ราตรีมีมนต์

หากถามว่าป่าไหนที่ดูนกกลางคืนได้สนุกเร้าใจที่สุด ตอบได้ไม่ต้องคิด “ฮาลาบาลา”

แต่น่าเสียดาย ทริปไปที่นั่นหนล่าสุดของผม กลับต้องเจออุปสรรคสำคัญ ฝนที่แล้งมานานหลายเดือน เริ่มเทลงมาตั้งแต่วันแรกที่ผมไปถึง จากนั้นก็ตกเอาตกเอา โดยเฉพาะตอนค่ำๆ

คืนหนึ่ง แต่ละคนเตรียมพร้อมแล้ว ทั้งกล้อง แฟลช ไฟฉาย หัวใจ เตรียมกระโดดขึ้นหลังรถกระบะออกตะลุยราตรีรอมร่อ จู่ๆ ฝนก็เทลงมาปานฟ้ารั่ว โดยไม่มีฟ้าร้องฟ้าแลบให้รู้ล่วงหน้าเลยด้วย

ลูกอีช่างตก! ล่อซะเวลาร่วม 1 สัปดาห์เต็มของผม มีเวลาให้ออกส่องนกกลางคืนแค่ 2 คืน ซึ่ง 1 ใน 2 คืน เราก็เจียดเวลาไปดูถ่ายทอดสดฟุตบอลพรีเมียร์ลีกนัดปิดฤดูกาลซะอีก (สมัยก่อนมาทีไร ได้แต่เปิดช่อง 7 ดู “อั้ม พัชราภา” อิอิ)

ก่อนบอลมา พวกเราก็ใช้เวลาสั้นๆ ตอนหัวค่ำ ส่องนกกลางคืนกันแบบเบาๆ แถวสถานีนั่นเอง ได้เจอนกปากกบพันธุ์ชวา (Javan Frogmouth) 2 ตัว เกาะคู่กันในเฟรมเดียว โอกาสงามๆ อย่างนี้ ผมไม่เคยเจอ และคงหาไม่ได้อีกแล้ว แต่ไม่ทันลั่นชัตเตอร์ ตัวหนึ่งก็บินหนี อีกตัวดีหน่อยไม่หนี แต่หันท้ายทอยให้ถ่ายรูปซะงั้น 555 (ชมภาพประกอบ)

ต้องบอกว่านี่คือผลงานต่ำกว่ามาตรฐานฮาลาบาลาที่สุดแล้ว ไปฝังตัวร่วมอาทิตย์ ได้รูปนกกลางคืนมาแค่เนี้ย นึกๆ ดู หากภาพนี้จะได้ใช้ประโยชน์ ไม่แคล้วต้องเอาไปเป็นโจทย์ให้พวก “แฟนพันธุ์แท้นก” ทายกันเล่น 555

ถึงจะโดนฝนกักตัวไว้แทบทุกคืน แต่ยามดึกสงัดที่ฝนขาดเม็ด บางเวลาที่ลืมตาตื่นบนเตียงนอน ฟังส่ำเสียงป่าดงใต้สุดของไทย นกปากกบพันธุ์ชวาก็ยังตามมาร้องแถวข้างหน้าต่าง

และที่สุดยอดจริงๆ เป็นนกเค้าใหญ่พันธุ์สุมาตรา (Barred EagleOwl) ที่ผมหมายมั่นปั้นมือจะถ่ายรูปเจ้านี่ตอนกลางคืนให้ได้เสียที ก็แวะมาส่งเสียงร้องเร้าใจใกล้ๆ บนต้นไม้สูงหลังบ้านถึง 2 คืน ตอนตี 2 ตี 3

ไม่เห็นตัวไม่ได้รูปก็ไม่ผิดหวัง เพราะแค่นี้ก็ดีเกินพอ