ศักดิ์นายกฯ ศรีประเทศ

แม้การประชุมรัฐมนตรีพรรคเพื่อไทยทุกวันจันทร์ จะเป็นกลไกการทำงานของพรรคการเมือง

แต่เมื่อ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตหัวหน้าพรรคและอดีตนายกรัฐมนตรี ประกาศชัดว่าจะใช้เทคโนโลยีสไกป์มาร่วมประชุมกับรัฐมนตรีของพรรค ซึ่งมีนายกรัฐมนตรีในตำแหน่ง คือ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นั่งเป็นประธาน การนี้ย่อมนำมาซึ่งความสับสนของคนในสังคมตลอดจนนานาประเทศว่า ประเทศไทยมีนายกรัฐมนตรีกี่คนกันแน่ อำนาจการนำสูงสุดของฝ่ายบริหารยังเป็นของนายกรัฐมนตรีผู้อยู่ในตำแหน่งหรือไม่

เมื่อพรรคการเมืองจัดการประชุมรัฐมนตรีของพรรคขึ้น โดยมีเป้าประสงค์ชัดว่าเพื่อติดตามการทำงานของรัฐมนตรีของพรรค เนื้อหาของการประชุมย่อมจะปนเปไปทั้งเรื่องการดำเนินงานของพรรคการเมือง เพื่อให้ได้รับคะแนนนิยมสูงสุดจากประชาชน แต่ขณะเดียวกันการดำเนินงานนั้นย่อมเป็นไปภายใต้กรอบนโยบายของรัฐบาลที่ได้แถลงต่อรัฐสภาไว้แล้ว ฉะนั้น แม้เรื่องนี้จะเป็นกิจการของพรรคการเมือง แต่ย่อมชัดแจ้งว่าเป็นการใช้อำนาจทางการเมืองผ่านกระบวนการฝ่ายบริหาร

ถ้าผู้รับผิดชอบกับผู้สั่งการเป็นคนละคน ก็จะสร้างประเพณีปฏิบัติใหม่ว่า ผู้สั่งการไม่ต้องรับผิดรับชอบทางกฎหมายและทางการเมือง ที่สุดอาจจะกล่าวได้ว่านี่ไม่ใช่กลไกของพรรคการเมืองตามระบอบประชาธิปไตย หากแต่เป็นการใช้อำนาจนอกระบบครอบงำกลไกประชาธิปไตย

การที่นายกรัฐมนตรีผู้อยู่ในตำแหน่งมิอาจจะแสดงการนำได้อย่างเต็มที่ ย่อมจะไม่เป็นผลดีต่อนายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรี พรรคการเมืองนั้นเอง รวมกระทั่งสังคมและประเทศโดยรวมด้วย เพราะเมื่อผู้มีอำนาจปฏิบัติหน้าที่ย่อมมีความรับผิดรับชอบตามกฎหมายและทางการเมืองควบคู่กันไปด้วย

นอกจากนี้ เมื่อวิธีการนี้อาจทำให้ข้าราชการ ประชาชน ตลอดจนคนต่างด้าวท้าวต่างแดนเข้าใจไปได้ว่า นายกรัฐมนตรีผู้อยู่ในตำแหน่งเป็นเพียงหุ่นเชิด หรือสำนวนในภาษาต่างประเทศเรียกว่า นายกรัฐมนตรีผ้าอ้อม การสั่งราชการก็อาจจะไม่ได้ผล ส่งผลกระทบไปถึงประสิทธิภาพของการบริหารของรัฐบาลโดยตรง

ไม่ว่าใครจะเป็นนายกรัฐมนตรี จะเป็นที่รักใคร่ชอบพอของคนทุกกลุ่มหรือไม่ แต่เมื่อบุคคลนั้นเข้ามาดำรงตำแหน่งนี้แล้ว ย่อมเป็นหน้าตา เป็นศักดิ์ศรีและเกียรติยศของประเทศชาติ พรรคเพื่อไทยและ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ต้องธำรงเกียรติยศอันนี้เอาไว้ โดยแสดงออกถึงความเป็นอิสระ ไม่ถูกครอบงำ

สิ่งนี้มิใช่อื่นใดเลย หากแต่เป็นการรักษาสัจจะที่ น.ส.ยิ่งลักษณ์ แถลงไว้ตั้งแต่วันแรกที่เข้ารับตำแหน่ง นั่นคือ จะไม่ทำงานเพื่อกลุ่มหนึ่งกลุ่มใด คนหนึ่งคนใด

ถ้านายกรัฐมนตรีปล่อยให้อำนาจนอกระบบแทรกแซงอำนาจบริหารที่ตนมีได้อย่างหน้าตาเฉย สัจจะนั้นย่อมไม่มีทางจะเป็นจริง