กุญแจอยู่ที่ ครู

บทบรรณาธิการหนังสือพิมพ์จาการ์ตา โพสต์ ของอินโดนีเซีย ระบุชัดเจนว่า

แม้บรรดาพ่อแม่ผู้ปกครองในประเทศจะเริ่มยอมรับและเห็นความสำคัญของการศึกษามากขึ้น และเรียกร้องขวนขวายที่จะให้บุตรหลานได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด แต่น่าเสียดายว่าจนถึงขณะนี้ อินโดนีเซียก็ยังไม่มีโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยที่น่าเชื่อถือในราคาที่เหมาะสมได้เลย

หนึ่งในหลักฐานยืนยันคือสารพัดรายงานข่าวที่เผยแพร่สู่สาธารณะ ทั้งเรื่องการปลอมคุณวุฒิของบรรดาคนใหญ่คนโตในสังคม รวมถึงการให้ผู้ช่วยเข้าไปเรียนหนังสือแทน หรือกระทั่งลงมือเขียนวิทยานิพนธ์ให้แทน

ดังนั้น จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจหากการควานหาชื่ออินโดนีเซียในรายงานอันดับการเรียนรู้ของ 40 ประเทศทั่วโลก โดยมีหนึ่งในตัวชี้วัดสำคัญคือดัชนีด้านทักษะการเรียนรู้และความสำเร็จทางการศึกษาของเพียร์สัน ผู้ผลิตสื่อการเรียนการสอนชั้นนำ จะต้องมองหาอันดับรั้งท้ายตาราง

และกลายเป็นประเด็นคำถามถึงระบบการศึกษาของอินโดนีเซียว่าเป็นแบบไหนกันแน่ จึงหล่อหลอมบุคคลเหล่านี้ขึ้นมาอยู่แถวหน้าของสังคม และเป็นความกังขาที่ต้องหาคำตอบต่อไปว่า อินโดนีเซียจะแก้ไขระบบการศึกษาที่ต่ำกว่ามาตรฐานนี้ได้อย่างไร

ทั้งนี้ บทบรรณาธิการอธิบายเพิ่มเติมว่า ปัจจัยด้านความมั่งคั่งไม่ใช่สิ่งสำคัญที่ทำให้ระบบการศึกษาของทั้ง 40 ประเทศประสบความสำเร็จแตกต่างกัน แต่ตัวการหลักอยู่ที่การให้ความสำคัญกับสถานะของครูผู้สอน ซึ่งรวมถึงการเปิดโอกาสให้ครูผู้สอนได้พัฒนาศักยภาพของตนเองเต็มที่

บทบรรณาธิการยอมรับว่า ขณะนี้หลักสูตรการเรียนการสอนของสถาบันการศึกษาต่างๆ ปรับปรุงดีขึ้น ทว่า สถานะบทบาทครูกลับยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

และตราบใดที่อินโดนีเซียไม่คิดจัดการปัญหาดังกล่าวอย่างจริงจัง พร้อมกับการเปลี่ยนเป้าหมายการศึกษาให้สมจริงสอดคล้องกับสังคมโลกภายนอกที่เปลี่ยนแปลงไป ตราบนั้น การศึกษาของอินโดนีเซียก็ยังคงต้องรั้งท้ายกันต่อไป