็นอย่างไรในอนาคต คือการดำเนินชีวิตในปัจจุบันนี้เท่านั้น
รู้อย่างนี้แล้ว เราอยากจะเป็นคนแก่แบบไหน เราเองนั่นแหละที่เป็นผู้กำหนดอนาคตเราเอง
