ความรักของตุ๊กตายาง
...กาญจนา
Air Doll เป็นเรื่องของตุ๊กตายาง ที่ชื่อ โนโซมิ (รับบทโดย เบดูนา) ที่อาศัยอยู่กับเจ้านาย ฮิเดโอะ (รับบทโดย อิทสึจิ อิทาโอะ) ซึ่งวันๆ เธอไม่ต้องทำอะไรมากนอกจากทำหน้าที่ของตุ๊กตายางรองรับอารมณ์ แต่อยู่มาวันหนึ่งเธอกลับมีชีวิตและเริ่มที่จะสนุกกับการออกไปเดินเล่นในเมือง จนเธอได้ไปพบกับ จุนอิจิ (อาราตะ) พนักงานร้านเช่าวิดีโอ และเริ่มความสัมพันธ์จนกลายเป็นความรัก...
พล็อตเรื่องตุ๊กตายางมีชีวิต อาจไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับคนที่คุ้นเคยกับการ์ตูนหรือนิยายญี่ปุ่น ซึ่งมีการนำเสนอเรื่องเหนือจริงเหล่านี้อยู่เสมอ แต่วิธีการบอกเล่าเรื่องราวและการนำเสนอปัญหาและอารมณ์ของผู้คนในหนังเรื่องนี้ต่างหากที่น่าสนใจกว่า
หนังเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ต่างๆ มากมาย เพื่อใช้พูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างคนและระหว่างเพศ การที่นางเอกถูกจัดวางให้เป็นตุ๊กตายาง ส่วนหนึ่งเป็นการสื่อมุมมองของผู้ชาย โดยเฉพาะในสังคมญี่ปุ่นที่มักปฏิบัติต่อผู้หญิงเหมือนวัตถุทางเพศ คล้ายจะรักคล้ายจะดูแล แต่เป็นเพียงการทำเพื่อตอบสนองความต้องการส่วนตัว และไม่ปรารถนาจะมองตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย เหมือนที่ฮิเดโอะ บอกกับโนโซมิว่า
“เพราะมันยุ่งยากเกินไป” ที่จะต้องมาแคร์เรื่องจิตใจมากกว่าความต้องการทางกาย สิ่งที่ผู้ชายหลายคนต้องการจึงเป็นเพียงการให้คนรักเป็นเหมือนตุ๊กตายางหนังจงใจไม่บอกว่าทำไมโนโซมิจึงมีชีวิตขึ้นมา แต่นั่นอาจไม่สำคัญเท่ากับคำถามที่ว่า
“อะไร” ที่จะทำให้เราเป็นมนุษย์อย่างแท้จริง ในขณะที่ตุ๊กตายางมีความรักและอยากมีชีวิตเพื่อความรัก ไม่ว่ามันจะนำพาเธอไปสู่จุดใดก็ตาม แต่หลายคนกลับจมปลักกับอดีตและความผิดพลาดของตัวเองจนชีวิตแลดูว่างโหวงคล้ายตุ๊กตายางเสียเอง การแสดงของเบดูนาทำได้น่าประทับใจมาก เหมือนกับเธอเป็นตุ๊กตายางที่มีชีวิตขึ้นมาจริงๆ แม้จะต้องแสดงสีหน้าเรียบเฉยเกือบตลอดเรื่อง แต่กลับส่งผลให้ฉากเศร้า ดูสะเทือนอารมณ์แบบบาดลึกได้มากกว่าการบีบน้ำตาผู้กำกับ โคริเอดะ ฮิโรคาสึ เลือกนำเสนอภาพที่สดใสสวยงาม แต่อารมณ์ของหนังกลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าอย่างลึกซึ้ง ในเมืองใหญ่ท่ามกลางผู้คนมากมาย หลายคนกลับรู้สึกโดดเดี่ยวและว่างเปล่า ฉากชีวิตของผู้คนที่หม่นเศร้าและบิดเบี้ยวถูกซุกซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเต็มไปด้วยไมตรีจิต แต่เมื่อปัจจัยของความเหงาและกิเลสผลักดันมาพบกัน คนเราอาจพร้อมที่จะเห็นแก่ตัวและทำสิ่งเลวร้ายได้เสมอ
แท้จริงแล้วถ้ามีหัวใจแต่ไร้รัก คนเราอาจไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตายางที่มีอวัยวะ...
