เทศกาลการให้

โดย...เพ็ญแข สร้อยทอง

เมื่อย่างเข้าสู่ช่วงส่งท้ายปีเก่า-ต้อนรับปีใหม่ หลายคนเริ่มมองหาของขวัญมอบให้แก่กันและกัน

ในปีนี้รัฐบาล รวมทั้งบริษัท ห้างร้าน หน่วยงานต่างๆ ตั้งใจมอบ “ข้าว” เพื่อเป็นของขวัญ เพราะข้าวเป็นของขวัญที่นอกจากผู้ให้-ผู้รับจะได้สุขและอิ่มเอมใจแล้ว ยังหมายความว่า ชาวนาที่เราไปซื้อข้าวมานั้นยังได้รับอานิสงส์จากการมอบของขวัญด้วย นี่จึงเป็นการช่วยเหลือชาวนาในอีกทางหนึ่ง

คนไทยเรานั้นกินข้าวเป็นหลัก การได้รับข้าวเป็นของขวัญนั้นจึงไม่สูญเปล่า อาจจะดีกว่าการซื้อของอย่างอื่นมาเป็นของขวัญ เพราะไม่แน่ใจว่าคนรับจะได้ใช้ไหม จะเป็นประโยชน์ต่อเขาหรือเปล่า และถ้าหากว่าปีนี้ใครได้รับข้าวมากจนกินไม่ทันแล้วละก็ การส่งมอบต่อให้คนที่ต้องการเช่น ผู้ยากไร้ หรือเด็กๆ ในสถานสงเคราะห์ต่างๆ นั้นก็นับเป็นของขวัญให้พวกเขาอีกทอดหนึ่งได้เช่นกัน

นอกจากจะเป็นฤดูกาลแห่งการอวยพรและให้ของขวัญแล้ว เดือน ธ.ค.ที่มาพร้อมฤดูหนาว และวันหยุดยาว ก็เป็นฤดูกาลของการท่องเที่ยวอีกด้วย

ต้องยอมรับว่ามีคนจำนวนไม่น้อยที่ประพฤติตัวเป็นนักท่องเที่ยวซึ่งเอาแต่กอบโกยตักตวงจากแหล่งท่องเที่ยว และสถานที่ซึ่งไปผ่านพบ บางคนไปแล้วก็ทิ้งข้าวของเป็นขยะมหึมาไว้ หรือไปแล้วก็เปิดเพลงเสียงดังจนชาวบ้านร้านช่องไม่เป็นอันอยู่สุขสงบ การกระทำเช่นนี้ไม่ต่างกับเป็นการเอาเปรียบเจ้าของบ้าน หรือคนท้องถิ่น ซึ่งเป็นสิ่งที่นักท่องเที่ยวที่ดีไม่พึงกระทำ

การท่องเที่ยวคือการออกนอกบ้านไปเปิดประสบการณ์ ค้นพบสิ่งใหม่ๆ เป็นช่วงเวลาที่เราควรจะละทิ้งความสะดวกคุ้นชินส่วนตัวบางอย่างไปบ้าง การท่องเที่ยวยังเป็นการให้ในอีกแง่หนึ่ง นั่นก็คือให้การสนับสนุนคนท้องถิ่นคนพื้นที่ได้มีงานทำ หรือได้ขายของมีรายได้ การออกไปท่องเที่ยวไม่ต่างกับเป็นการกระจายรายได้ ส่วนจะมากน้อยแค่ไหนนั้นก็ขึ้นอยู่กับปัจจัยของแต่ละคน

ในเทศกาลของการให้นี้ ไม่ว่าจะออกไปจับจ่ายเพื่อซื้อข้าวเป็นของขวัญให้กัน หรือไปท่องเที่ยวกระจายรายได้ให้ท้องถิ่น ทุกคนสามารถเก็บใบเสร็จเต็มรูปแบบไว้เพื่อใช้ลดหย่อนภาษีได้อีกตามนโยบายของรัฐบาล ซึ่งหวังจะกระตุ้นเศรษฐกิจ และมอบของขวัญให้ประชาชนไทย

ว่ากันว่าการให้ที่บริสุทธิ์ใจนั้นมักสะท้อนกลับมาแต่สิ่งดีๆ อย่างน้อยที่สุดก็ทำให้ผู้ให้-ผู้รับเบิกบานและอิ่มใจ ในช่วงบอกลาปีเก่าและต้อนรับปีใหม่นี้ มาให้กันเถอะ เพื่อสิ่งดีๆ จะได้เกิดขึ้นในสังคมและประเทศของเรา