ริมหาดแห่งนี้พื้นที่สำหรับทุกคน
...ณัฏฐ์ฐิติ อำไพวรรณ
“
ในโลกของการแข่งขันทางธุรกิจ ... อาจไม่มีพื้นที่สำหรับผู้หยุดนิ่งไม่เปลี่ยนแปลงธุรกิจ ให้ก้าวตามทันโลกที่ดูเหมือนว่าจะยิ่งหมุนเร็วขึ้นทุกๆ วัน”“
ในองค์กรธุรกิจที่อยู่ในกระแสของการแข่งขัน ... อาจไม่มีพื้นที่สำหรับผู้เฉื่อยชา ไม่พัฒนาตัวเองให้รองรับการเปลี่ยนแปลงขององค์กรธุรกิจ”“
ในสนามแข่งขัน ... อาจไม่มีพื้นที่สำหรับผู้พ่ายแพ้”...
ในโลกศิวิไลซ์ ที่ดูเหมือนเงินทองเป็นสิ่งจำเป็นในการดำรงชีวิต ทรัพย์สินเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับความอยู่รอดในสังคม ... คำกล่าวพวกนี้มันคงเป็นความจริงที่ต้องยอมรับและมิอาจหลีกเลี่ยง
แต่ทว่ามันช่างทำให้รู้สึก แห้งแล้ง หดหู่ ...
...
...
ย่านนิวพอร์ต ลากูนา ... เมืองใหญ่ริมชายหาด ที่ติดอันดับชุมชนที่มีความมั่งคั่งที่สุดในสหรัฐอเมริกา (จากรายได้เฉลี่ยและทรัพย์สินต่างๆ ของชาวเมือง) เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของเมืองออเรนจ์ เคาน์ตี รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นที่จอดเรือใบ เรือยอชต์ มากกว่า 5,000 ลำ ... ครบครันด้วยห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ โรงแรม รีสอร์ตหรู ร้านอาหารทะเลราคาแพง ฯลฯ
...
แต่ในทำเลทอง ที่ราคาที่ดินแต่ละตารางวาแพงลิบลิ่ว กลับมีชายหาดที่เลียบโล่ง ยาวสุดลูกตา ไร้โรงแรมหรู ไร้ตึกสูงใหญ่ ชายหาดที่ไม่ได้มีแค่ผืนทราย น้ำทะเล เตียงผ้าใบ หรือร้านขายอาหาร
...
...
ชายหาดที่ทุกชีวิตสามารถมาพักอาศัยใช้ประโยชน์ร่วมกันได้ ... ไม่ได้จำกัดเฉพาะแค่ผู้ที่มีเงินดอลลาร์อยู่ในกระเป๋า
