แก้หนี้อย่างยั่งยืน

เพียงไม่กี่เดือนที่คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) แต่งตั้งรัฐบาลขึ้นบริหารประเทศ โดยมี พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา หัวหน้า คสช.รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ได้ประกาศนโยบายอย่างแข็งขันว่า จะขจัดการคอร์รัปชั่นให้หมดไปจากสังคมไทย และจะเลิกดำเนินนโยบายประชานิยม เพราะเป็นนโยบายที่ทำให้สังคม เศรษฐกิจ และประเทศชาติอ่อนแอ

หากติดตามการดำเนินงานตามนโยบายของรัฐบาล เฉพาะนโยบายสำคัญคือ การขจัดปัญหาการคอร์รัปชั่น เรื่องนี้พบว่าสถานการณ์ยังไม่ดีขึ้น โดยการเปิดเผยของ วิชัย อัศรัสกร รองประธานกรรมการหอการค้าไทย ที่ระบุว่า อันดับคอร์รัปชั่นของประเทศไทยที่แย่ลงอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐที่ได้รับข้อมูลจากผู้ประกอบการว่า ยังมีการทุจริตอยู่ที่ 30-50%  แม้ขณะนี้อยู่ในช่วงมีรัฐบาลชั่วคราวไม่มีนักการเมือง แต่ต้นทุนของเอกชนไม่ลดลงเลย ขณะที่ภาคเอกชน 80% ก็มีการทุจริตในองค์กรตัวเอง

นั่นเป็นการสะท้อนภาพความพยายามที่ไม่ประสบความสำเร็จของรัฐบาลได้ในระดับหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นนโยบายประชานิยมที่รัฐบาลประกาศอย่างแข็งขันว่าจะเลิกให้หมด กลับมีการดำเนินการอย่างต่อเนื่องภายใต้ชื่อ นโยบายคืนความสุข ทั้งการขึ้นเงินเดือน ขึ้นค่าครองชีพให้ข้าราชการ การจ่ายเงินอุดหนุนการผลิตให้เกษตรกรที่ปลูกข้าวและยางไร่ละ 1,000 บาท เป็นการให้เปล่า โครงการนี้เป็นการทยอยจ่ายเงิน ใช้เงินไปร่วมหมื่นล้านบาทแล้ว

ล่าสุด พล.อ.ประยุทธ์ ก็เปิดเผยว่า กำลังให้กระทรวงการคลังศึกษาการพักหนี้เกษตรกรและรายย่อย และศึกษาหาแนวทางแก้ไขหนี้อย่างยั่งยืน ทำให้ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักในเรื่องของการกลับคำพูดของตัวเอง เนื่องจากโครงการรับจำนำข้าวของรัฐบาลยิ่งลักษณ์เมื่อปิดบัญชีคาดว่าจะมีขาดทุนสูงถึง 5-6 แสนล้านบาท ทำให้ประชาชนเริ่มเห็นผลเสียของการทำประชานิยม

การพักหนี้เกษตรกรเป็นโครงการแก้ไขหนี้ที่ไม่ยั่งยืนเพราะรัฐบาลหลายชุดได้ใช้นโยบายนี้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้หนี้ลดลง แต่ครัวเรือนเกษตรกรกลับมีหนี้สินมากขึ้นไปอีก และในที่สุดก็กลายเป็นภาระรัฐบาลที่จะต้องนำเงินภาษีประชาชนที่ควรจะนำไปพัฒนาประเทศ มาใช้ชดเชยให้กับโครงการเหล่านี้

การแก้ไขหนี้สินที่ถูกต้องควรจะเพิ่มรายได้ ลดรายจ่าย เพิ่มประสิทธิภาพการผลิต และสร้างค่านิยมใหม่ของเกษตรกรให้อยู่อย่างพอเพียง ซึ่งอาจจะต้องใช้เวลาในการแก้ไข ซึ่งรัฐบาลต้องดำเนินการคู่ขนานไปกับการจัดระบบวางแผนการผลิตสินค้าเกษตรให้เหมาะสม การจัดระบบโซนนิ่งปลูกพืช

นอกจากนี้ ก็จะต้องจัดหาแหล่งเงินกู้ในระบบให้กับเกษตรกรไม่ให้ไปกู้เงินนอกระบบซึ่งคิดดอกเบี้ยมหาโหด ทำให้หนี้พอกพูนจนใช้หนี้เท่าไหร่ก็ไม่หมดกลายเป็นต้องเป็นหนี้สินไปตลอดชีวิต การพักหนี้ไม่ได้เป็นการลดช่องว่างความเหลื่อมล้ำและลดช่องว่างความยากจน เป็นเพียงการแก้ไขปัญหาที่ปลายเหตุเท่านั้น