หอมกลิ่นน้ำหมึก

“จะไปงานหนังสือเหรอ ไอ้ที่ซื้อมาคราวก่อนอ่านหมดรึยังเหอะ”

เจอคำถามนี้เข้าไปถึงกับหน้าสั่น คล้ายเพิ่งโดนหมัดฮุกของ แมนนี ปาเกียว พุ่งใส่เต็มเบ้า

ผมได้แต่ยิ้มเขินตอบกลับไปว่า แหมไอ้เราก็อยากเป็นนักเขียนอ่ะนะ แต่ฝีมือยังไม่แกร่งกล้า วิชายังไม่ท่วมหัว เลยต้องหมั่นอ่านขยันฝึกฝนให้มากๆ เผื่อวันข้างหน้าจะได้เขียนเก่งๆ อย่างเขาบ้าง

หาได้เฉลียวใจว่าก่อนจะได้เป็นนักเขียนเต็มตัว หนังสือหนังหาที่สู้ซื้อสู้สะสมมานานหลายปีเริ่มพอกพูนทะลักล้นจนแทบไม่มีที่เก็บในบ้านแล้ว พ่อคุณเอ๋ย

แต่ใครจะห้ามปรามได้ล่ะ พ่อ? แม่?เมีย? (ยังไม่มี) อย่างเก่งก็ได้แค่บ่นกระแนะกระแหนพอแก้เปรี้ยวปาก เอาเข้าจริงเขาก็ภูมิใจอยู่ลึกๆ ว่า มีลูกชาย มีผัวที่รักการอ่าน วันๆ มัวแต่นอนขี้เกียจอยู่บนโซฟากระดิกขาอ่านหนังสือก็ยังดีเสียกว่าหายหัวออกจากบ้านเอาเงินไปละเลงลงขวดเหล้า

ถึงบรรทัดนี้ ผมขอใช้พื้นที่กราบเท้าคุณแม่งามๆ สักหนึ่งดอกที่ทำให้ผมเป็นผู้เป็นคนได้เพราะหนังสือแท้ๆ

จำได้โดยไม่ต้องพึ่งเลขานุการิณีว่าสมัยเด็กๆ แม่มักกระเตงผมไปเย้วๆ ยังที่ทำงานย่านถนนราชดำเนินช่วงปิดเทอมด้วยเสมอ พักเที่ยงเมื่อไร ผมจะสลัดความงัวเงียน่าเบื่อหน่ายทิ้งแล้วแปลงร่างเป็นเด็กน้อยผู้แสนร่าเริงทันที เพราะแม่จะพานั่งรถตุ๊กตุ๊กไปเที่ยวศึกษาภัณฑ์ ให้ช็อปปิ้งหนังสือวรรณคดีไทยอย่างพระอภัยมณี ขุนช้างขุนแผน นางสิบสอง รามเกียรติ์มาให้อ่าน ไม่ก็แวะไปแถวนางเลิ้งซื้อการ์ตูนของสำนักพิมพ์หมึกจีนได้ตามใจชอบ

 

กระทั่งเติบใหญ่เป็นนักศึกษา ผ่านวิชาการหนังสือพิมพ์ ผ่านค่ายอบรม โครงการอะไรต่อมิอะไรที่เกี่ยวกับขีดๆ เขียนๆ เมื่อเห็นว่าไอ้ลูกกเฬวรากคนนี้คิดจะเอาจริงเอาจังแม่ไม่เคยอิดออดแม้แต่ครั้งเดียว ถ้าลูกชายจะงอแงแบมือขอเงินซื้อหนังสือ

ต้องไม่ลืมเป็นอันขาดว่า ตู้ไม้สักใบงามในห้องนอนที่บรรจุหนังสือนับพันเล่มทุกวันนี้ก็มาจากดำริของแม่ที่อยากจะจัดหนังสือให้มันเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่เกะกะขวางตาขวางตีนจนพานให้โมโหโทรเรียกซาเล้งมาเอาไปให้พ้นๆ (รักแม่นะ จุ๊บจุ๊บ)

