คนผ่านทาง

‘ไปอีกล่ะ ไม่เบื่อหรือไง?’

ข้อความตอบกลับจากใครบางคนเด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ หลังจากถามถึงจุดหมายในการเดินทางที่เตรียมไว้สำหรับวันหยุดยาว

“ไม่เบื่อหรอก ไปทุกครั้งก็เจออะไรใหม่ๆ ทุกครั้ง” ผมตอบกลับไป

อาจเป็นเพราะความชอบในสีเขียวของใบไม้ เส้นทางที่คดเคี้ยว สายหมอกยามเช้า อากาศเย็นแบบแห้งๆ และภาพมุมสูงบนยอดเขา เมื่อมีโอกาสครั้งใดผมจึงมักเดินทางขึ้นดอยโน้นลงดอยนั้นอยู่ร่ำไป

ใครบางคนบอกว่าอาจเป็นเพราะความผูกพันในวัยเด็ก ที่พ่อแม่มีเหตุจำเป็นต้องไปทำงานบนดอยสูง ทำให้ตั้งแต่เกิดผมต้องอาศัยอยู่กับไอหมอกจนกระทั่งถึงวัยเข้าเรียนถึงได้อาศัยอยู่บนพื้นราบ

ภาคเหนือจึงเป็นจุดหมายแรกๆ ที่ผมคิดถึงทุกครั้งในยามที่มีเวลาว่างพอจะเดินทางไปไกลๆ ได้

ผมมักเลือกวิธีเดินทางด้วยยานพาหนะสองล้ออย่างมอเตอร์ไซค์ แม้มันอาจจะดูอันตราย แต่ก็ให้ประสบการณ์ที่การเดินทางแบบอื่นให้ไม่ได้

กระแสลมที่พัดมาปะทะหน้า ธรรมชาติรอบตัวที่ไม่มีสิ่งใดมากั้นระหว่างที่ขี่รถเลื้อยเลาะไปตามเส้นทาง ทำให้รู้สึกดีอย่างประหลาด

หลายครั้งผมเลือกที่จะเดินทางคนเดียวแบบไม่มีกฎเกณฑ์อะไรมากมายนัก ประมาณว่าวางแผนเส้นทางไว้คร่าวๆ แล้วก็มุ่งหน้าไปเรื่อยๆ แบบค่ำไหนนอนนั่น

บางครั้งเจอเส้นทางใหม่ระหว่างทางก็ให้มีอันต้องเปลี่ยนแผนเดิมที่วางเอาไว้ บางครั้งวางแผนไว้ว่าจะไปจังหวัดหนึ่ง แต่ปรากฏว่าไปโผล่อีกจังหวัดหนึ่งก็มี

ดอยบางดอย ภูเขาบางลูก ก็เป็นสถานที่ที่เคยผ่านมาหลายครั้งจนแทบจะจำทุกสิ่งบนเส้นทางทางนั้นได้ตั้งแต่หลุมบ่อบนพื้นที่ถนน ไปจนถึงผู้คนที่อยู่ริมเส้นทาง

แต่ทุกครั้งที่ผ่านก็มักจะมีอะไรใหม่ๆ ให้จดจำเสมอ

ถนนบางเส้นถูกปรับปรุงใหม่จนเรียบสวยกว้างขวางกว่าเดิม ร้านอาหารริมทางมีเมนูให้ลองชิม เด็กน้อยในชุมชนบนดอยสูงที่เคยวิ่งเล่นด้วยใบหน้ามอมแมม กลายเป็นหนุ่มวัยรุ่นหน้าใสขี่รถเครื่องมาพร้อมแฟนสาวที่อายุไล่เลี่ยกัน ผู้เฒ่าใจดีที่เคยชวนให้แวะพักกินน้ำใต้ชายคาบ้านก็มีอันต้องลาจากโลกนี้ไป

การเดินทางลำพังมักถูกตั้งคำถามจากผู้คนที่รู้จักอยู่เสมอในทำนองว่า ไปเที่ยวคนเดียวมันจะสนุกเหรอ?

