ชีวิตเจ้าตูบ

  จากข่าวการจับแก๊งค์ค้าสุนัขข้ามชาติที่จังหวัดนครพนม ที่ทำร้ายจิตใจคนไทยหลายๆคน ส่วนใหญ่เป็นสุนัขไม่มีเจ้าของ, ส่วนหนึ่งเป็นสุนัขที่มีเจ้าของแต่ถูกขโมยมา แต่ก็มีอีกส่วนหนึ่งที่ถูกเจ้าของแท้ๆขายเองกับมือเพื่อแลกเพียงถังพลาสติก 1 ใบ
  เจ้าของสุนัขบางคน เมื่อเบื่อแล้ว เมื่อสุนัขหมดความสวยงามแล้ว ก็จะทิ้งขว้างละเลยไม่สนใจ จากสุนัขมีเจ้าของดูแลใส่ใจให้อาหาร วันหนึ่งจึงกลายเป็นสุนัขจรจัดข้างถนนไร้เจ้าของ กลายเป็นปัญหาสังคม "ศูนย์ควบคุมและพักพิงสุนัข(เขตประเวศ)" จึงกลายเป็นบ้านแห่งสุดท้ายของพวกมัน คล้ายบ้านพักคนชรายังไงยังงั้น
  ที่นี่จะแบ่งเลี้ยงเป็นโซน กลุ่มสุนัขเล็ก , สุนัขโต , สุนัขเม่ลูกอ่อน และสุนัขมาใหม่ นอกจากนั้นยังแยกสุนัขป่วยออกมาดูแลเป็นพิเศษต่างหาก มีการเช็ดตัว, ฉีดยาลดน้ำมูก, ให้น้ำเกลือเหมือนเป็นคนยังไงยังงั้น
  เพียงย่างกลายเข้าไป สุนัขน้อยใหญ่ต่างส่งเสียงเห่าหอน สุนัขเด็กจะวิ่งเข้ามาเลียมาเล่นเหมือนเพื่อนเล่น บางตัวตระกายแทะกรงแทบขาด บางตัวกินอาหารโชว์ บางตัวขี้อายวิ่งเข้าไปหลบใต้แคร่ ตัวใหญ่หน่อยก็มีทั้งวิ่งเข้ามาเล่นบ้าง เห่าขู่แบบไม่ค่อยเป็นมิตรบ้าง  , สุนัขแม่ลูกอ่อนก็จะถูกแยกออกเป็นคอกส่วนตัวไปเลย บางตัวก็จะหวงลูกไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ ส่วนสุนัขมาใหม่ ดูน่าสงสารเป็นพิเศษ บางตัวมีอาการสั่นเนื่องจากยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่

   สัตวแพทย์หญิง กัลยานุช อยู่เย็น เจ้าหน้าที่ประจำศูนย์ฯ เล่าให้ฟังหลังให้น้ำเกลือเจ้า"หลง" พันธุ์เซนต์เบอร์นาดว่า มีคนเอาสุนัขมาให้ที่นี่ทุกวัน มีทั้งแบบฝากไว้ชั่วคราวบ้าง บางรายก็ให้เลยเป็นการถาวร เนื่องจากเลี้ยงไม่ไหวแล้ว และอีกส่วนหนึ่งก็มาจากการตระเวณจับสุนัขจรจัด ที่ได้รับการร้องเรียนเข้ามา ซึ่งมีสายร้องเรียนเข้ามาไม่เว้นแต่ละวัน ที่นี่จึงกลายเป็นแหล่งพักพิงแห่งสุดท้าย ของบรรดาเจ้าตูบที่เจ้าของไม่ต้องการแล้ว โดยมีเจ้านายใหม่ เป็นสัตวแพทย์ 4 คน และลูกจ้างประจำศูนย์ฯอีก กว่า 30 คน  
  แม้ศูนย์พักพิงสุนัขจะเป็นอีกทางเลือกของสุนัขผู้ไม่มีทางเลือก แต่สุนัขก็เกิดมาอยู่คู่กับคน ต้องการความรักจากผู้เป็นเจ้าของ ซื่อสัตย์ จริงใจ  มากกว่าใครบางคนในสังคมนี้

ภาพ ประกฤษณ์ จันทะวงษ์