ถึงวันที่ก้าวเข้าสู่โลกของการทำงาน มีเงินเดือนเหลือกินเหลือเก็บ การซื้อหนังสืออ่านก็ยังเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่ผมยังไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เช่นเดียวกับหลายคนที่ติดบุหรี่ ติดลงอ่างนั่นแหละ แต่ที่โชคดีคือ หนังสือเล่มแล้วเล่มเล่าที่ลงทุนซื้อไป มันแปรเปลี่ยนมาเป็นกำไรให้ผมได้ต่อยอดแตกแขนงไปอีกไม่รู้จบ

บางเล่มเปรียบเสมือนคลังความรู้ให้ตักตวงใช้ประโยชน์ได้ไม่มีวันหมด บางเล่มพาเราไปรู้จักกับคนเก่งๆ จนกลายเป็นเพื่อนพี่น้องในชีวิตจริง บางเล่มช่วยให้เพลิดเพลิน แม้ไม่ทำให้ฉลาดขึ้น แต่แค่สะกิดให้หัวเราะได้ก็คุ้มค่าแล้ว บางเล่มไม่ต่างจากพระเอกขี่ม้าขาวเข้ามาช่วยเหลือในยามคับขัน ไม่ว่าจะยามอกหัก เพื่อนไม่รัก เบื่องาน ถึงขั้นทุกข์ใจจนอยากจะตายไปให้พ้นๆ

ชาติ กอบจิตติ ซือแป๋ของผม เคยบอกว่าไม่มีใครเสียคนเพราะการอ่านหนังสือ ถึงบรรทัดนี้ ผมขอพนมมือวันทาอาจารย์อีกดอก ไหว้อีกหนึ่งดอกแด่อาจารย์ชาติณรงค์ วิสุตกุล ผู้พาผมไปรู้จักโลกวรรณกรรมผ่านรวมเรื่องสั้นชุด “เหมืองแร่” หนึ่งดอกแด่อาจารย์วิไลวรรณ จงวิไลเกษม ผู้ชี้ให้เห็นความสำคัญของการอ่านข่าวหนังสือพิมพ์รายวันที่มากด้วยอรรถรสมิต่างอะไรจากนิยายชีวิตจริงหนึ่งดอกแด่อาจารย์ศรีลัดดา อุทยารัตน์ ผู้จุดประกายให้ลงมือเขียนบทความชิ้นแรก หนึ่งดอกแด่อรสม สุทธิสาคร ผู้เปิดประตูให้“ลงสนามจริง” ผ่านงานเขียนในรูปแบบสารคดี คนละหนึ่งดอกแด่ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ และวัฒน์ วรรลยางกูร โทษฐานเขียนหนังสือดีจนทำให้ผมติดงอมแงมโงหัวไม่ขึ้น ฯลฯ

ผมมีวันนี้ ไม่สิ ต้องเรียกว่าชีวิตมาได้ไกลขนาดนี้เพราะหนังสือ เติบใหญ่ทางความคิด สติปัญญาด้วยการอ่าน อ่านอย่างหลงรัก อ่านอย่างเมามัน จนกระทั่งลืมเอา เอ๊ย! ลืมกินข้าวกินปลา

เมื่อมีงานหนังสือแห่งชาติ ผมจึงตื่นเต้นดีใจ (แต่ไม่ลืมดูเงินในกระเป๋า) ปีก่อนโน้นอาจมีลิสต์รายชื่อหนังสือที่พลาดไม่ได้ ปีถัดมาซื้อเฉพาะเล่มที่อยากอ่าน บางปีตาสว่างรู้จักคำว่าพอ ขอแค่เดินไปสูดกลิ่นกระดาษและกลิ่นแอร์ของศูนย์สิริกิติ์ หยิบๆ จับๆ หนังสือที่น่าสนใจ แล้วสอยมันมานอนอ่านสักเล่ม แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ท่านผู้อ่านครับ วันนี้ (อาทิตย์ 26 ต.ค. 2557) เป็นวันสุดท้ายของมหกรรมหนังสือระดับชาติครั้งที่ 19 (Book Expo Thailand 2014) ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ลองไปเดินเที่ยวหาหนังสือดีๆ ราคาถูกอ่านกันเถอะ จูงมือคนที่รักไป หรือไม่ก็หาเอาข้างหน้าก็ได้

จะพบรักกับหนังสือ หรือพบรักกับคนชอบอ่านหนังสือที่งานหนังสือนั้น ยังไงก็ล้วนดีงามครับ อิอิอิ