เรื่องเล่าในเปลวเพลิง

โดย...กิจจา อภิชนรจเรข

กลางดึกคืนหนึ่ง ในวันที่เงียบสงบ มีเสียงหนึ่งตะโกนออกมาด้วยความตกใจ “ไฟไหม้ๆ” จากนั้นเสียงเหล่านั้นก็ดังต่อๆ กันไป ไม่นานก็มีชาวบ้านในละแวกใกล้เคียง รวมถึงเพื่อนบ้านหลายๆ คนออกมามุงดูอยู่ที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นทาวน์เฮาส์หลังหนึ่งที่มีเปลวไฟแลบออกมาเพียงเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาทีต่อมาก็เริ่มลุกโหมเป็นไฟลูกใหญ่

ด้วยสถานการณ์แบบนี้ ทันทีที่ผมเห็นก็นึกขึ้นว่าถ้าเราหยิบกล้องออกมาถ่ายภาพอาจจะได้ภาพที่ดีที่สวยจากความโกลาหลของผู้คนที่วิ่งหนีเปลวไฟ หรือแม้แต่ภาพเจ้าของบ้านใกล้ที่เกิดเหตุพากันวิ่งขนสิ่งของมีค่าอย่างชุลมุน แต่สุดท้ายความคิดดังกล่าวก็จบลงไปเนื่องจากเสียง เสียงที่ดังอยู่ใกล้ๆ เป็นเสียงร้องไห้ของเจ้าของบ้านที่ร้องอย่างน่าเวทนา

เมื่อ 1 ชั่วโมงที่แล้ว เขายังคงมีความสุขกับครอบครัว ยังคงมีบ้านแสนอบอุ่น มีอาหารการกิน เพียบพร้อมไปด้วยปัจจัย 4 แต่ตอนนี้แทบจะไม่เหลืออะไร ต้องกลายเป็นคนไม่มีที่ซุกหัวนอนเพียงแค่พริบตา เสียงนั้นทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะวิ่งไปหยิบถังน้ำมาช่วยสาดน้ำอย่างสุดกำลัง ถึงแม้จะรู้ว่าไม่สามารถช่วยให้เพลิงที่ลุกโหมอยู่ดับลงได้ทันที เพียงแต่หวังว่าให้มันบรรเทาความเสียหายลงได้เท่านั้น ความสูญเสียจะได้น้อยลง

ผมได้มีโอกาสหยิบกล้องอีกครั้งหลังจากเจ้าหน้าที่ดับเพลิงมา ถึงแม้มันจะไม่ใช่ภาพที่ดีที่สุด แต่มันก็เป็นภาพที่ประทับใจที่สุดของผม

นี่อาจจะเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ผมสอบตกด้านความเป็นมืออาชีพของช่างภาพ แต่ก็ทำให้ผมได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ ได้ช่วยเหลือบรรเทาทุกข์ให้กับผู้ที่กำลังเดือดร้อน