ขอพาราลิมปิกส์อีกที

โดย...เจษฏ์ โทนะวณิก

คราวที่แล้วได้พูดคุยกันไปเรื่องการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติ หรือระดับโลกที่เราเรียกกันว่า “พาราลิมปิกส์” (Paralympics) หรือมหกรรมกีฬาโอลิมปิกส์ของคนพิการนั่นเอง ซึ่งที่ได้ว่ากันไปก็สองสามประเด็น โดยเฉพาะในเรื่องการจัดการแข่งขันที่แบ่งแยกระหว่างมหกรรมกีฬาของมวลมนุษยชาติพิการ คือ พาราลิมปิกส์ กับกีฬาของมวลมนุษยชาติไม่พิการ คือ โอลิมปิกส์ (Olympics) ซึ่งก็เห็นว่าการจัดเช่นนี้ไม่เป็นธรรมกับเพื่อนมนุษย์ผู้พิการ

ในการเรียกร้องความเท่าเทียมกันระหว่างผู้หญิงผู้ชาย เรายังยอมรับความแตกต่างกันในหลายๆ เรื่อง ซึ่งอันที่จริงถ้าว่ากันแบบไม่ต้องกลัวใครด่า เกรงใครว่า ความเท่าเทียมกัน มันไม่มีในโลก มีแต่จะทำอย่างไรให้เป็นธรรมที่สุดเท่าที่จะทำได้ บนพื้นฐานของการมองสิ่งที่ควรจะเหมือนกันให้เหมือนกัน สิ่งที่ควรจะต่างกันให้ต่างกัน และหลอมรวมความเหมือนผสานความต่างให้ได้เท่านั้นเอง

เมื่อเรายอมรับความแตกต่างทางสรีระและศักยภาพทางกายภาพระหว่างผู้หญิงผู้ชาย ทำให้เราจัดกีฬาแยกกันระหว่างการแข่งขันของผู้หญิงกับการแข่งขันของผู้ชาย โดยที่เราก็ยังจัดไว้ในมหกรรมกีฬาเดียวกันได้อยู่ เช่น ในระดับโลก เราก็มีกีฬาโอลิมปิกส์ที่จัดสำหรับทั้งผู้หญิงผู้ชายในคราวเดียวกัน โดยแข่งขันแต่ละประเภทกีฬาแยกกัน

แต่คนพิการที่เราก็ต้องยอมรับว่าทางสรีระและศักยภาพทางกายภาพนั้นไม่เหมือนกับคนไม่พิการ แต่กลับไม่สามารถจัดการแข่งขันในคราวเดียวกัน โดยแข่งแต่ละประเภทกีฬาแยกกัน และจัดกีฬาแต่ละชนิดให้เหมาะสมกับสภาวะร่างกายของพี่น้องเหล่านี้ได้

ถ้าพูดในรายละเอียดก็จะเป็นการฉายหนังซ้ำ ซึ่งวันนี้ขอฉายภาค 2 เรื่องที่เป็นประเด็นที่ 2 ในคราวที่แล้วเช่นกัน นั่นคือเรื่องของรางวัล และประเด็นที่ 3 คือเรื่องการได้ดูได้ชมพวกเขาแข่งขันกัน เรื่องที่เป็นประเด็นหลังนี้คิดว่าพวกเราเห็นกันชัดเจน

ลองถามตัวเราดูว่าเราตั้งหน้าตั้งตารอคอย เพื่อที่จะได้ชมการแข่งขันของนักสู้ผู้พิการของชาติไทยเรามากน้อยแค่ไหน หรืออย่างน้อยตั้งหน้าตั้งตารอคอยฟังผลการแข่งขันของพวกเขาอย่างไร และเราได้มีโอกาสรับชมพวกเขาหรือไม่ อย่างไร

เรื่องได้ดูได้ชมนี่คิดว่าคงจะชัดเจนว่าอยู่ที่ผู้แพร่เสียงแพร่ภาพด้วย ท่านลองนึกดูว่ามีใครแพร่เสียงแพร่ภาพสดให้พวกเราดูบ้างหรือไม่ เท่าที่เห็นก็มีโทรทัศน์ช่อง 3 ที่ได้มีการถ่ายทอดให้ชมกัน และจะได้มีการถ่ายทอดสดพิธีปิดให้ได้ชมกันด้วย นอกจากนั้นโทรทัศน์ช่อง 3 ก็ประกาศให้รางวัลแก่นักกีฬาพาราลิมปิกส์ผู้ที่ทำเหรียญรางวัลต่างๆ ตามอัตราลดหลั่นกันไปจากทองถึงทองแดงด้วย

