ผู้ลิขิตชีวิต!?

เคยคิดว่าคนเราถ้าดวงสมพงษ์กัน เป็นเพื่อนกัน ทำอะไรก็น่าจะราบรื่นคิดอ่านไปในทางเดียวกัน

โดย...ปู โลกเบี้ยว

เคยคิดว่าคนเราถ้าดวงสมพงษ์กัน เป็นเพื่อนกัน ทำอะไรก็น่าจะราบรื่นคิดอ่านไปในทางเดียวกัน ไม่น่าจะสวนทางกันหรือขัดกัน แต่ดวงชะตาของคนเราเป็นเพียงแค่ 20 เปอร์เซ็นต์ หรือ 1 ใน 3 ส่วนของชีวิต ที่มีความแตกต่างกัน ไม่สามารถเลือกเกิดได้ ที่เขาว่าทำกรรมมาดีก็จะได้เกิดในสถานที่ดีๆ ทำกรรมอะไรไว้ไม่ดีก็คงจะต้องผจญกรรมกันไปนั่นแหละ

แล้วพวกชะตาชีวิตเหล่านี้ก็เป็นแค่เสี้ยวเล็กๆ เท่านั้นที่เราจะรู้เขารู้เราได้ ที่เหลืออีก 2 ส่วน คือตัวแปรจากสิ่งแวดล้อม ไม่ว่าจะเป็นการถูกเลี้ยงดูมาจากใครแบบไหนอย่างไร ญาติพี่น้อง สามีภรรยาเป็นตัวกระตุ้นแค่ไหน ส่วนที่ 3 คือตัวเอง การกระทำของตัวเองที่จะเป็นตัวกำหนดชะตากรรมในอนาคตได้ ทำอะไรไว้ก็มักจะได้ผลอย่างนั้นแหละ

เพราะฉะนั้น เพียงแค่ดูว่าดวงสมพงษ์กันหรือไม่ คงไม่สามารถใช้ได้กับความเป็นจริงเสียแล้ว

เริ่มจากตัวเองเลย เดี๋ยวนี้เวลาจะทำงานอะไรกับใคร หรือต้องการความช่วยเหลือ จะแอบถามว่าเขาเกิดปีอะไร สมพงษ์กับเราหรือเปล่า ถ้าไม่ก็จะติดต่องานแบบระวังๆ โดยเฉพาะคำพูดหน่อยน่ะซิ แต่ส่วนใหญ่เลยนะปูมักจะโชคดีได้ร่วมงานกับคนที่มีดวงเป็นพันธมิตรกับตัวปูเองเสมอ อาจมีบ้างที่ต้องร่วมงานกับคนที่ดวงไม่สมพงษ์กับเรา แต่เขาก็ไม่ค่อยทำให้เรายุ่งยากใจ หรือมาเบียดเบียนเราสักเท่าไร เราซิบางครั้งดันไปอคติกับเขาซะก่อนแล้ว ทั้งๆ ที่ในบางรายซะอีกที่ดวงเขาไม่สมพงษ์กับเราเล้ย แต่เขากลับคอยช่วยเหลือเรา อำนวยความสะดวกให้เรา ในขณะที่บางคนดวงสมพงษ์กับเรา แต่มีนิสัยที่แย่เอามากๆ

ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น...

ก็อย่างที่ปูบอกไงว่าดวงชะตาคนเราเป็นเพียง 1 ใน 3 เท่านั้นที่แสดงออกมา เราจะมาตัดสินตัวเขาเพียงแค่วันเดือนปีที่เขาเกิดไม่ได้เลยล่ะ ที่เหลืออีก 2 ส่วน คือการถูกเลี้ยงดูและการดำเนินชีวิตของตัวเขาเอง บางคนถูกเลี้ยงดูสั่งสอนมาให้เป็นเทพเทวดาไง ตามใจ อยากได้อะไรต้องได้ ทำผิดก็ไม่เคยโดนตำหนิ มีแต่คนอออวยยกกระดกก้นกันเข้าไป หรือบางคนถูกเลี้ยงดูมาพอใช้ได้ แต่ดันมีพฤติกรรมการกระทำตามกระแส ผยองพองขน พอได้ดิบได้ดีเลยลืมกำพืดซะงั้น

