สิ่งที่สำคัญ

การประท้วงที่เริ่มต้นจากคนกลุ่มเล็กๆ ในเมืองเซาเปาโลของประเทศบราซิล ก่อนลุกลามกลายเป็นการชุมนุมประท้วงของประชาชนหลายแสนคนในกว่าหลายสิบเมืองทั่วประเทศ คือสิ่งที่บทบรรณาธิการหนังสือพิมพ์นิวยอร์ก ไทมส์ ระบุว่าเป็นสิ่งที่สะท้อนภาพสังคมที่แท้จริงของบราซิลในปัจจุบันได้ชัดเจนที่สุด

เพราะในขณะที่ภาพลักษณ์บราซิลสมัยใหม่ที่ภาครัฐพยายามแสดงออก คือการเติบโตทางเศรษฐกิจที่พุ่งพรวดจนหลายประเทศอิจฉา ประชาชนในประเทศส่วนใหญ่ยังต้องผจญกับคุณภาพในการดำรงชีวิตที่ต่ำกว่ามาตรฐานอย่างรุนแรง

ตัวอย่างเช่นกรณีของรถโดยสารสาธารณะ ซึ่งอัตราค่าบริการปัจจุบันเมื่อเทียบกับรายได้เฉลี่ยของชาวบราซิล จัดได้ว่าแพงกว่าค่าบริการในนครนิวยอร์กหรือกรุงปารีส แต่ทว่าบริการที่ได้รับกลับอ่อนด้อยไม่สมกับราคาแพงลิบที่ต้องเสียไป และไม่คุ้มกับภาษีที่ต้องจ่ายให้กับรัฐสูงลิ่วในแต่ละปี

นอกจากนี้ แทนที่รัฐบาลจะนำเงินภาษีที่เก็บได้ไปพัฒนาโครงสร้างสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐาน ระบบการศึกษา และการสาธารณสุขให้ทัดเทียมกับการเติบโตทางเศรษฐกิจของชาติ เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตประชาชนส่วนใหญ่ เงินจำนวนดังกล่าวกลับสูญไปกับการเตรียมตัวเป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟุตบอลเวิลด์คัพ มหกรรมกีฬาโอลิมปิก และกระเป๋าของนักการเมืองกับข้าราชการระดับสูงแทน

ดังนั้น จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจที่เมื่อความอดทนมาถึงขีดสุด ชาวบราซิลจึงลุกขึ้นมาประท้วง และตราบใดรัฐยังไม่เห็นว่าอะไรเป็นสิ่งสำคัญที่ควรทำ การประท้วงต่อต้านรัฐบาลย่อมมีอยู่อย่างไม่จบสิ้น