เอกชนรายอื่นๆ ที่เห็นคุณค่าของนักกีฬาผู้พิการของประเทศไทยเรา ที่ไม่ได้เอ่ยนามท่านมา ณ ที่นี้ ก็ขออภัยท่านทั้งหลายด้วย และขอแสดงความชื่นชม รวมถึงขอบคุณในน้ำใจของพวกท่านด้วย ส่วนบรรดาเอกชนทั้งหลายที่ท่านอาจจะไม่ได้มีส่วนร่วม หรือท่านอาจจะร่วมแบบเสียไม่ได้ หรืออาจจะได้แสดงอันใดที่ไม่เหมาะสมออกมา ก็หวังว่าท่านคงจะทำให้เกิดด้านดีต่อๆ ไป และสิ่งไม่ดีอันใดท่านก็จะไม่ทำกันอีก ที่แล้วๆ มา ก็ให้มันแล้วๆ ไป

พวกเราทุกคนก็คงจะต้องยอมรับความจริงว่า สำหรับภาคเอกชนนั้น พวกเขาทั้งหลายเป็นเจ้าของสตุ้งสตางค์เอง จะใช้จ่ายเป็นประการใด ก็สุดแล้วแต่พวกเขา และพวกเขาไม่ได้มีหน้าที่มาดูแลนักกีฬา ไม่ว่าจะพิการหรือไม่พิการ อันนี้ก็จริงเช่นนี้ แต่หากพวกเขาจะเผื่อแผ่มีน้ำใจ นั่นก็วิเศษนัก และพวกเราทุกคนก็ควรจะร่วมอนุโมทนา และไม่ใช่แค่นั้น

หากเรามีกันเพียงพอ หรือคนละนิดคนละหน่อยตามแต่ที่พวกเราจะทำได้ ก็น่าจะช่วยกันจัดสรรให้แก่พวกเขาด้วย เพราะพวกเขาต้องพยายามมากจริงๆ กว่าจะฝึกซ้อม ฝึกฝนจนเป็นนักกีฬาระดับโลกได้

ทางภาครัฐต้องคิดให้จงหนัก เรื่องอื่นหมื่นแสนที่ไม่ได้เรื่อง กลับได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เรื่องอันควรที่จะได้รับการดูแลกลับถูกทิ้งขว้าง ยกตัวอย่างง่ายๆ อย่างโทรทัศน์ช่อง 11 ต้องจัดสรรเวลาให้ประชาชนได้ฟังการอภิปรายของสมาชิกรัฐสภา ซึ่งจำนวนมากย่ำแย่เหลือเกิน แต่ก็เป็นเรื่องที่ต้องทำ อันนี้เราก็เข้าใจกัน แต่ถ้าจะจัดสรรเวลาให้คนที่ตั้งหน้าตั้งตารอคอยเชียร์พี่น้องผู้พิการในการแข่งขันพาราลิมปิกส์ด้วยก็จะเป็นการดี

นอกจากนั้นบรรดานักกีฬาผู้พิการทั้งหลายที่ได้เหรียญรางวัล ถ้าพวกเขารับราชการอยู่ ก็ต้องเลื่อนยศ เลื่อนตำแหน่งให้พวกเขาอย่างเหมาะสม ถ้าประสงค์จะเข้ารับราชการก็ต้องให้พวกเขาได้เข้าทำงานที่เหมาะสมกับพวกเขาได้ ไม่ว่ากระทรวงใด กรมไหน สถาบันการศึกษาของรัฐทั้งหลาย โดยเฉพาะระดับอุดมศึกษาต้องรับพวกเขาเข้าเรียนโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

หากสถาบันการศึกษาเอกชนต่างๆ จะร่วมด้วยก็จะเป็นการดีมาก อันที่จริงแม้จะไม่ได้เหรียญรางวัล ถ้าหากจัดสรรสิ่งต่างๆ ที่ว่าไปนั้นได้ก็จะเป็นคุณอย่างยิ่ง

ขอยกย่องพวกท่านทั้งหลายที่เห็นความสำคัญและคุณค่าของนักกีฬาผู้พิการทั้งหลาย และเห็นความเป็นมนุษย์เช่นเดียวกับผู้ไม่พิการในตัวผู้พิการทั้งหลาย ขอให้รักษาสิ่งดีๆ เช่นนี้เอาไว้ พวกเขาจะมีกำลังใจสู้ต่อไป เป็นกำลังสำคัญของชาติในอนาคต ประเทศชาติเราจะสดใสด้วยคนพิการและไม่พิการที่ใฝ่ดีทั้งหลายแน่นอน