หยุดสูบเงินแบงก์รัฐ

หลังจากที่ธนาคารรัฐ 2 แห่งคือ ธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทย (ธพว.)

หรือเอสเอ็มอีแบงก์ และธนาคารอิสลามแห่งประเทศไทย (อิสลามแบงก์) ได้ประสบกับปัญหาหนี้เสียสูงจนเกินทุน ทำให้เงินกองทุนของธนาคารต่ำกว่ามาตรฐานสากล และทำให้กระทรวงการคลังต้องเข้าไปอุ้มเพื่อไม่ให้ธนาคารทั้งสองแห่งมีปัญหามากกว่าที่เป็นอยู่

สิ่งที่เกิดขึ้นกับธนาคารของรัฐทั้งสองแห่งนั้น จะว่าไปแล้วเป็นผลมาจากรัฐบาลนั่นเอง ที่ใช้ธนาคารเฉพาะกิจของรัฐเป็นเครื่องไม้เครื่องมืออย่างไม่บันยะบันยัง ใช้เป็นแหล่งเงินทุนนอกงบประมาณทำโครงการประชานิยม โดยให้เหตุผลว่าต้องช่วยเหลือลูกค้ารายย่อยที่เข้าไม่ถึงแหล่งเงินทุน

การแทรกแซงของรัฐนั้น จะใช้วิธีการแบบเดิมๆ คือ แทรกแซงผ่านคณะกรรมการธนาคาร โดยตั้งคนจากฝ่ายการเมืองเข้าไปเป็นกรรมการธนาคาร และให้ฝ่ายจัดการดำเนินการตามมติคณะกรรมการ ซึ่งจะมีการสั่งการลงมาเป็นลำดับขั้น

ข้อเท็จจริงของธนาคารรัฐนั้น กระทรวงการคลังผู้ถือหุ้นใหญ่ไม่ได้ลงมาบริหารเอง แต่ใช้วิธีการคัดเลือกกรรมการสรรหามาเลือกกรรมการผู้จัดการธนาคาร อีกทั้งธนาคารเป็นของรัฐบาลไม่ใช่ของผู้ถือหุ้นเอกชน การตรวจสอบจึงวนเวียนอยู่ในมือของกระทรวงการคลังเท่านั้น ธนาคารของรัฐจึงเกิดปัญหาบ่อยและต่อมาก็แก้ปัญหาโดยให้ฝ่ายตรวจสอบของธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) เข้าไปตรวจการให้สินเชื่อ

ตั้งแต่ ธปท.เข้าไปตรวจสอบธนาคารรัฐ ผลการตรวจสอบก็ไม่เคยเปิดเผยออกมา และสาธารณชนจะรู้ว่าธนาคารของรัฐมีปัญหาก็ต่อเมื่อธนาคารขอเพิ่มทุน เพราะจะต้องอาศัยมติคณะรัฐมนตรี เนื่องจากจะต้องตั้งงบประมาณแผ่นดินมาเพิ่มทุนให้ ซึ่งจะต้องมีเหตุผลประกอบการขอเพิ่มทุน เรื่องจึงฟ้องขึ้นมาว่าธนาคารนั้นมีปัญหา

ฉะนั้นเมื่อธนาคารมีปัญหากระทรวงการคลังก็จำเป็นต้องฟ้องร้องคณะกรรมการและฝ่ายจัดการ เพื่อไม่ให้ละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ซึ่งในช่วงดังกล่าวจะเกิดสุญญากาศในการทำงาน ทำให้ฝ่ายจัดการไม่กล้ากระดิกตัวทำอะไร ทำให้สถานการณ์และฐานะของธนาคารแย่ลงไปอีก

กรณีที่เกิดกับธนาคารทั้งสองแห่งนี้ ก็ไม่แตกต่างจากในอดีต นักการเมืองยังอาศัยธนาคารของรัฐเป็นแหล่งเงินทุน ปล่อยกู้ให้พวกพ้องโดยการใช้อิทธิพลทางการเมืองผ่านทางกระทรวงการคลัง ทิ้งหนี้เสียไว้เป็นมรดกตกทอด และจะต้องใช้เงินภาษีของประชาชนเข้าไปอุ้มไม่ให้ธนาคารเสียหายมากขึ้น

หากการเมืองยังไม่เลิกเข้าไปสูบเงินออกจากธนาคารของรัฐ ความเสียหายที่ธนาคารของรัฐจะได้รับคงไม่หยุดอยู่แค่ธนาคาร 2 แห่งนี้ ซึ่งในที่สุดก็จะเป็นหนี้สาธารณะที่คนไทยทั้งชาติต้องแบกไว้สนองนโยบายการเมือง