จ๊ะอุ๋ม-พัณณพัชร บูรณศิรินทร์ ...หัวใจเธอน่ากราบ

ใบหน้าหมองเศร้าของคนไข้ที่กำลังทุกข์ทรมานจากโรคภัยไข้เจ็บเหล่านั้น จุดประกายความคิดให้สาวน้อยตัวเล็กๆ คนหนึ่งฝันอยากเป็นหมอ....

เรื่องและภาพ อินทรชัย พาณิชกุล

พูดไปใครจะเชื่อ

เมื่อครั้งยังเด็ก ยามที่ได้ไปเป็นเพื่อนคุณตาคุณยายหาหมอที่โรงพยาบาลหลายครั้งหลายหน บรรยากาศอันแสนวุ่นวายในห้องฉุกเฉิน คิวยาวเหยียด และใบหน้าหมองเศร้าของคนไข้ที่กำลังทุกข์ทรมานจากโรคภัยไข้เจ็บเหล่านั้น จุดประกายความคิดให้สาวน้อยตัวเล็กๆ คนหนึ่งฝันอยากเป็นหมอ

จ๊ะอุ๋ม-พัณณพัชร บูรณศิรินทร์ ชั้นปีที่ 5 วิทยาลัยแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต นักศึกษาแพทย์คนสวยในวันนี้คือสาวน้อยคนนั้น

“สมัยเด็กๆ เคยจูงมือคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายไปหาหมอที่โรงพยาบาลบ่อยมาก ไปเป็นประจำจนรู้สึกคุ้นเคยกับบรรยากาศของโรงพยาบาล กลิ่นสะอาดเอยกลิ่นยาเอย ภาพคุณหมอเดินถือแฟ้มด้วยความเร่งรีบ นำบุรุษพยาบาลที่กำลังเข็นเตียงคนไข้ผ่านไปมา คิวยาวเหยียดของคนไข้ที่มารอรักษาแน่นขนัดและวุ่นวายมาก แต่ละคนก็มีสีหน้าอมทุกข์ ไร้เรี่ยวแรง ดูแล้วน่าสงสารจับใจ เลยมีความคิดว่าอยากจะเป็นส่วนหนึ่งที่จะมาช่วยให้ความทุกข์ทรมานนั้นหายไป จ๊ะอุ๋มเล่าให้ฟังถึงความหลังเสียยืดยาวแต่เห็นภาพแจ่มชัด

ผ่านมานานนับสิบปี ความฝันก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เมื่อเธอสอบติดคณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ร่ำเรียนด้วยความขยันมุมานะ ถึงแม้เธอไม่เคยปริปากบ่นหรือท้อแท้ แต่ถึงอย่างนั้นลึกๆ ในใจของนักศึกษาแพทย์น้องใหม่รายนี้กลับสับสนและรู้สึกเหมือนกำลังหลงทาง

“อุ๋มอยากรักษาคนค่ะ ฉะนั้นสัตวแพทย์จึงเป็นคนละเรื่องกับสิ่งที่เราต้องการ อุ๋มตัดสินใจลาออกเลย” เธอบอกเสียงหนักแน่น

ที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ชีวิตใหม่ทำให้เธอกระชุ่มกระชวยขึ้นอีกครั้ง นศพ.พัณณพัชร ตื่นไปเรียนทุกๆ วัน ด้วยความเบิกบานใจ แม้หลักสูตรวิชาแพทยศาสตร์ บวกกับตำราเรียนเล่มโตที่ต้องท่องจำนั้นจะยากแสนยาก แต่เธอก็ผ่านมาได้จนถึงทุกวันนี้ โดยยังคงความสนุกสนาน และเป็นตัวของตัวเองไว้อย่างครบถ้วน

