กล้องน้อยสอยเหยี่ยว

ขณะนั่งเคลิ้มๆ เหงื่อไหลไคลย้อยในบังไพรอันร้อนอบอ้าว จู่ๆ พวกกระรอกกระแตนกเล็กนกน้อยทั้งหลายก็แตกฮือ ส่งเสียงร้องโวยวายไปทั่วบริเวณ

มองทะลุผ้าสะแลนออกไป เห็นเงานกตัวโตโผมาเกาะหมับบนเถาวัลย์เหนือบ่อน้ำน้อยแห่งแก่งกระจาน พอผมขยับหน้าให้ตรงช่องมองที่เจาะไว้ นกใหญ่นั้นก็บินหนีไปในทันที การขยับตัวไม่ระวังแท้ๆ ทำให้ผมชวดโอกาสจะได้ถ่ายรูปเหยี่ยวลงกินน้ำ

อย่างไรก็ดี ผมคิดว่าโอกาสใช่จะหมดไปเสียทีเดียว เพราะบ่ายนี้อากาศร้อนมาก หากเหยี่ยวกระหายน้ำจริงๆ มันอาจรวบรวมความกล้ากลับมาที่บ่ออีกรอบ และคราวนี้ผมจะปฏิบัติให้เนี้ยบ ที่สุดเท่าที่จะทำได้

ผ่านไปน่าจะสัก 5 นาทีเท่านั้น เหยี่ยวก็กลับมาจริงๆ โผไปเกาะกิ่งในแนวป่า มองทะลุช่องผ้าสะแลนเข้ามาเห็นผมพอดิบพอดีอีกต่างหาก แต่คราวนี้ผมนั่งนิ่งไม่ไหวติง พร้อมกับหรี่ตาลง แกล้งไม่ให้เหยี่ยวรู้ ฉันเห็นแกนะ

พอวางใจ เหยี่ยวก็พุ่งอีกทีมายืนข้างขอบบ่อ ก้มหัวลงกินน้ำอย่างไม่รอช้า ผมแก้เกมที่ผิดพลาดอันเดิม แทนที่จะขยับหน้าเข้าหากล้องเพื่อลงมือถ่ายรูปตามปกติ ก็เปลี่ยนมาใช้วิธีก้มตัวลงต่ำกว่ากล้อง จากนั้นค่อยๆ ยกหัวขึ้นมาช้าๆ จนตาแนบกับช่องเล็งในที่สุด ด้วยวิธีนี้เหยี่ยวไม่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวใดๆ

เจ้าตัวนี้ชื่อว่า เหยี่ยวนกเขาหงอน (Crested Goshawk) ลวดลายและมุมปากที่ยังเหลือง บอกว่าเป็นเหยี่ยววัยเด็ก นับแต่อดีตเป็นต้นมา บ่อน้ำนกแห่งนี้ และอีกหลายๆ บ่อในละแวกเดียวกัน จะมีเหยี่ยวนกเขาหงอนมาใช้บริการเสมอๆ ผมสงสัยว่าพ่อแม่เหยี่ยวได้ถ่ายทอดภูมิปัญญานี้มาสู่ลูกเหยี่ยวหลายรุ่นแล้ว แบบว่าหิวเมื่อไรก็แวะมา 555

สิ่งที่น่าทึ่งจากการถ่ายเหยี่ยวชุดนี้ เห็นจะเป็นไฟล์อันใสปิ๊งๆ ของกล้อง Nikon D5500 ซึ่งทาง Nikon Sales (Thailand) ส่งมาให้ลองเทสต์ ทั้งที่ ISO สูงถึง 3200 แต่ภาพเนียนจนผมเองยังตะลึง จอแบบสัมผัสซึ่งตอนแรกนึกหมิ่นในใจว่า “ของเล่น” พอได้ลองกับตัว พบว่าตอบสนองว่องไว และช่วยให้การปรับค่าต่างๆ ทำได้อย่างสะดวกคล่องแคล่วกว่ารุ่นที่ไม่มี

นึกแล้วก็อิจฉานักเลงกล้องสมัยนี้ กล้องราคาถูกลงกว่าสมัยก่อน แต่คุณภาพดีขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง แค่ย้อนไปปีสองปี ลองถ่ายด้วย “กล้องตัวคูณ” แบบนี้ ที่ ISO 3200 แม้จะได้ภาพเหยี่ยวเหมือนกัน แต่จะเป็นเหยี่ยวกระมอมกระแมมชวนหดหู่ ไม่กล้าเอาให้ใครดูก็แล้วกัน