เธอกับฉัน...ความรัก กับช่างฝีมือ (1)

โดย...ชัยยศ จิรพฤกษ์ภิญโญ เครือข่ายพุทธกา http://www.budnet.org

เอ เป็นวัยรุ่นอายุราว 17 ปี ชีวิตในมหาวิทยาลัยทำให้เอและเพื่อนๆ ได้มาเรียนรู้ได้ทดลองทำ รวมไปถึงเรื่องความรัก เอได้พบกับบีเพื่อนรุ่นพี่ แล้วประสบการณ์ที่เกิดขึ้นก็คือ เอตกหลุมรักเพื่อนคนนี้ ความรู้สึกของเอ ณ ขณะนั้นคือโลกรอบตัวกลายเป็นสีชมพู หลายอย่างที่เอเคยรู้สึกแย่ ไม่ชอบก็ไม่ใช่สิ่งที่รบกวนชีวิตอีกต่อไป ความกระตือรือร้น ความใส่ใจในตนเอง เสื้อผ้า หน้าผม ข้าวของเครื่องใช้กลายเป็นสิ่งที่อยู่ในความใส่ใจขึ้นมาทันที และที่สำคัญ คำว่าเบื่อหน่ายไม่มีอยู่ในพจนานุกรมชีวิตของเอ ยามที่เอเฝ้ารอบีเดินผ่าน หรือรอคอยเพื่อจะได้พบปะ แม้ว่าช่วงเวลาที่ได้พบปะจะไม่กี่นาที ขณะที่การรอคอยใช้เวลาร่วมหลายชั่วโมง แต่ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใด

ในที่สุด เอกับบีก็คบหากันในฐานะคนชอบพอ สมความหวังความตั้งใจ ช่วงเวลานั้นเอรู้สึกถึงความภาคภูมิใจในตนเอง ในคุณค่าและมีความสุขเหลือเกิน เพื่อนๆ ต่างยินดีและหยอกล้อกับความเป็นคู่รัก บรรยากาศช่างมีความสุข แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกอันแสนหวานค่อยๆ จางคลายไป เอกับบีเริ่มมีความขัดแย้ง ความคิดเห็นไม่ลงรอย รวมไปถึงความผิดหวังในมุมมอง ในการกระทำ ในที่สุดทั้งสองก็เลิกราความสัมพันธ์ไป ทั้งสองต่างไปหาคนใหม่ คบหากัน เลิกรากัน จนในที่สุดเอแต่งงานกับคนที่คิดว่าใช่ ความสัมพันธ์ก็ลุ่มๆ ดอนๆ ขณะที่บีก็ยังเป็นโสด คบๆ เลิกๆ กับคนนั้นคนนี้

ชีวิตความสัมพันธ์ของหลายๆ คนมีลักษณะคล้ายๆ กับคู่ของเอและบี ช่วงเวลาที่ความรักเบิกบาน ทุกสิ่งดูมีความเป็นไปได้ทั้งหมด แต่เมื่อความรักจืดจางทุกอย่างก็ผิดที่ผิดทาง อีริค ฟอร์ม นักจิตวิเคราะห์ได้ชี้ประเด็นสำคัญว่า การรักนั้นเป็นศิลปะอย่างหนึ่งเฉกเช่นงานศิลปะที่ผลงานถูกสร้างสรรค์ได้ก็ต้องอาศัยช่างฝีมือ ยามที่ช่างฝีมือไม่ว่าจะเป็นจิตรกร ประติมากร ช่างศิลป์ บรรจงสร้างงานศิลปะนั้น พวกเขาจำต้องมี 1) ความรู้ ความเข้าใจในงานเป็นฐานสำคัญ 2) ทักษะ ประสบการณ์สั่งสมเป็นความชำนาญประจำตัว และ 3) การอุทิศตัวเพื่อทุ่มเทกับงานศิลปะนั้น องค์ประกอบทั้งสามช่วยให้ศิลปินหรือช่างฝีมือสร้างผลงานศิลปะให้เกิดขึ้น เราในฐานะผู้ที่มีความรัก และต้องการให้ความรักที่มีถูกสื่อสารแสดงออกมาเป็นการรักใครสักคน เป็นความสัมพันธ์ที่ปรารถนากับใครคนนั้น สิ่งนี้ก็คือผลงานศิลปะที่ 1) เราต้องเข้าใจความรักนั้นว่าคืออะไร 2) เราแสดงออก สื่อสารความรักได้ด้วยวิธีการอะไร และ 3) เรายอมทุ่มเท เห็นคุณค่าและอุทิศตัวเพื่อคุณค่านั้นได้มากน้อยเพียงใด

ความสัมพันธ์รักของหลายๆ คนเริ่มต้นที่ความรู้สึก ความรู้สึกเป็นเหมือนเชื้อเพลิงที่ขับเคลื่อน พลังความรู้สึกมีความร้อนแรง แต่เชื้อเพลิงนี้ถึงวันหนึ่งหากว่าไม่มีการต่อเติมเชื้อฟืน ในที่สุดความรู้สึกนั้นก็จะค่อยๆ จางคลายและหายไป ความรักก็หมดไป ดังนั้นความสัมพันธ์รักที่อาศัยแต่อารมณ์ ความรู้สึกรัก ชอบพอแต่เพียงอย่างเดียวจึงยากที่จะคงทนหรือมีอายุยาวนัก นี่คือมุมมองสำคัญที่หลายคนไม่ได้ตระหนักรู้ ความรักเป็นการกระทำด้วย หากไม่มีการกระทำ ความรักนั้นก็ไม่มีความหมายนัก ดังเช่น เรามักบอกกล่าวคนอื่นๆ ให้รับรู้ว่า เรารักสัตว์ แต่การกระทำ คือ การปล่อยปละละเลยจนสัตว์เลี้ยงล้มป่วย เช่นนี้คำพูดของเราถึงความเป็นคนรักสัตว์ก็ไร้ความหมาย ความน่าเชื่อถือที่คนอื่นมีต่อเราก็ยากที่จะเกิดขึ้น ในความสัมพันธ์ที่มีความรัก องค์ประกอบความรักที่สำคัญจึงไม่ใช่แค่ความรู้สึก

(อ่านต่อสัปดาห์หน้า)