“รู้สึกว่านี่แหละทางของเรา มันใช่เลย ถึงจะเรียนหนัก ท่องตำราโหดแค่ไหน แต่ก็มีความสุข อุ๋มใช้ความขยันเข้าสู้ค่ะ เริ่มจากปีหนึ่งก็เรียนหลักสูตรแพทย์พื้นฐานทั่วไป ขึ้นปีสองได้รู้จักกับกายวิภาค รู้จักกับอาจารย์ใหญ่ ฝึกผ่าศพ ปีสามปีสี่ก็เข้าห้องสอบตลอด วันทั้งวันหมดไปกับการท่องจำเยอะมาก” เธอเล่าว่าช่วงนั้นถึงกับวางกิจกรรมที่เคยทำในยามว่างทิ้งไว้ชั่วคราว หันมาเอาใจใส่เรื่องเรียนเพียงอย่างเดียว
“ซึ้งเลยค่ะ (หัวเราะ) นี่อุ๋มอยู่ปี 5 อีกไม่นานก็จะจบออกไปทำงานจริง ยังรู้เลยว่ากว่าจะเป็นแพทย์รักษาคนไข้ได้นั้น ต้องผ่านอะไรมาหนักมาก ทั้งเรียน ทั้งอ่าน และทดลองงานจริงซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่แค่นักศึกษาแพทย์ยังขนาดนี้ จบออกไปเป็นหมอเต็มตัวจะขนาดไหน เขาถึงบอกกันว่าอาชีพนี้เหนื่อยตลอดชีวิตค่ะ ทำงานตลอดชีวิต ใครไม่รักจริงไม่มาทางนี้หรอกค่ะ” น้ำเสียงของสาวสวยคนนี้ดูเหน็ดเหนื่อยแต่ก็แฝงไว้ด้วยอารมณ์ขัน

รางวัลของความมุ่งมั่นเอาจริงของนักศึกษาแพทย์คนสวยน่ารักของเรานั้นน่าชื่นใจไม่น้อย ผลการเรียนของเธอจัดอยู่ในเกณฑ์น่าภาคภูมิใจ 3.87 คือตัวเลขที่ทำให้เธอและคนในครอบครัวยิ้มอย่างมีความสุข

“ตอนนี้อุ๋มฝึกงานอยู่ที่โรงพยาบาลราชวิถีค่ะ หน้าที่หลักๆ คือ ซักประวัติ ทำแผล ดูแลคนไข้ เรียนรู้ทุกอย่างจากของจริงเลย ที่นี่คนไข้มีจำนวนเยอะมากในแต่ละวัน นอกจากความรู้ด้านวิชาการที่เราได้แล้ว สิ่งที่ทำให้อุ๋มรู้สึกซาบซึ้งมากที่สุดคงจะเป็นประสบการณ์ล้ำค่าที่ได้มาจากชีวิตคนไข้ค่ะ แต่ก่อนตัวเรามักมองแค่ตัวเอง แต่เมื่อมาทำงานกับคนไข้ ทุกอย่างเปลี่ยนไป รู้สึกเห็นอกเห็นใจคนอื่นมากขึ้น คิดถึงคนอื่นมากกว่าตัวเอง รู้ว่าการให้เป็นเรื่องสำคัญมากที่มนุษย์ควรมีให้แก่กัน ความรักความเมตตา และการปล่อยวาง”

วัฏสงสาร เกิด-แก่-เจ็บ-ตาย ที่ปรากฏให้เห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันในโรงพยาบาล หล่อรวมหัวใจของ จ๊ะอุ๋ม-พัณณพัชร บูรณศิรินทร์ ให้สงบนิ่งและเข้มแข็งขึ้นมาก พร้อมที่จะรับมือกับแรงปะทะจากภายนอกทั้งหลายทั้งปวง