อย่างบางคนเราเห็นว่าเขาเป็นคนนิ่ง สุขุม เฉย ดูเรียบร้อย อย่าได้คิดว่าเขาเป็นเช่นนั้นเชียว บางทีมันเป็นแค่เพียงภาพภายนอกที่ลวงตา เพราะที่แท้แล้วข้างในกลับมีแต่ความโกรธ ขี้อิจฉาริษยา โลภ เอาแต่ได้ เห็นแก่ตัว ชอบเอาเปรียบชาวบ้าน ประโยชน์เอาไว้ตัวเอง ผิดโทษคนอื่นก่อนงี้ เพียงแต่รอเวลาที่เขาจะเผยธาตุแท้ของเขาออกมาเท่านั้นเอง เราถึงจะได้รู้ว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นคนอย่างไร

บางคนเป็นคนขี้โมโห เอาแต่ใจ พยายามเข้าไปศึกษาธรรมะ นั่งสมาธิตามวัดต่างๆ เจ็ดวันเจ็ดคืน เพื่อให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ได้ แต่อย่าลืมว่านิสัยคนเราเปลี่ยนแปลงไม่ได้หรอก นิสัยเป็นอย่างไรก็ยังคงเป็นยังงั้นแหละ เพียงแต่พอได้ศึกษาธรรมะทำให้มีจิตใจสงบ สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้บ้างเท่านั้น เพราะเมื่อมีเหตุการณ์อะไรมากระทบความโกรธก็จะปะทุขึ้นมาอีก อยู่วัดก็สงบดี แต่พอกลับบ้านอะไรที่เห็น อะไรที่ได้ยินแล้วมันขัดหูขัดใจก็พานโมโหขึ้นมา อุตส่าห์ไปเข้าวัดเสียเวลาตั้งหลายวัน

เพราะว่าเราเป็นคนธรรมดาๆ ไงล่ะ ยังคงมีความรัก โลภ โกรธ และหลงอยู่ เราไม่ไปกระทำคนอื่น เขาก็เข้ามากระทำกับเรา เราไม่สามารถไปบังคับคนอื่นได้ การจัดการเรื่องของคนอื่นนั้นยาก เพราะเป็นเรื่องของคนอื่น ไม่ใช่เรื่องของเรา เรื่องของเรายังจัดการง่ายกว่า เพราะเรารู้ตัวเราดีกว่าใคร ก็เพราะมันเป็นเรื่องของเรา แล้วในบางครั้งตัวเราเองก็ยังไม่สามารถควบคุมตัวเราเองได้เลย

พวกหน้าตาดี สร้างภาพ ใส่หน้ากาก วางตัวน่าเชื่อถือ แต่ถ้าใครได้ทำงานด้วยแล้วก็จะได้รู้ธาตุแท้ล่ะ...เฮ้อ!

ในสังคมการทำงานของปูก็เยอะ เรามักเรียกพวกเขาว่า “ซุป’ตาร์ หรือเทพ” ดาราเทพ นักร้องเทพ ศิลปินขั้นเทพงี้ ไม่ใช่คนเก่งที่ไหน แต่ทำตัวได้สุดยอดมากกก กร่างไว้ก่อน ตูใหญ่มากกกก เพราะฉันต้องพิเศษและสำคัญกว่าใครๆ ทุกคนต้องง้อขอขมาฉัน...

ด้วยความที่เด่นดัง ขายสินค้าให้เขาได้ ตลาดต้องการ ผู้จัดสปอนเซอร์เจ้าของงานก็ต้องยอมง้อ พร้อมที่จะขอโทษและให้อภัย ทั้งๆ ที่ในใจอยากจะบอกว่าไม่ก็ตาม

ไม่ได้อิจฉาที่ดวงชะตาเขาเกิดมาดีหรอกนะ แต่กลับสงสารพวกเขามากกว่าที่ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างผิดๆ หรือถูกเลี้ยงดูมาแบบพอใช้ได้ แต่ดันมากระทำตัวเยี่ยงนี้อีก ตัวเองสร้างศัตรูโดยไม่รู้ตัวยังไม่พอ อีกหน่อยมีลูก มีสามี มีภรรยา ก็คงได้เป็นแบบอย่างให้เจริญรอยตามล่ะ

ตัวปูเองก็ยังคงเป็นปุถุชนคนธรรมดา มีรัก โลภ โกรธ หลง เหมือนคนอื่นๆ นั่นแหละ แต่ก็พยายามจะเรียนรู้ตัวเอง เรียนรู้ที่จะระงับความโกรธและรู้จักการให้อภัย พยายามทำตัวไม่ให้เป็นภาระใครมากนัก ถึงแม้ว่าจะทำได้ไม่ดีเพอร์เฟกต์ แต่ก็ยังดีกว่าไม่คิดที่จะทำเลยอ่ะนะ