ต้องปรับตัว

โมเดลทางเศรษฐกิจหลักของประเทศกำลังพัฒนาส่วนใหญ่ในเอเชียคือ การพึ่งพาการส่งออกและการพึ่งพาการลงทุนจากต่างประเทศ ทำให้ประเทศเหล่านี้ต้องฝากอนาคตไว้กับต่างชาติ เป็นโมเดลเดียวกันทั้งโลกไม่ว่าจะมีขนาดทางเศรษฐกิจใหญ่ขนาดไหนก็ตาม ดูได้จากจีน เป็นต้น

โดยเฉพาะในกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ยกเว้น สิงคโปร์และบรูไน ที่ต่างก็ต้องพึ่งพาการส่งออกและเป็นแหล่งลงทุนของต่างชาติ ดังนั้น ประเทศเหล่านี้จึงมักจะได้รับผลกระทบอยู่เสมอ เมื่อตลาดส่งออกในโลกซบเซาลงครับ

เมื่อเศรษฐกิจสหรัฐหดตัว ประเทศเหล่านี้ก็เจอผลกระทบ เมื่อเศรษฐกิจยูโรโซนหดตัวประเทศเหล่านี้ก็อ่วมเหมือนเดิม และเมื่อจีนชะลอตัวประเทศเหล่านี้ก็หนีไม่พ้นวิกฤตอีก

เป็นโมเดลที่อันตรายครับ ถ้าหากไม่รู้จักปรับตัว จีนเริ่มไหวตัวและเริ่มปรับกันบ้างแล้ว แม้ว่าจะต้องยอมเจ็บก็ตาม

ยกตัวอย่างประเทศไทย เราพึ่งพาการส่งออกเป็นหลักมากถึง 70% ของกิจกรรมทางเศรษฐกิจทั้งประเทศ ดังนั้น ไทยจึงพบความเสี่ยงอยู่ตลอดเวลา เมื่อเศรษฐกิจสหรัฐ ยุโรป หรือจีนเกิดการสั่นคลอน

ทางออกที่น่าสนใจก็คือ การสร้างความแข็งแกร่งให้กับผู้บริโภคภายในประเทศ พยายามสร้างให้เศรษฐกิจพึ่งพาแรงบริโภคภายในประเทศเป็นสำคัญ ซึ่งความยากของโมเดลนี้ก็คือจะทำอย่างไรให้ผู้บริโภคในประเทศมีกำลังซื้อ พูดง่ายๆ ก็คือทำให้คนอยู่ดีกินดีนั่นแหละครับ

สหรัฐเป็นประเทศที่เป็นตัวอย่างที่ดี เพราะแรงซื้อของผู้บริโภคคิดเป็นถึง 2 ใน 3 ของกิจกรรมทางเศรษฐกิจของประเทศทั้งหมด เรียกได้ว่า คนสหรัฐเป็นผู้เลี้ยงเศรษฐกิจของชาติ ไม่ใช่ปล่อยให้เศรษฐกิจของชาติไปแขวนชะตาไว้กับตลาดส่งออก หรือนักลงทุนต่างชาติเท่านั้นครับ

การพึ่งพาต่างชาติมากเกินไป นอกเหนือจะทำให้หลายชาติอาเซียนกำลังเจอกับปัญหาด้านการส่งออกแล้ว ยังเกิดภาวะผันผวนของกระแสทุนต่างชาติที่เดี๋ยวไหลเข้าเดี๋ยวไหลออก ทำให้ค่าเงินของหลายชาติกำลังไร้เสถียรภาพอย่างหนัก ไม่ว่าจะเป็นค่าเงินริงกิตของมาเลเซีย รูเปียห์ของอินโดนีเซีย หรือรูปี ของอินเดีย เงินบาทของไทยก็ขึ้นๆ ลงๆ อยู่ตลอดในช่วงครึ่งแรกของปีที่ผ่านมา

การพึ่งพาแรงบริโภคจากตลาดภายในประเทศนั้นถือว่ามีความสำคัญอย่างที่สุด แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะโหมกระหน่ำให้คนใช้จ่ายด้วยการกู้มาใช้แต่อย่างเดียวเหมือนที่เคยเป็นมา ซึ่งนอกเหนือจะช่วยแก้ปัญหาอะไรไม่ได้ ยังอาจจะทำให้เศรษฐกิจเจอกับปัญหาฟองสบู่หนี้ครัวเรือนอีกด้วยครับ