ทางเลือกเอกชน

การเมืองแยกไม่ออกจากเศรษฐกิจและสังคมของแต่ละประเทศ คำกล่าวนี้เป็นสิ่งที่นักธุรกิจรับรู้อย่างลึกซึ้ง และประสบมาตลอดช่วง 78 ปีที่ผ่านมา

แต่แม้กระนั้นภาคธุรกิจไม่ว่าจะเป็นสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ส.อ.ท.) หรือสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย ก็มักจะเอามือซุกหีบ แล้วท่องคาถาแค่ว่า ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง ทั้งที่รู้ว่าหากการเมืองไม่นิ่ง ก็ยากลำบากต่อการทำธุรกิจ

โดยเฉพาะสถานการณ์ทางการเมืองล่าสุด ที่เริ่มจากการออก พ.ร.บ.นิรโทษกรรม โดยพ่วงการนิรโทษกรรม พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีไว้จนเป็นชนวนให้เกิดการชุมนุมครั้งใหญ่ ซึ่งในขณะที่ประชาชนทั่วไป รวมถึงนักวิชาการ อาจารย์มหาวิทยาลัย นักธุรกิจระดับกลางระดับล่าง ออกมาเคลื่อนไหวคัดค้าน ส.อ.ท.และหอการค้ากลับเงียบ ทั้งที่เป็นกฎหมายที่ออกมานิรโทษกรรมให้กับคดีทุจริตคอร์รัปชั่นที่สร้างปัญหาให้กับภาคเอกชนมาโดยตลอด

หรือ พ.ร.บ.กู้เงิน 2 ล้านล้านบาท ที่ถูกท้วงติงจากหลายฝ่ายว่าไม่มีการกลั่นกรองถึงความเป็นไปได้ในการลงทุน ความคุ้มค่าในการกู้เงินถึง 2 ล้านล้านบาท ที่จะกลายเป็นหนี้ประเทศไปนานอีก 50 ปี ซึ่งอาจติดขัดอยู่ที่ศาลรัฐธรรมนูญ

หรือนโยบายประชานิยมหลายอย่างที่สร้างความเสียหายให้ประเทศ เช่น การกู้เงินเพื่อรับจำนำข้าว จนฐานะการคลังย่ำแย่ ถ้าเพียงแต่รัฐบาลลดราคารับจำนำข้าวลงบ้าง รัฐก็จะมีเงินไปสร้างโครงสร้างพื้นฐานได้โดยไม่ต้องรอ พ.ร.บ.เงินกู้ 2 ล้านล้านบาท

หรือการขึ้นค่าแรงวันละ 300 บาท ที่ไม่เพียงแต่ทำให้ภาคธุรกิจต้องวิ่งออกไปหาแหล่งลงทุนในประเทศเพื่อนบ้าน แต่ยังทำให้สินค้าแพงขึ้นจนประชาชนชะลอการใช้จ่าย แล้ววกกลับมาฉุดยอดขายของธุรกิจในที่สุด

ปัญหาการเมืองที่ดำรงมายาวนานและการออกแบบนโยบายประชานิยมเพียงเพื่อซื้อใจประชาชน สุดท้ายส่งผลให้ภาคเอกชนอ่อนแรงลงเช่นนี้ เป็นภาวะที่ ส.อ.ท.และหอการค้าควรจะต้องหันกลับมาทบทวนบทบาทของตนเองว่าจะยังคงท่องคาถาไม่ยุ่งการเมือง แล้วคอยแต่เรียกร้องอย่าให้ปัญหาการเมืองนำไปสู่ความรุนแรงเพียงพอแล้วหรือไม่

หรือควรจะหันมาทบทวนบทบาทแต่ละองค์กรใหม่ โดยการออกมาติติง วิพากษ์วิจารณ์ หรือมีส่วนร่วมในการตีกรอบให้รัฐบาลดำเนินโครงการลงทุนต่างๆ อย่างโปร่งใสสุจริต รวมทั้งดูแลให้รัฐบาลออกกฎหมายที่สนับสนุนให้มีการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืนตั้งแต่เริ่มแรก

เพื่อที่จะไม่ต้องมารับผลกระทบที่เกิดขึ้นเมื่อถึงปลายเหตุแล้ว