‘Corporate Culture @อับกูจอง’

โดย...เพียงออ วิไลย [email protected]

การบริหาร “วัฒนธรรมขององค์กร” หรือ Corporate Culture นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ค่ะ…ในอดีตเมื่อบริษัทยังเล็กๆ เจ้าของกิจการอาจจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับคำนี้เท่าไร แต่เมื่อกิจการดีขึ้น มีพนักงานเพิ่มขึ้นจึงทำให้เกิดความคิดกับพฤติกรรมที่สวนทางกันบ้าง หัวหน้างานคุยกันไม่รู้เรื่องหรือไม่ยอมคุยกันบ้าง มีปัญหาแต่พนักงานไม่เห็นว่าจะเป็นปัญหา ขาดความรู้สึกที่ต้องให้บริการต่อลูกค้าอย่างดี ที่แย่กว่านั้นคือ เกิดพนักงานประเภททำตามคำสั่งอย่างเดียว ไม่คิดริเริ่มพัฒนาสิ่งใหม่เอง ทำให้เจ้าของกิจการเริ่มจะปวดหัวว่าทำไมบริษัทถึงมีแต่เรื่องวุ่นวาย โดยลืมคิดไปว่า นั่นคือ... “ผลกรรมของตนเอง”...

... เจ้าของกิจการอย่าเพิ่งน้อยใจนะคะ เรื่องนี้มันมีเหตุและปัจจัย...ปัญหาทางพฤติกรรมที่มีมาเนิ่นนานจนคิดว่าต้องล้างบางหัวหน้างานทั้งหลายถึงจะแก้ได้นั้น ที่จริงมันเกิดจากการสั่งสมประสบการณ์ในอดีตที่หล่อหลอมขึ้นเป็นลักษณะเฉพาะขององค์กร... เช่น หากประสบการณ์ที่ผ่านมาปล่อยให้พนักงานวางเฉยก็ได้ ปล่อยปละละเลยก็ได้ ไม่จำเป็นต้องคิดก็ได้ ก็กลายเป็นวัฒนธรรมที่ก่อให้เกิดผลร้ายต่อองค์กร ในทางกลับกัน หากที่ผ่านมากระตุ้นให้พนักงานช่วยกันแก้ปัญหา มีความรักสามัคคี มีการผูกทัศนคติค่านิยมให้ไปในทิศทางเดียวกัน ก็จะทำให้ประสิทธิภาพขององค์การสูงขึ้น...ยกตัวอย่างเช่น บริษัทเกาหลีที่ “เชกา” ทำงานมากว่า 20 ปี มีวัฒนธรรมหนึ่งที่ยึดถือปฏิบัติกันว่า หากสอนงานพนักงานเข้าใหม่แล้ว เขาไม่สามารถเข้าใจได้ ก็ต้องอธิบายจนกว่าเขาจะเข้าใจ แม้ว่าจะต้องอธิบายถึง 500 ครั้ง...(ผลทางจิตวิทยา-หัวหน้างานกลัวที่จะต้องอธิบายถึง 500 ครั้งจริงๆ จึงพยายามหาวิธีต่างๆ นานา มาอธิบายให้เข้าใจจนได้ค่ะ)

เมื่อเริ่มต้นกิจการใหม่ วัฒนธรรมมักจะถูกสร้างขึ้นจากค่านิยมและความคาดหวังของผู้นำและกลุ่มผู้ก่อตั้ง หากมีความเชื่อ ปฏิบัติ และสอนพนักงานไว้เช่นไร ก็ปลูกฝังให้แก่พนักงานเช่นนั้น...ทว่า แม้เริ่มต้นมาดีเพียงใด หากขาดการปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง และขาดผู้บริหารที่มีความเชื่อในเรื่องการสร้างวัฒนธรรมขององค์กร วัฒนธรรมนั้นก็อาจกลายพันธุ์ทำให้เป็นเนื้อร้ายต่อองค์กรได้...จึงเป็นที่มาของเรื่องเล่าเกาหลี ต่อค่ะ...

ไปเกาหลีครั้งนี้ มีเรื่องให้ตื่นเต้นจนเกือบจะตกกระไดพลอยโจน ต้องไป “ยกเครื่องบนหน้า” เพราะคุณเพื่อนสาวเกาหลีค่ะ “คิมแอยอง” เพื่อนอิฉันเธอก็อยู่ในวัยเดียวกันแหละค่ะ แต่เธอมีความวิตกกังวลหลายร้อยเรื่องจึงทำให้หน้าตามีรอยย่น หางตามีตีนกาเหยียบลงมานับสิบตัว ถุงใต้ตาโป่งออกมามากกว่าชาวบ้านมากหน่อย พอเชกาว่างจากหน้าที่การงาน เธอจึงชวนไปโรงพยาบาลศัลยกรรม ...ที่จริงเธอนัดผ่าตัดแล้ว แต่ยังไม่มั่นใจว่าทำแล้วจะดูดีเหมือนสาววัย 30 ต้นๆ หรือไม่ (บอกแล้วว่าเธอช่างวิตกกังวล) แต่เนื่องจากเธอไปปรึกษาคุณหมอมาแล้วถึง 2 รอบ จึงขอให้เชกาสมมติว่าอยากจะทำหน้าแบบเดียวกัน และไปถามคุณหมอโดยมีเธอไปเป็นเพื่อน...แน่นอนว่าเธอจะเป็นคนยิงคำถามที่เธออยากรู้ โดยอ้างเหตุว่า เชกาเป็นคนต่างชาติอาจไม่เข้าใจ...ดังนั้นเราจึงเร่งรุดไปที่โรงพยาบาล ซึ่งปัจจุบันนี้แหล่งทำศัลยกรรมได้มาผุดขึ้นราวดอกเห็ดหน้าฝนที่ “อับกูจอง-ดง”...

(ต่อฉบับหน้า)