กลางโขลงช้าง

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

เห็นคลิปโขลงช้างป่าเขาใหญ่ รุมล้อมกรอบสิงห์มอเตอร์ไซค์แล้ว ผมกับเพื่อนๆ ในแวดวงคนชอบถ่ายภาพสัตว์ป่า แลกเปลี่ยนทัศนะในเรื่องนี้กันสนุก ได้ผลออกมาคล้ายๆ กัน “น่าจะลมใส่ก่อนได้ไหว้ช้าง” “สงสัยจะขี้ราด”

คอมเมนต์เหล่านี้ มาจากการจินตนาการว่าถ้าเป็นตัวเอง ไปยืนตรงนั้น มีช้างทั้งโขลงที่แสดงท่าทางเกรี้ยวกราดมามุงดูในระยะแค่ 2-3 เมตร จะรู้สึกอย่างไร

ความจริงผมเอง “เคย” ชอบมากเลยนะ ดูช้างป่าเขาใหญ่แบบจ่อๆ เผาขน โดยมีข้อแม้ว่าต้องอยู่ในรถ จนกระทั่งมาเจอ 3 เหตุการณ์ที่ช้างแสดงออก เดี๋ยวนี้ผมเปลี่ยนโหมดเป็น “อย่าเข้ามาใกล้นะโว้ย พี่ช้าง” กลายเป็นคนใหม่ไปเลย

อย่างไรก็ดี ประสบการณ์ประทับใจที่ได้ชมช้างอย่างใกล้ชิดก็ยังลอยวนในความทรงจำ หนนั้นเป็นฤดูฝน ผมขึ้นเขาใหญ่โดยตั้งใจเลยว่าตอนเย็นๆ ต้องขับรถตระเวนหาช้าง วิธีการคือขับช้าเป็นเต่าคลานแค่ 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง วนเวียนบนเส้นทางไปเหวนรก

สิ่งที่เจอไม่ใช่นรก แต่เป็นสวรรค์บนดิน โขลงช้างที่มีลูกเล็กเด็กแดงอยู่ด้วย จู่ๆ ก็ก้าวออกจากป่าข้างถนนมาขวางหน้ารถ ท่าทีมีความสุข ไม่ได้โกรธใครมา

พักเดียว ก็พบตัวเองอยู่ในวงล้อมของโขลงช้าง พวกมันเดินสวนสนามเฉียดรถไปมา ดูภาพตูดช้างหนังหนายับย่นที่ผมถ่ายมาให้ดูละกันว่าใกล้ขนาดไหน ภาพนี้ไม่ได้ครอปใดๆ

ผมเปิดกระจกรถชื่นชมภูเขาเลือดเนื้อกระดูกอันยิ่งใหญ่ ถามว่าอารมณ์ ณ เวลานั้นเป็นอย่างไร? คำตอบก็คือ ตื่นเต้น ซาบซ่า เสียวระทึก นึกเปรียบเทียบกับการนั่ง “รถไฟเหาะ” แดนเนรมิต ก็อาจใกล้เคียง (แต่ยังเทียบไม่ถึงชั้น “ไวกิ้ง” นะ อันนั้นเสียวจนท้องเกร็งขาแข็งแทบเดินไม่ไหว แหะๆ)

ในความหวาดหวั่น ใจเต้นโครมคราม ก็มีอารมณ์ฟินอันยากจะบรรยาย ใครอยากรู้จริงๆ ว่าเป็นอย่างไร ก็ต้องหาโอกาสไปอยู่ใจกลางโขลงช้างเขาใหญ่ด้วยตัวคุณเอง

แต่ถ้ารถพังบู้บี้จะมาโทษผมไม่ได้ ก็บอกแล้วไง ผมเลิกเล่นพิเรนทร์แบบนี้นานแล้ว