วันที่แม่ไม่ให้ผมนั่งบนเก้าอี้

เรียบเรียงจากบทสัมภาษณ์ของ สตีเฟน พีนาร์ นักฟุตบอลของทีมเอฟเวอร์ตัน ในหนังสือพิมพ์เดลิเมล์ นับตั้งแต่วันที่เขาต้องนั่งดูโทรทัศน์บนพื้นในย่านรุนแรงของแอฟริกาใต้ สู่การค้าแข้งในพรีเมียร์ลีก

โดย...ทีมข่าวกีฬา

กว่าจะถึงวันนี้ของ สตีเฟน พีนาร์

เมื่อเดือนที่แล้ว เสียงปืนกระหน่ำยิงใส่รถบัสของนักเตะทีมชาติโตโกเริ่มต้นขึ้นและจบลงในหลายนาทีถัดมา จนถึงวันนี้ ทุกคนยังลืมเหตุการณ์ในแองโกลาครั้งนั้นไม่ลง

ความคิดของผมแล่นย้อนกลับไปยังโยฮันเนสเบิร์ก บ้านเกิดของผม สถานที่ผมเติบโตขึ้นมา ในขณะที่อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ชาวแอฟริกาใต้ พี่น้องของผม จะได้ต้อนรับชาวโลกสู่รายการแข่งขันฟุตบอลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

จากวันนั้นถึงวันนี้ เราเดินทางกันมาไกลเหลือเกิน

สมัยผมยังเด็ก ในย่านเวสต์บิวรีในโยฮันเนสเบิร์กมีแก๊งอันธพาล เสียงปืนและการค้ายาอยู่เต็มไปหมด ผมจำได้ดีว่า เราต้องนั่งดูทีวีกันบนพื้น

เรามีเก้าอี้ยาวอยู่ตัวหนึ่ง แต่แม่ไม่ให้ผมนั่ง เพราะคุณจะไม่มีวันรู้เลยว่า ลูกกระสุนมันจะบินทะลุหน้าต่างเข้ามาเมื่อไหร่ แม่บอกผมว่า ถ้านั่งบนพื้นก็จะอยู่ต่ำกว่าหน้าต่างและลูกจะปลอดภัย แต่ถ้านั่งบนเก้าอี้ลูกอาจจะต้องเอาชีวิตเข้าแลกทีเดียว

หลายคนตกเป็นเหยื่อลูกกระสุนหลงทางแบบนี้มานักต่อนัก

ตอนผมอายุได้ 8-9 ขวบ ผมกลายเป็นสักขีพยานความรุนแรงและเห็นคนค้ายากันแถวๆบ้านทุกวัน ผมเติบโตขึ้นมากับสิ่งเหล่านี้ มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว และไม่มีใครหาญกล้าจะลุกขึ้นมาจัดการด้วย

แม่คอยพร่ำสอนผมว่า อยู่ห่างๆจากปัญหาให้ได้มากที่สุดนะลูก ไม่นานหลังจากที่ผมย้ายมาเล่นให้อาแจ็กซ์เมื่อปี 2001 เพื่อนของผมคนหนึ่งก็ต้องสังเวยชีวิตให้กับความรุนแรง

แม่ยังเล่าให้ผมฟังอีกว่า แม่ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ห้องน้ำสาธารณะร่วมกับคนขาว หรือแม้แต่เดินย่ำบนชายหาดผืนเดียวกัน หากหลงเข้าไปผิดที่ผิดย่านล่ะก็ พวกเขาจะถามว่า แกคิดว่าแกกำลังทำอะไรอยู่ที่นี่ฮึ ซึ่งนับว่าโชคดีแล้ว เพราะว่าส่วนใหญ่แล้วแม่จะโดนข่มเหงรังแกออกมาเลยทีเดียว

ตัวผมเองก็เคยโดนเวลาออกไปเดินตามร้านค้ากับเพื่อนๆ ผมโดนรุมยิงด้วยปืนลมจนตัวช้ำแดงไปหมด แน่นอน พวกเขารู้ดีว่ามันเจ็บ มันช้ำ แต่พวกเขายิงก็เพราะว่าเราเป็นคนผิวสี

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงจดจำเหตุการณ์ในปี 1994 ได้เป็นอย่างดี เนลสัน แมนเดลา บุรุษผิวสี ประธานาธิบดีแอฟริกาใต้ ผมดูถ่ายทอดทางทีวีน่ะเหรอ ผิดถนัด ตอนนั้นผมออกไปร้องเพลงเต้นรำตามท้องถนนร่วมกับคนอื่นๆ

ในที่สุด เราก็ได้สูดกลิ่นอิสรภาพอันหอมหวล

วันที่ 11 ก.พ. นี้แล้วสินะจะครบรอบ 20 ปีนับตั้งแต่แมนเดลาโดนปล่อยออกจากคุกและนกพิราบโบยบินเหนือแผ่นดินแอฟริกาใต้

ผมยังไม่ได้เล่าเลยว่า แม่ผมเป็นคริสเตียนที่เคร่งครัดอีกด้วย แต่ไม่มีใครบังคับศรัทธาของผมนะครับ ผมแค่เข้าโบสถ์ และทุกอย่างมันก็ฟังดูสมเหตุสมผลดี พระเจ้าบนสรวงค์สวรรค์ ผมเชื่อว่าพระองค์อยู่กับผมและทูตสวรรค์จะคอยนำทางผมยามลงแข่งขันในสนาม

ตั้งแต่เด็กมา ผมใฝ่ฝันถึงการเล่นในพรีเมียร์ลีกมาโดยตลอด แต่ผมก็รักการผจญภัยเหมือนกัน ผมจะสรรหาโอกาสเรียนรู้สิ่งใหม่ๆเสมอ เช่น ถ้าจะได้กลับไปเล่นที่เนเธอร์แลนด์หรือเยอรมนีหรือว่าลองไปประเทศใหม่อย่างรัสเซีย ผมก็จะลองคิดดู เหมือนกับที่ผมจะพิจารณาถึงการอยู่เอฟเวอร์ตันต่อไปเช่นกัน

เพราะจากวันนั้นถึงวันนี้ ผมเดินทางมาไกลเหลือเกิน