โรคระบาด

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ผมสังเกตคุณพี่คุณน้องในกองบรรณาธิการโพสต์ทูเดย์ มีพฤติกรรมทางสังคมเปลี่ยนแปลงไป

จริงๆ นะครับ...อันที่จริงไม่ได้อยากเอาเรื่องนี้มาขายหรอกครับ แต่สินค้าในร้านของผมชักร่อยหรอ...ฮา

พฤติกรรมที่เปลี่ยนไป เป็นพฤติกรรมที่น่าวิตก

หลายคน ใช้ภาษารุนแรงขึ้น

หลายคน ที่เคยสุขุมนุ่มลึก กลับหุนหันพลันแล่น

ผมนั่งมองด้วยความห่วงใย...

มันเกิดอะไรขึ้นหว่า...อากาศร้อนหรือ?

มันก็ไม่น่าจะใช่ ทุกปีมันก็ร้อนอย่างนี้ ไม่เห็นมีอะไรน่านา...แล้วมันมีสาเหตุมาจากอะไรหว่า...?

ขณะที่แอบคิดเงียบๆ คิดไปเรื่อยๆ เผื่อว่าจะพบสาเหตุจะได้ช่วยให้สังคมในที่ทำงานกลับมายิ้มรื่น อบอวลด้วยความสุขในชีวิตเหมือนเดิม

ปรากฏว่า เมื่อนึกถึงตัวเอง...เออ แล้วเราเปลี่ยนไปเหมือนกับคนอื่นๆ หรือเปล่าหว่า?...ไม่มั้ง

เฮ้อ! เป็นการคิดเข้าข้างตัวเองครับ...เพราะมันใช่

มารู้ว่าใช่จากเสียงทักทายจากเพื่อนๆ ในลักษณะรักษาน้ำใจว่า งานเยอะเหรอ อย่าเครียดเลยเฟ้ย หาอะไรสนุกทำมั่ง (สิวะ) อะไรทำนองนี้

ครับ...ผมมานั่งคิดว่า คนที่จะให้คำตอบว่าผมเปลี่ยนไปมากมายขนาดไหน หรือไม่เปลี่ยน ไม่มีคนอื่นนอกจากคนในครอบครัว...ซึ่งพักหลังไม่ค่อยเข้าใกล้ผมเท่าไหร่ แฮ่ๆๆๆ

สิ่งที่ได้รับทราบคือ...ภาษาผมเปลี่ยนไป หุนหันมากขึ้น มีแนวในการแก้ปัญหาด้วยความดึงดัน ชอบท้าทาย มักใช้การข่มขู่เป็นนิตย์ ฯลฯ

คุณลูกตบท้ายเข้าให้ป้าบใหญ่ด้วยว่า เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้พ่อ กลัวพ่อดุ...!!!??

อืมมม...เราเปลี่ยนไปจริงๆ

แต่ทำไมเราเข้ากับคุณพี่คุณน้อง คุณเพื่อนในที่ทำงานได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย คุยภาษาเดียวกัน เอะอะโวยวายสนุกออก

ครับ...ในที่สุดผมก็ได้คำตอบ...เจ๋งมะ

พวกผมติดโรคระบาดครับ...เจงๆ นา มะได้โม้

มันมาจากโทรทัศน์เครื่องหนึ่ง ที่ผมกับเพื่อนๆ ในกองบรรณาธิการโพสต์ทูเดย์ต้องจดจ่อวันละร่วม 10 ชั่วโมง ทั้งชมทั้งฟังอาจมากกว่านี้ถ้ามีลูกติดพัน เกิดความมันต้องไปเปิดฟังในรถ และต่อในบ้าน

ครับ...ภาษาเหล่านี้กระมัง

การซึบซับภาษาที่มากด้วยความสงบ สันติ อหิงสา ที่เป็นสาเหตุให้ถูกแพร่ระบาดใส่ พากันเกิดอาการแปลกไป กลายเป็นนักประชาธิปไตยที่แท้จริง

ทำได้ทุกอย่างทำได้ทุกเรื่อง ใครเห็นต่างมันคือเผด็จการอำมาตย์ ต้องล้มล้างต้องทำลายมัน...ฮ่า ฮ่า ฮ่า