กลลวงการเติบโต

สถานการณ์ที่ยุโรปกำลังเผชิญหน้าอยู่ในปัจจุบันก็คือ การเลือกระหว่างแผนกระตุ้นเศรษฐกิจเพื่อการเติบโต หรือแผนรัดเข็มขัดเพื่อลดการขาดดุลงบประมาณ ซึ่งเป็นสิ่งที่ความคิดเห็นในบทความหนึ่งบนเว็บไซต์หนังสือพิมพ์วอลสตรีต เจอร์นัล ระบุว่า เป็นการโต้เถียงไร้สาระที่ทำให้ยุโรปละเลยสิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะช่วยให้รอดพ้นจากวิกฤตหนี้สาธารณะในขณะนี้ได้

สื่อชื่อดังของโลกระบุว่า แทนที่จะมัวทุ่มเถียงว่าจะใช้เงินหรือจะประหยัด สิ่งที่รัฐบาลของภูมิภาคควรพูดคุยหารือกันก็คือ การแสวงหานโยบายที่ดีที่สุดที่เอื้อให้เศรษฐกิจประเทศมีการเติบโต

ย้อนไปเมื่อช่วงทศวรรษที่ 1980 โลกได้เรียนรู้มาครั้งหนึ่งแล้วว่า สิ่งที่จะช่วยให้รอดพ้นจากวิกฤตเศรษฐกิจตกต่ำก็คือ การปฏิรูปนโยบายที่ทำให้เกิดการลงทุนจากภาคเอกชน มีระบบที่ยืดหยุ่น และยุติการควบคุมราคา

ขณะที่ย้อนกลับไปเมื่อปี 2541 เยอรมนีซึ่งในขณะนั้นได้รับสมญานามว่ายักษ์ง่อยแห่งยุโรป ได้ตัดสินใจปฏิรูประบบด้วยการส่งเสริมการลงทุนของภาคเอกชนอย่างเต็มที่ ตลอดจนวางนโยบายกรุยทางให้แรงงานมีสิทธิเจรจาเรื่องค่าจ้างกับนายจ้างได้โดยตรง

ผลที่ได้ก็คือ ความมั่งคั่งและสถานะเบอร์หนึ่งแห่งภูมิภาคยุโรปของเยอรมนีในปัจจุบัน

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าบทเรียนในอดีตที่เกิดขึ้นจะไม่ทำให้ยุโรปเรียนรู้ใดๆ ได้เลย เนื่องจากจนถึงทุกวันนี้ หลายประเทศในยุโรปยังไม่มีแม้แต่การพูดคุยเรื่องการปฏิรูปนโยบายทางเศรษฐ กิจอย่างจริงจัง ขณะเดียวกันก็มัวหลงยึดติดกับการเติบโตทางเศรษฐกิจที่มาจากการใช้จ่ายของภาครัฐแต่เพียงอย่างเดียว โดยลืมคิดไปว่าการกระทำดังกล่าวแม้จะทำให้เศรษฐกิจประเทศโตขึ้นจริง แต่ก็ทำให้ต้องมีหนี้พอกพูนตามมาด้วย

ทั้งนี้ สิ่งที่ยุโรปจำต้องกำจัดเพื่อให้หลุดพ้นจากหลุมหนี้และหล่มวิกฤตไม่ใช่นายกรัฐมนตรีหรือคณะรัฐบาล แต่เป็นความเชื่อฝังใจที่ว่า การใช้จ่ายของภาครัฐจะช่วยทำให้ประเทศมั่งคั่งได้