“ทุกครั้งเวลาเครียดๆ เจอเรื่องสะเทือนใจ หรือหดหู่น่าเศร้า เห็นคนป่วยทุกข์ทรมาน เห็นความตาย อุ๋มชอบทำสมาธิแล้วก็สวดมนต์ค่ะ แผ่เมตตาให้เพื่อนร่วมโลกและเจ้ากรรมนายเวร บางครั้งก็ไปปรึกษาคุณพ่อคุณแม่ พูดคุยระบายให้ท่านฟังบ้าง เมื่อหัวใจเรามั่นคงขึ้นแล้ว ค่อยกลับไปทำงานต่อ”

“จากประสบการณ์ในโรงพยาบาล อุ๋มมองว่าทุกชีวิตมีคุณค่าเท่าเทียมกัน ไม่มีใครเหนือกว่าใครหรือด้อยกว่าใคร ทุกคนคือเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกที่มีเกิด แก่ เจ็บแล้วก็ตาย เช่นกันทุกคน ถ้าอย่างนั้นระหว่างที่เรามีชีวิตอยู่ในโลกเพียงสั้นๆ ควรรักและเมตตาให้แก่กันไม่ใช่หรือคะ มันน่าจะทำให้ทุกชีวิตมีความสงบสุขได้มากขึ้น โลกจะน่าอยู่ขึ้นเยอะ”

สาวจ๊ะอุ๋ม เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก และรอยยิ้มมีเสน่ห์ ก็ทิ้งท้ายว่าทุกครั้งที่ว่างเว้นจากการเรียน เวลาว่างอันน้อยนิดที่จะทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดของเธอ ก็คือการได้อยู่กับครอบครัว

ว่าที่คุณหมอคนสวยใจดี ยิ้มเก่ง และเอาจริงเอาจังในการทำงานชนิดหาตัวจับยากคนนี้ พร้อมแล้วที่จะออกไปสู่สนามจริง ภายใต้อุดมการณ์ที่อยากจะขจัดความทุกข์ทรมานจากโรคภัยไข้เจ็บให้หายไปจากชีวิตคนไข้

สิ่งที่ทำให้ชีวิตฟีลกู้ด

นิตยสาร อสท. - เป็นนิตยสารสารคดีท่องเที่ยวที่ชอบมาก อาจเป็นเพราะตารางเวลาอุ๋มยุ่งตลอด พอวันว่างๆ ก็คิดถึงแต่สถานที่ท่องเที่ยว เที่ยวในเมืองไทยนี่แหละค่ะดีที่สุด แต่ในเมื่อไปไม่ได้ ก็ใช้วิธีอ่านสารคดีท่องเที่ยวเก๋ๆ ดูรูปสวยๆ ไปพลางๆ ก่อนค่ะ (หัวเราะ)

ภาพยนตร์ – เพิ่งดูหนังเรื่อง “สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ารัก” จบค่ะ เป็นหนังรักใสๆ ในวัยเรียน ดูแล้วคิดถึงอดีต บรรยากาศการเรียนสมัยมัธยม อาจารย์และเพื่อน จนถึงความรักเก่าๆ ...คิดถึงทีไรก็ยิ้มได้ทุกที

เพลง “ทุกเวลา” - เพลงประกอบละครซิตคอมเรื่องบ้านนี้มีรัก ฟังแล้วสุขใจ ชวนให้นึกถึงครอบครัวอบอุ่นสมาชิกพร้อมหน้าพร้อมตา มีแต่ความรักความห่วงใยให้กันเสมอ

ไอดอลในดวงใจ - ต้องยกให้คุณพ่อเป็นที่หนึ่งเลยค่ะ (สืบพงษ์ บูรณศิรินทร์ ผู้อำนวยการสำนักผู้ว่าการ การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย) ท่านเป็นคนเก่งมากในสายตาเรา อีกทั้งไม่ว่าจะไปเจอใคร ผู้หลักผู้ใหญ่ เพื่อนร่วมงานคุณพ่อ หรือแม้แต่ลูกน้อง ทุกคนก็มักชมให้ฟังว่าท่านเก่ง ความคิดเฉียบขาด พูดจาคมคายน่าเชื่อถือ และมีความเป็นผู้นำสูง