เปิดใจแม่สู้ชีวิต..ยำกบ ผัดหมี่ส่งลูกเรียนแพทย์

โดย...เสถียร ท้วมจันทร์

ชีวิตต้องสู้หญิงชาวบ้านต.อู่ทอง อ.อู่ทอง จ.สุพรรณบุรี ต้องประกอบอาชีพเย็บผาและขายข้าวแกงเพื่อนำรายได้เลี้ยงครอบครัวและส่งลูกชายไปเรียนแพทย์เพราะอยากให้ลูกมีสมบัติติดตัวคือวิชาความรู้เพราะพ่อแม่ไม่มีสมบัติอะไรให้ลูก

นางสมบูรณ์ เรือนเงิน อายุ 65 ปี อยู่บ้านเลขที่ 1916/4 หมู่ 6 ต.อู่ทอง อ.อู่ทอง เล่าว่า ปัจจุบันชีวิตต้องต่อสู้ทุกฝีก้าวทั้งประกอบอาชีพเย็บผ้าและขายข้าวแกงเพื่อความอยู่รอดในยุคเศรษฐกิจย่ำแย่เช่นนี้ โดยมีรายได้วันละกว่า 3 พันบาทรวมต้นทุนและกำไรเพื่อนำรายได้จุนเจือครอบครัว

"ช่วงเย็นทุกๆวันหลังขายข้าวแกงก็จะเตรียมวัตถุดิบเพื่อปรุงอาหารจำหน่ายในวันต่อไป  โดยจะใช้รถเข็นคู่ใจเดินทางออกไปขายในตลาดเทศบาลอู่ทอง ตั้งแต่ช่วงเช้ามืดเพื่อขายให้กับประชาชนทั่วไปและลูกค้าประจำ ราคาเริ่มต้นที่ 20 บาท จนถึง 30 บาทแล้วแต่ต้นทุน"นางสมบูรณ์ แม่ผู้สู้ชีวิต กล่าวถึงกิจกรรมประจำวัน
 
นางสมบูรณ์ เล่าต่อว่า เมนูอาหารจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนทุกวันเพราะไม่ต้องการให้ลูกค้าเบื่อหน่ายรสชาติอาหารแบบเดิมๆแต่สิ่งที่คงต้องทำทุกวันเพราะลูกค้าติดใจในรสชาติและฝีมือ นั้นก็คือ เมนูยำกบรสเด็ก กับผัดหมี่ ซึ่ง 2 เมนูนี้จะขาดไม่ได้เลยเพราะลูกค้าจะถามหาตลอด ซึ่งราคาจำหน่ายถุงละขาย 30 บาท ส่วนเมนุอื่นจะจำหน่ายถุงละ 20 บาท

อย่างไรก็ตามทุกวันนี้ปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำจึงต้องทำเมนูอาหารเด็ดให้ลูกค้าได้มีทางเลือกมากขึ้นเพื่อจะจำหน่ายให้ได้มากที่สุด เพราะต้องหาหารเงินเก็บไว้ส่งลูกเรียนได้เรียนสูงๆเพื่อไม่ให้เกิดความลำบากในการประกอบอาชีพแบบพ่อแม่ ที่สำคัญอยากให้ลูกมีสมบัติติดตัวคือวิชาความรู้เพราะพ่อแม่ไม่มีทรัพย์สมบัติที่ดินที่ไหนให้ลูกได้ครอบครองเหมือนครอบครัวคนอื่นๆ

"ความหวังของพ่อแม่สูงสุดคืออยากให้ลูกเรียนได้เรียนระดับสูงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อให้สามารถทำงานได้ในตำแหน่งดีที่สุดเงินเดือนแพงที่สุดและที่สำคัญต้องการให้ลูกเหนื่อยน้อยที่สุดจึงตั้งใจทำทุกวันนี้ยอมเหน็ดเหนื่อยก็เพื่อให้ลูกถึงฝันถึงฝั่งดังที่พ่อแม่วาดหวังไว้"นางสมบูรณ์ กล่าว

นางสมบูรณ์มีลูกชาย 2 คน คนแรกเรียนจบด้านวิศวเครื่องยนต์จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร กรุงเทพมหานคร ส่วนอีกคนรองจบปริญญาตรีจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งสามารถสอบติดเข้าเรียนหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต (แนวใหม่) จากโครงการผลิตแพทย์เพิ่ม เพื่อชาวชนบทของมหาวิทยาลัยพะเยา ซึ่งได้เข้าเรียนในปีการศึกษา 2558 นี้ด้วยจึงต้องสู้ต่อเพื่อหาเงินส่งให้ลูกเรียนให้จบให้ได้แม้จะเหนื่อยต่อแต่ก็สุขใจที่สุด...ที่จะได้เห็นความสำเร็จของลูก