รักแท้ในคืนเหงา

โดย...แจนยูอารี

ไม่รักก็ (อาจจะ) เกลียด ไม่สนุกก็ (อาจจะ) หลับ ก้ำกึ่งจริงๆ สำหรับหนังเรื่องนี้ เพราะหนังไม่ได้บันเทิงจ๋า แบบว่าตลกเน้นขำ กระทั่งการผจญภัยของตัวละครก็ไม่ขนาดนั้น แต่หนังกลับมาพีกตอนท้าย เฮ้ย!!! มันดีงามอยู่นะ

ผลงานไม่ล่าสุด (เพราะเพิ่งมีโอกาสเข้าฉายที่บ้านเรา) ของผู้กำกับชาวฝรั่งเศส ดีกรีรางวัลปาล์มทองคำและออสการ์ “โคลด เลอลูช” (สาขาหนังภาษาต่างประเทศและบท A Man and a Woman ปี 1966 และเคยเข้าชิงสาขาบทอีกครั้ง And Now My Love ปี 1976) และเรื่องนี้เขาก็ลงมือเขียนบทเองด้วย    เล่าถึง “อองตวน” คอมโพสเซอร์ที่สร้างชื่อจากการประพันธ์ดนตรีประกอบภาพยนตร์และตัดสินใจเดินทางไปอินเดีย เพื่อรับงานทำดนตรีประกอบให้หนังบอลลีวู้ดเรื่องหนึ่งที่ใช้ชื่อว่า Juliet and Romeo

ที่นั่นเขาได้เจอกับ “อานนา” ภริยาท่านทูตที่ดูจะแอบปลื้มอองตวนอยู่ไม่น้อย จึงได้เก็บงำและไม่แสดงความรู้สึกบางอย่างออกนอกหน้า จนเมื่อเธอมีเป้าหมายจะไปขอพรและขอบุตรกับนักพรตหญิงอีกเมืองหนึ่ง ฝ่ายชายก็ขอติดสอยห้อยตามไปกับเธอ

ตลอดการเดินทางนี่ละที่ทำให้ทั้งคู่พัฒนาความสัมพันธ์และเผลอไผลมีใจต่อกัน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าบางคำพูดก็กลายเป็นด่านปราการให้เธอกับเขาพยายามยับยั้งชั่งใจว่าบทสรุปของคนเหงาสองคนไม่ใช่ความใคร่และเรื่องบนเตียงเสมอไป

หนังไม่ได้นำเสนอแค่พระเอกนางเอก แต่ยังใช้อินเดียเป็นฉากหลัง รวมถึงนำเสนอประเด็นต่อพลังศรัทธาการชำระบาปในแม่น้ำอันศักดิ์สิทธิ์และอื่นๆ อีกมากมาย มันเลยทำให้หนังหลุดโฟกัสชีวิตทั้งคู่พอสมควร ซึ่งกว่าจะรู้ว่านั่นคือวิธีผูกปมและวิธีดำเนินเรื่องสไตล์ผู้กำกับรุ่นปู่ (อายุ 79) หลายคนคงกระสับกระส่ายและเกิดอารมณ์เบื่อหน่ายไม่มากก็น้อย

ถึงอย่างนั้น ด้วยบทสนทนาที่ตอบโต้กันไปมา ซึ่งมีทั้งตลกร้าย เสียดสี เยาะหยัน ถากถาง ดูแคลน และบางการกระทำชวนให้รู้สึกว่าทั้งคู่กำลังทำแบบทดสอบความแข็งแกร่งในการไม่นอกลู่นอกทางกันอยู่ เพื่อให้ตัวเองก้าวพ้นกำแพงแห่งคำปรามาสจากคนรอบข้าง (โดยเฉพาะแฟนของทั้งคู่ที่คิดไปไหนต่อไหน) แต่ถึงที่สุดแล้วดูเหมือนทุกๆ คำพูดจะมีวาระซ่อนเร้นของตัวละครไว้แบบเงียบๆ และเหงาๆ

ด้านการแสดง ถือว่าหนังใช้นักแสดงน้อยแต่มาก ถ้าไม่นับท่านทูตและแฟนสาวของอองตวน กระทั่งตัวประกอบชาวอินเดียในหนังซ้อนหนัง ก็มีแค่อองตวนกับอานนาเท่านั้นที่เป็นเสมือนหัวใจของเรื่อง โดย “ฌอง ดูชาร์แดง” (หล่อเท่มาก เคยชนะออสการ์นักแสดงนำชาย The Artist ปี 2012) กับ “เอลซ่า ซิลแบร์สไตน์” (สวยไม่ประดิษฐ์ เคยชนะซีซาร์อวอร์ดนักแสดงสมทบหญิง I’ve Loved You So Long ปี 2008) แม้จะเป็นนักแสดงรุ่นใหญ่ แต่ก็เอาอยู่และพาหนังไปสู่จุดที่เรียกว่า “การตกหลุมรักกันแบบผู้ใหญ่” นั้นเต็มไปด้วยความละมุนละไมและน่าประทับใจ

ยิ่งเมื่อหนังมาคลี่คลายทุกสิ่งอย่าง เชื่อเถอะว่าผู้ชมจะมีรอยยิ้มเกิดขึ้นได้ไม่ยาก