บ้างก็ทักเอาว่า ไม่เหงาหรือไง ตกค่ำพอถึงที่พักก็ต้องนั่งอยู่คนเดียว ถ้าไปหลายคนก็พอจะสังสรรค์เฮฮาได้

จริงอยู่ที่การเดินทางลำพังให้ความรู้สึกที่โดดเดี่ยวและเปลี่ยวเหงา แต่ก็มีสิ่งพิเศษที่การเดินทางเป็นหมู่คณะไม่มี นั่นคือ “ความเงียบ”

ระหว่างการเดินทางไปพร้อมความเงียบ ทำให้เรามีเวลาใคร่ครวญบางสิ่งบางอย่าง หรือแม้แต่การตกผลึกทางความคิดบางประการ

จะว่าไปมันอาจเป็นช่วงเวลาอันแสนวิเศษที่คนเมืองผู้ต้องเผชิญความวุ่นวายอยู่ทุกวันได้มีโอกาสในการสื่อสารกับตัวเอง

สิ่งที่เป็นผลพวงจากการเดินทางคนเดียวอีกข้อก็คือ เรามักมีโอกาสพบเจอเพื่อนใหม่มากกว่าการเดินทางเป็นหมู่คณะ

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ผมพบว่าในยามที่เดินทางไปไกลๆ เพียงลำพัง ผมมักเจอเพื่อนใหม่อย่างไม่คาดคิด บางคนเป็นนักเดินทางที่รอนแรมมาเหมือนกัน บางคนก็เป็นชาวถิ่นที่อยู่ในละแวกนั้น

หลายครั้งที่ผมพบว่าคนที่เพิ่งได้รู้จักหน้ากันเพียงไม่กี่นาทีก็สามารถมีน้ำใจและความเอื้ออาทรต่อกันได้มากมายกว่าคนที่รู้จักกันมานานหลายปี

และในบางครั้งมิตรภาพที่เกิดจากการมีโอกาสได้พบเจอเพื่อนใหม่จากการเดินทางลำพัง ก็กลายเป็นมิตรภาพอันยั่งยืนอย่างน่าประหลาด

สำหรับผม การเดินทางอาจดูเหมือนการทำตัวเป็นกล้องถ่ายภาพที่คอยสอดส่องบันทึกแง่มุมต่างๆ ที่พบเจอระหว่างทางมาเก็บไว้ในความทรงจำ

อาจเรียกได้ว่าเราเป็น “คนผ่านทาง” ที่จรผ่านไปตามเส้นทางต่างๆ และเก็บเรื่องราวที่อยู่เรียงรายตามเส้นทางนั้นมาไว้กับตัว

แม้บางครั้งเรื่องราวที่เก็บมาอาจไม่สามารถนำมาใช้อะไรได้กับชีวิตประจำวันมากนัก แต่อย่างน้อยผมก็คิดว่ามันเปรียบเสมือนภาพถ่ายที่ไว้ใส่กรอบแขวนผนังหรือตั้งบนโต๊ะให้นั่งมองได้ในยามโหยหา

ผมคิดว่าเราต่างถือกุญแจที่จะไขประตูไปดูมุมต่างๆ ในโลกไว้ในมือด้วยกันทุกคน ขึ้นอยู่กับว่าจะนำไปไขประตูเหล่านั้นหรือไม่

จริงอยู่ที่โอกาสในการไขประตูของแต่ละคนอาจจะไม่เท่ากัน เพราะผู้มีโอกาสมากอาจได้ไขประตูที่หลากหลายและกว้างไกลกว่า แต่ก็ใช่ว่าผู้มีโอกาสน้อยจะหมดสิทธิในการไขประตูออกไปดูโลก

บางครั้งประตูเหล่านั้นอาจจะอยู่ใกล้ๆ ตัว เพียงแต่เราอาจจะมองไม่เห็นหรือไม่ได้สนใจ

อาจเป็นเส้นทางใหม่ๆ ไม่ไกลจากบ้าน อาจเป็นสถานที่สักแห่งในจังหวัดใกล้เคียง อาจเป็นยอดดอยสูงที่ไม่ค่อยมีใครไปเยือน อาจเป็นเมืองๆ หนึ่งในต่างประเทศ

ในการเดินทางอาจไม่มีสูตรสำเร็จตายตัวว่า ออกเดินทางไปแล้วจะต้องได้อะไรกลับมา แต่สิ่งที่เหมือนกันก็คือ เราทุกคนต่างออกเดินทางเพื่อไปค้นหาอะไรบางอย่าง เพื่อเติมเต็มให้กับชีวิตของเรา

อย่าลืมออกเดินทางกันนะครับ