เออีซีในอาเซียน

เมื่อสัปดาห์ก่อน ผู้เขียนได้ไปเยือนสิงคโปร์ร่วมกับผู้สื่อข่าวจากประเทศสมาชิกอาเซียนหลายประเทศครับ ลองถามเพื่อนๆ ผู้สื่อข่าวบ้าง บรรณาธิการบ้าง ว่าบรรยากาศประเทศยูตื่นเต้นกับเออีซีบ้างหรือไม่?

ได้ยินก็ต้องงงครับ ส่วนใหญ่จะบอกว่าไม่ มีแต่คนในกลุ่มสื่อมวลชนเท่านั้นที่พอรู้ว่าอาเซียนจะเข้าสู่การเป็นประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนในปลายปี 2015 นี้ ผิดกับประเทศไทยที่ทั้งสื่อ ภาคเอกชน และประชาชนนั้น ตื่นตัวกับเรื่องเออีซีเหลือเกิน

อาจจะเป็นเพราะว่าเรื่องของสมาคมอาเซียนนั้น เป็นเรื่องของระดับนโยบายระดับประเทศ นโยบายระดับสูง มากกว่าที่จะเป็นเรื่องของคน

ทำให้การรับรู้สึกถึงความเป็นอาเซียนในหมู่คนอาเซียนนั้น มีไม่มากนักเมื่อเทียบกับยุโรป ที่คนยุโรปรู้สึกว่าเป็นชาวยุโรปมากกว่า

ยิ่งสำหรับคนไทยนั้น น้อยมากที่จะรู้จักกับประเทศเพื่อนบ้านในอาเซียน ตั้งแต่ไหนแต่ไร คนไทยจะเรียนต่อ หรือจะไปเที่ยวก็มองข้ามโลกไปอเมริกา ไปยุโรปนั่นแหละครับ เป็นอย่างนี้มาทุกยุคทุกสมัย ไม่เว้นแม้แต่เดี๋ยวนี้

แต่ขณะนี้ก็ถือว่าคนไทยตื่นตัวเรื่องเออีซีมากขึ้น ตื่นตัวเรื่องอาเซียนมากขึ้น อย่างในวงการสื่อก็มีการนำเสนอเรื่องอาเซียนมากขึ้นเช่นกัน

กระนั้น การนำเสนอในบางเรื่องบางอย่าง บอกตรงๆ ครับว่า เห็นการนำเสนอแล้ว ไม่รู้ว่าคนจะรู้จักอาเซียนได้มากน้อยแค่ไหน อย่างสอนภาษาอาเซียนวันละคำบ้าง หรือนำเสนอเรื่องเกี่ยวกับอาเซียนแต่เน้นไปในทางท่องเที่ยว แนวสนุกสนาน

แต่ต้องบอกกันตรงๆ ครับว่า ไม่รู้ว่าประชาชนจะได้ประโยชน์มากน้อยเพียงใดกับการนำเสนออันน้อยนิดและเป็นเรื่องที่เบาโหยงเช่นนั้น

ใจจริงอยากให้สนับสนุนการศึกษาเรื่องเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มากขึ้นด้วยซ้ำ ซึ่งในบางประเทศอาเซียนเขาทำการวิจัย ศึกษาอาเซียนอย่างจริงจัง เช่น สิงคโปร์ หรือมาเลเซีย เราจึงเห็นภาคธุรกิจทั้งรายใหญ่ รายย่อย จากประเทศพวกนี้บุกตลาดอาเซียนกันเป็นว่าเล่นครับ

ขณะที่ไทย มีความตื่นตัวเรื่องอาเซียนและเออีซีมากขึ้น แต่กลับไปในทิศทางไม่เน้นเนื้อหาหนักๆ เสียเท่าไหร่ ซื้อหนังสือท่องเที่ยวสักเล่มมาอ่านก็จบแล้วครับ ไม่ต้องส่งเสริมอะไรกันให้มาก

ผู้เขียนอยากให้ประชาชนรู้จักและสนใจอาเซียนมากกว่านี้ โดยเฉพาะในเรื่องประวัติศาสตร์ รู้จักเพื่อนบ้านตั้งแต่รากเหง้า ก็จะรู้จักและเข้าใจพวกเขาดีขึ้นในปัจจุบัน

ยิ่งเพื่อนบ้านที่มีพรมแดนติดกัน รู้เขารู้เรายิ่งได้เปรียบ