
ความปลอดภัยสาธารณะ
เมื่อหลายวันก่อนมีผู้ร่วมวงสนทนาก็นั่งคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้ ผู้ร่วมวงท่านหนึ่งก็เปรยว่าสุดสัปดาห์จะพาลูกๆ ไปนั่งรถไฟเที่ยว หลายๆ ท่านทัดทานเป็นเสียงเดียว ไม่ปลอดภัย ไม่ดี สารพัดอะไรต่างๆ ที่เป็นด้านลบก็ว่าไป เมื่อถูกถามว่าสุดสัปดาห์จะทำอะไร อีกท่านบอกว่าจะนั่งรถทัวร์ไปต่างจังหวัด ซึ่งบังเอิญจังหวัดดังกล่าวมีเครื่องบินไปลงด้วย ก็ถูกทัดทานเช่นเคยและบอกว่าให้ไปเครื่องบินดีกว่า เพราะรถทัวร์อันตราย
เมื่อหลายวันก่อนมีผู้ร่วมวงสนทนาก็นั่งคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้ ผู้ร่วมวงท่านหนึ่งก็เปรยว่าสุดสัปดาห์จะพาลูกๆ ไปนั่งรถไฟเที่ยว หลายๆ ท่านทัดทานเป็นเสียงเดียว ไม่ปลอดภัย ไม่ดี สารพัดอะไรต่างๆ ที่เป็นด้านลบก็ว่าไป เมื่อถูกถามว่าสุดสัปดาห์จะทำอะไร อีกท่านบอกว่าจะนั่งรถทัวร์ไปต่างจังหวัด ซึ่งบังเอิญจังหวัดดังกล่าวมีเครื่องบินไปลงด้วย ก็ถูกทัดทานเช่นเคยและบอกว่าให้ไปเครื่องบินดีกว่า เพราะรถทัวร์อันตราย
ฟังแล้วนึกสะท้อนถึงบรรดาผู้คนทั้งหลายที่สัญจรไปมา ไม่ว่าจะภายในจังหวัดหรือระหว่างจังหวัด ซึ่งในที่นี้คงจะไม่ไปกันถึงระหว่างประเทศ ซึ่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราเป็นเออีซี (ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน) กันแล้ว ก็คงจะต้องถือเป็นเรื่องภายในระดับหนึ่งด้วย ท่านที่ไปพาหนะส่วนตัวเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่จะละเลยได้ ท่านที่เดินทางด้วยขนส่งมวลชน หรือรถสาธารณะ ไม่ว่าจะเป็นรถไฟ รถทัวร์ รถเมล์ ไปจนถึงแท็กซี่ มอเตอร์ไซค์ โดยเฉพาะท่านที่ไม่สามารถจะเลือกได้ว่าจะใช้อะไรแทนอะไร หากว่าสิ่งหนึ่งมีความเสี่ยงมากกว่าอีกสิ่งหนึ่ง เช่น ไม่ไปรถทัวร์ ก็ไปเครื่องบิน สำหรับท่านที่มีทางเลือก แต่ทุกคนต่างก็ต้องระมัดระวังความปลอดภัยว่าจะทำอย่างไร
ความปลอดภัยที่เราพูดถึงกันและอยู่ใกล้ตัวที่สุด คือ ความปลอดภัยในการใช้รถ ใช้ถนน ลองมองไปรอบๆ กายดู ถ้าท่านมีสตุ้งสตางค์อยู่บ้าง ท่านจะให้บุตรหลาน นั่งรถประจำทางไปไหนมาไหนหรือไม่ ท่านก็คงจะต้องว่าไม่ รถไฟฟ้ายังไม่ให้นั่งเลย ยิ่งเป็นบุตรสาวด้วยแล้ว ยิ่งไม่ให้ใหญ่เลย ไปต่างจังหวัด เครื่องบินยังต้องมีคนไปด้วยเลย รถไฟ รถทัวร์ เลิกคิดไปได้ คนมีเงินพอที่จะเลือกได้ ก็ย่อมไม่มีปัญหา แล้วคนที่ไม่มีเงินพอที่จะเลือกต้องทำอย่างไร
หากผู้ที่ไม่มีเงินพอจะเลือกจะต้องเผชิญกับการที่ประเทศเราไม่มีความปลอดภัยสาธารณะอยู่ตลอด และต้องมองไปเห็นผู้ที่มีทางเลือก โดยเฉพาะบุตรหลาน ของตน เทียบกับบุตรหลาน ของผู้มีทางเลือก ท่านคิดว่าผู้ที่ต้องนั่งระทึกอยู่ตลอดเวลากับการไม่มีความปลอดภัยสาธารณะจะรู้สึกอย่างไร นี่เป็นความเหลื่อมล้ำต่ำสูงของสังคมหรือไม่ ท่านคงตอบได้ ใช่แน่นอน ดังนั้นหากการบริหารและการจัดการด้านความปลอดภัยสาธารณะของรัฐไม่สามารถเกิดขึ้นได้อย่างทั่วถึง คนมีเงิน มีความปลอดภัยสาธารณะสูงกว่าคนไม่มีเงิน หากเรื่องนี้ก็ยังคงมีอยู่ ช่องห่างที่มักจะถูกเรียกว่าระหว่างคนรวยกับคนจนก็จะยังมีอยู่กว้างขวางและอาจจะถ่างออกเรื่อยๆ ก็เป็นได้
เรื่องนี้ เล็ก ไม่เล็ก ใหญ่ ไม่ใหญ่ แต่ไม่ว่าคนมีเงินมากหรือคนมีเงินน้อยก็จะต้องได้รับเช่นเดียวกัน







