ปีนขึ้นที่สูง

ความจริงหัวข้อในวันนี้ ให้ชื่อไว้ยาวแต่จั่วหัวได้สั้น เพราะเนื้อที่อันจำกัดในการให้ชื่อหัวเรื่อง ชื่อเต็มที่คิดเอาไว้ คือ “สับขาหลอก หลบ ปีนขึ้นที่สูง” ฟังดูแล้วเหมือนเวลาวิ่งหนีอะไรสักอย่างเมื่ออยู่ในป่าหรือในที่รกชัฏ ต้องวิ่งแบบสลับฟันปลาสับขาไปมา แล้วก็หลบๆหลีกๆ จากนั้นต้องหาทางปีนขึ้นที่สูงหาที่ปลอดภัย สัตว์ทั้งหลายมักไม่ค่อยจะปีนขึ้นที่สูงตามมา โดยเฉพาะสัตว์กินเนื้อและตัวใหญ่ แต่ก็ไม่เสมอไป อีกอย่าง บางครั้งด้วยความอยากมากๆ สัตว์บางประเภทไม่เคยปีนขึ้นที่สูงก็อาจจะปีนได้ ที่อยู่กับที่สูงอยู่แล้วก็อาจจะอยากลงต่ำ

อุปมาอุปไมยกันพอควร ที่ว่าสับขาหลอก ดูตั้งแต่ผู้ใหญ่ เราเด็กๆคนมีปัญญาน้อยก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พล.อ.สายหยุด เกิดผล ท่านคุยอะไรกันกับ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ เนื้อหาคงพูดถึงไม่ได้ อย่างที่ว่า เพราะไม่รู้ หรือรู้ก็ไม่ควรจะพูด แต่นัยนั้นมีอยู่ ไม่ว่าจะเกิดขึ้นเพราะเหตุใด บรรดาผู้ที่คิดว่าท่านอาจจะผิดพ้องหมองใจกัน หรือผู้ที่มองเอาว่าท่านทั้งสองเริ่มจะเสียคนกันแล้ว หากมองอีกมุม คิดไปโน่นคิดไปนี่ หลงทางไปเพราะมีการสับขา จะหลอกหรือไม่ ไม่รู้ ที่แน่ๆ ใครคิดไปเองแล้วคิดผิด ก็หัวทิ่ม

ระดับกลางๆ ก็มีเหมือนกัน เค้าว่ากันว่า นายชัยเกษม เอย นายสุรพงษ์ เอย นายธาริต เอย เสนออะไรออกมา หรือดำเนินการอะไร ก็รู้ๆ อยู่ว่าจะเป็นอย่างไร แต่ที่ทำก็เพราะรับมอบอาณัติ (Mandate) มาสับขาหลอก ตัวเองจะหัวทิ่มหรือผู้อื่นจะหัวทิ่มก็ทำไปเพราะต้องทำ บางทีก็คิดไปเสียว่า หนังหน้าไฟ ไม่ร้อนแล้วมันจะเหลือเหรอ ร้อนแล้วจะเป็นไรถ้าประโยชน์มันคุ้มกัน ซึ่งข้อนี้ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ก็อาจจะเห็นอยู่ สิ่งต่างๆ ที่เสนอออกมาและแถลงออกไป ไม่รู้ว่าสับขาหลอกหรือไม่ก็ลองคิดกันดู ที่จริงเป็นอย่างไร

หลบ ก็มีกันประปราย ท่าน พล.อ.เปรม ท่านก็มีนัยนี้อยู่ อีกหลายๆ คน อาจจะถึงขั้นหลบ และหนีไปเลย แต่การหลบก็มีทั้งหลบเพราะตนเป็นหนทางที่ดีของผู้อื่นบางทีก็จะต้องหลบ แต่หลายคนก็หลบเพราะ

ตนเป็นทางที่ไม่ดีของคนอื่น

ยอดก็ต้องอยู่ที่ด้านบนไม่ใช่ไปกลับด้านลงมา จะกลายเป็นที่กรองน้ำไป และสิ่งปฏิกูลทั้งหลายก็จะไปรวมอยู่ที่ตรงยอดที่กลายไปเป็นท้ายนั่นไป ทำให้เหมาะสมยอดก็จะยังคงเป็นยอด และตลอดแต่ฐานจรดยอดจะยืนหยัดอยู่ได้ ปีนขึ้นได้ก็ใช่ว่าจะดี ปีนไม่ได้ยิ่งแย่กันไปใหญ่ ที่สำคัญ ข้างบนเดือดร้อนและเจตนาดี อาจจะเป็นความประสงค์ร้ายไปเสีย